Ελένη Παπαδοπούλου
Ημέρα εθνικού πένθους η κηδεία της Φώφης - ο Θεός να την συγχωρέσει - και για τον λόγο αυτό δεν θα γίνει και η μεγάλη μαθητική παρέλαση της Θεσσαλονίκης. Μόνο ένας εθνικά ασπόνδυλος θα θεωρούσε εθνικό πένθος τον θάνατο της και μόνο κάποιος που δεν έχει καμία σχέση με το έθνος θα ακύρωνε την μαθητική παρέλαση για την 28η Οκτωβρίου.
Έχουμε κάνει ήρωες και έχουμε αποδώσει τον όρο "εθνικός" όπου να'ναι, χωρίς κανένα σεβασμό για το έθνος, για αυτούς που το διατήρησαν ζωντανό μέσα στους αιώνες, μέσα σε καθεστώς δουλείας, που μας το έδωσαν ελεύθερο, για να το καταντήσουν οι νεοεθνικοί ήρωες "παλιόψαθα των εθνών", όπως έλεγε και ο Μακρυγιάννης.
Αυτή η μανία το τίποτα να το κάνουμε κάτι, αυτός ο υπέρμετρος θαυμασμός για μετριότητες, αυτά τα εγκώμια στο κενό και τέλος ο ενταφιασμός εθνικών συμβολισμών όπως είναι η μαθητική παρέλαση, για να αναδειχθούν ασημαντότητες του τόπου είναι προσβλητικές για τον Έλληνα και για τον ελληνισμό, ανεξαρτήτως κομματικής τοποθέτησης. Κάποιος που αισθάνεται μεγαλύτερο δέος για τον θάνατο κάποιου πολιτικού αρχηγού που δεν προσέφερε τίποτα στην χώρα απ'ότι για την εθνική του εορτή και την παρέλαση της νεολαίας του τόπου, είναι βαθιά ανιστόρητος και βαθιά σάπιος.
Δεν είναι απλά επικοινωνιακό λάθος η ακύρωση της μαθητικής παρέλασης και τα εγκώμια στο κενό. Είναι εθνικό λάθος. Ακόμη χειρότερα. Είναι ντροπή! Είναι προσβολή στον τόπο, στην ιστορία του, στους νεκρούς του και στα εθνικά οράματα που την έκαναν αυτή που είναι σήμερα.
Μία νεολαία με όραμα εθνικό όπως κληροδοτήθηκε από θαρραλέους προγόνους πάει κάπου. Με όραμα έναν αρχηγό κόμματος με μόνο μέλημα του την διατήρηση μικροκομματικών συμφερόντων πού ακριβώς πάει;