Ὁ Παυσανίας (3,10,7) μᾶς λέει ὅτι Καρυᾶτις ἦταν ἐπίθετο τῆς Ἀρτέμιδος καθὼς καὶ εἶδος χοροῦ πρὸς τιμήν της στὴν ἐτήσια ἀγροτικὴ ἑορτή, ποὺ γινόταν μὲ θυσίες στὴν πόλη Καρύαι τῆς Λακωνικῆς. Τὸ ὄνομα ἔχει τὴν ἴδια ἐτυμολογικὴ ρίζα μὲ τὸ ρῆμα καρυατίζω, ποὺ σημαίνει παίζω μὲ τὰ κάρυα, δηλαδὴ τὰ καρύδια. Ἡ δὲ λέξη κάρυον προφανῶς ἐτυμολογεῖται ἀπὸ τὴν κάρα = κεφαλή. Πράγματι τὸ καρύδι μοιάζει μὲ τὴν κεφαλή, ποὺ ἔχει σκληρὸ περίβλημα καὶ τὸ ἐσωτερικό του μοιάζει μὲ τὸν ἐγκέφαλο. Ὁ ὀρθὸς τρόπος σκέψης, ὅμως, σημαίνει ἐπικράτηση τῆς φρόνησης (<φορὰ καὶ νόησις), ποὺ εἶναι ἡ ἀρετὴ τοῦ νοητικοῦ. Ἡ δὲ Ἄρτεμις ἐτυμολογεῖται στὸν Κρατύλο: Ἄρτεμις < ἀρετῆς ἵστωρ, δηλ βαθειὰ γνώστρια τῆς ἀρετῆς. Ἡ Ἄρτεμις Καρυᾶτις, λοιπόν, εἶναι ἡ Θεὰ ποὺ ἐφορεύει στὸν ὀρθὸ τρόπο σκέψης, ποὺ ἐμποιεῖ ἀρετὴ στὴν ψυχή. Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι Καρυάτιδες στηρίζουν στὴν κεφαλή τους τὸν θριγκὸ σημαντικῶν οἰκοδομημάτων, ὅπως τὸ Ἐρέχθειο καὶ τὰ Μικρὰ Προπύλαια στὸ ἱερὸ τῆς Ἐλευσῖνος. Ἡ Καρυᾶτις εἶναι τὸ ἀπόλυτο σύμβολο τῆς φρόνησης,, ἡ ὁποία ὅταν ἐπικρατεῖ στὴν ψυχὴ αὐτὴ στηρίζεται σὲ ὀρθὲς βάσεις καὶ κοσμεῖται μὲ ἀρετή.