Που να το ήξεραν αυτές οι κοπέλες (φοιτήτριες άραγε;) όταν περπατούσαν χαρούμενες και χαμογελαστές στους δρόμους της Καμπούλ το 1972 με τα όμορφα πόδια τους εκτεθειμένα, πόσο πολύτιμη θα ήταν αυτή η φώτο σήμερα. Ήταν εκείνη η περίοδος που το Αφγανιστάν φάνταζε ο επόμενος μεγάλος τουριστικός προορισμός, το Vogue το είχε επιλέξει τρία χρόνια πριν κάνοντας ολόκληρο αφιέρωμα στο θρυλικό Bamiyan και η χώρα ήταν ένας μύθος του hippie trail, τότε νομίζαμε ότι θα είχε άλλο μέλλον. Τότε νομίζαμε ότι θα λέγαμε "που να πάμε για διακοπές; Μα στον πανέμορφο Αφγανιστάν! Με τα βουδιστικά μνημεία που δεν υπάρχουν πια, τις υπέροχες φορεσιές, τα απαράμιλλα τοπία, την μοναδική κουλτούρα και μουσική".Θα υπήρχαν φυσικά μπούργκες και τότε, ειδικά στον γηραιότερο και φτωχότερο πληθυσμό. Υπήρχε όμως και η επιλογή! Πέρασαν 49 χρόνια από τότε, το Αφγανιστάν επέστρεψε στους δήμιους του, οι κοπέλες αυτές αν είναι εν ζωή και παραμένουν στο Αφγανιστάν θα είναι κάπου κοντά στα 70. Σημερα θα ξύπνησαν θα έκλεισαν τα παράθυρα μην τις δει κανείς ακάλυπτες και φάνε σφαίρα και κοίταξαν αυτήν την φωτογραφία, μετά θα φορέσουν τις μπούργκες τους και με συνοδεία κάποιου άντρα θα βγουν στους δρόμους, αν φανεί το πόδι τους θα φάνε πέτρα. Σήμερα μια γυναίκα στο Αφγανιστάν δεν έχει επιλογή ούτε για το τι είδους αντικείμενο θα είναι, κάτι που να καίγεται; ή να ανακυκλώνεται; Απλά "κάτι" που έχει δικαίωμα μόνο να αναπαράγεται, μια μήτρα και αν αποτύχει εκεί δεν είναι πια πάρα μόνο μια μπούργκα. Μην σας ζαλίζω άλλο, να πάμε για καφέ ή για μπάνιο σήμερα
Φώτο: Reddit
Kostis Talos