Αυτό με τα χρονόμετρα, το υποχρεωτικό πιστοποιητικό εμβολιασμού ως πάσο για μετακινήσεις, το άλλο με τα πρόστιμα στους μαθητές που θα αργούν να γυρίσουν στο σπίτι τους, τα εντελώς άσκοπα μηνύματα για να το πού πάμε και τι κάνουμε, τα ψώνια με κλικ, η υποχρέωση χρήσης μάσκας στο πουθενά και άλλες ελληνικές πατέντες που είδαμε να συμβαίνουν στην μακρόχρονη καραντίνα, όλα αυτά καταδεικνύουν το μέγεθος του μεγαλείου που αισθάνονται όλοι αυτοί που τα προτείνουν, το μέγεθος της ψυχοπάθειας από την οποία διακατέχονται, το μέγεθος της ψωνάρας που έχουν, η οποία έχει φτάσει σε βαθμό να πιστεύουν ότι η μεγάλη χάρη τους έχει δικαίωμα να μας καθορίζει τις ζωές με τρόπο απεχθή, προσβλητικό και υποτιμητικό.
Αυτοί οι τύποι που πάσχουν από το σύνδρομο του Ναπολέοντα, χωρίς τις χάρες του και τις ικανότητες του, ούτε κατά διάνοια, αυτοί οι τύποι με την μεγαλομανία έχουν την εντύπωση ότι μπορούν όχι μόνο να εμποδίζουν φυσιολογικές δραστηριότητες, αλλά και να τις χρονομετρούν. Έχουν την εντύπωση ότι μπορούν να εμποδίζουν την αναπνοή σε μέρη όπου δεν υπάρχει κόσμος, να εμποδίζουν την ζωή σε τόπους όπου δεν υπάρχει λόγος, να ρυθμίζουν τις οικονομικές και γενικές δραστηριότητες των ανθρώπων ανάλογα με το πώς θα τους ξημερώσει η σαδιστική τους διάθεση. Γιατί περί αυτού πρόκειται.
Έχουν φτάσει σε τέτοιο επίπεδο θράσους και ασυδοσίας που πλέον πρέπει να τους κοιτάξει κανένας ψυχίατρος.
Και μαζί με αυτούς και όλους αυτούς τους υστερικούς προβληματικούς που σε κάθε καινούρια παράνοια πανηγυρίζουν, όλα αυτά τα δουλικά ανθρωποειδή, όλους αυτούς τους κούλιδες που αν τους πουν να φορέσουν χαλινάρι, λουρί, φίμωτρο γιατί προστατεύει από τον κορονοϊό θα σπεύσουν να το φορέσουν αγόγγυστα, ενώ θα εξυβρίζουν όποιον υπενθυμίσει τα όρια της παρέμβασης ενός κράτους, που σίγουρα δεν φτιάχτηκε για να βγάζει ο καθένας τα απωθημένα του στον κόσμο.