Το άρθρο απευθύνεται σε όσους κατανόησαν τη σημασία του μεγαλύτερου σκανδάλου της Μεταπολίτευσης και γνωρίζουν τις βασικές συνιστώσες του, παρακολουθώντας σε όποιο βαθμό, τις εξελίξεις. Πώς η υπόθεση Predator/Intellexa αποκαλύπτει βαθιές ρωγμές στο ελληνικό σύστημα δικαιοσύνης και διάκρισης εξουσιών.
Μετά την Πρωτόδικη καταδικαστική απόφαση για τους τέσσερις πρωταγωνιστές του σκανδάλου των παρακολουθήσεων, την άσκηση έφεσης εκ μέρους των και τις ευθείες αποκαλύψεις-προειδοποιήσεις Ντίλιαν προς την Κυβέρνηση και τον ίδιο τον Πρωθυπουργό, προκειμένου να αποφευχθεί η τελεσίδικη καταδίκη και φυλάκισή του, μοιάζει να τίθεται σε ομηρία, ένα ολόκληρο Σύστημα συγκάλυψης και αυτού του σκανδάλου.. Τα σενάρια πολλά και ας ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα.
Τι ΔΕΝ μπορεί να κάνει η Κυβέρνηση (νόμιμα):
•Έκδοση των πρωτόδικα καταδικαστέντων στο Ισραήλ: αδύνατη - εκκρεμεί ελληνική δίκη και απαιτείται πάντοτε αίτηση ξένου κράτους και θετική κρίση των ελληνικών δικαστικών συμβουλίων. Όχι κυβερνητική βούληση.
•Αμνηστία: δίνεται μόνο για πολιτικά εγκλήματα, με τα 3/5 της Βουλής - αριθμητικά και συνταγματικά ανέφικτη.
•Χάρη: προϋποθέτει αμετάκλητη καταδίκη άρα δεν εφαρμόζεται ενόσω εκκρεμεί η έφεση. •Τεχνητή παραγραφή μέσω καθυστέρησης: παράνομη, παραβιάζει το άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ ή ECHR)
Και τώρα στην ουσία των μελλοντικών της κινήσεων προκειμένου να απαλλαχθεί από τη βάσανο ενός ακόμη σκανδάλου.
Τι ΜΠΟΡΕΙ να κάνει στα όρια ή πέραν αυτών:
1. Νομοθετική αποποινικοποίηση - το πιο επικίνδυνο εργαλείο. Αν περάσει νόμος που αλλάζει τον ορισμό του αδικήματος ώστε να καταστεί αναδρομικά ανέγκλητη μια ήδη τελεσθείσα πράξη. Εφαρμόζεται αναδρομικά ο ηπιότερος νόμος (lex mitior, άρ. 2 ΠΚ). Η συνταγματική απαγόρευση «φωτογραφικών διατάξεων» είναι το μοναδικό φράγμα - αλλά ο έλεγχος γίνεται εκ των υστέρων από δικαστήριο, όχι εκ των προτέρων.
2. Νομοθετική «νομιμοποίηση» συμβάσεων κρατικών υπηρεσιών με εταιρείες spyware.
Αν περάσει ρύθμιση που καθιστά νόμιμες αναδρομικά τέτοιες συμβάσεις «για λόγους εθνικής ασφάλειας», ο Ντίλιαν αποκτά νομικό έρεισμα να ζητήσει αναθεώρηση της δίκης του.
3. Διαδικαστική ακύρωση μέσω..χειραγώγησης του Αρείου Πάγου - η υπεράσπιση Ντίλιαν ήδη επικαλείται ακυρότητες. Αν ο Άρειος Πάγος δεχτεί κάποια από αυτές, η υπόθεση γυρνάει στην αρχή ή κλείνει. Αυτό είναι αμιγώς δικαστική κρίση τυπικά, αλλά η ιστορία της χώρας με τον Άρειο Πάγο στις ευαίσθητες υποθέσεις, μιλά από μόνη της.
Ο Κώδικας Ποινικής Δικονομίας (ΚΠΔ) περιγράφει τι επιτρέπεται. Αυτή η κυβέρνηση όμως ενδιαφέρεται για αυτό που περνάει. Τη νύχτα.. Και αυτό που περνάει σε ένα σύστημα με εξαρτημένη δικαιοσύνη και ελεγχόμενη Βουλή, είναι ακριβώς αυτό που ο ΚΠΔ θεωρητικά απαγορεύει!
Η πραγματικότητα όμως συχνά μας προλαβαίνει με κάτι ακόμα πιο ωμό από αυτά που περιέγραψα. Δεν είναι πια θεωρητικό σενάριο. Έχει όνομα: «Ετεροδικία».
Η «Κυριακάτικη Δημοκρατία» (14/6) αποκάλυψε, και το «Βήμα»/in.gr επιβεβαίωσαν με νομικές πηγές, ότι κυβερνητικός σχεδιασμός εξετάζει τρόπο πλήρους απαλλαγής του Ντίλιαν και της πρώην συζύγου του Σάρα Χάμου από την ελληνική ποινική διαδικασία, με νομοθετικό μηχανισμό μεταφοράς της δίκης στο Ισραήλ.
Όχι νομιμοποίηση της σύμβασης, αλλά μεταφορά ολόκληρης της ποινικής δικαιοδοσίας σε άλλη χώρα, εν μέσω εκκρεμούς έφεσης.
Όμως η ετεροδικία στο διεθνές δίκαιο καλύπτει acta jure imperii, δηλαδή πράξεις κρατικής εξουσίας ξένου κράτους. Ο Ντίλιαν είναι ιδιώτης επιχειρηματίας, καταδικασμένος πρωτόδικα σε 126 χρόνια. Δεν εμπίπτει σε καμία υπάρχουσα κατηγορία που να δικαιολογεί την εφαρμογή καθεστώτος ετεροδικίας. Η προσπάθεια επέκτασης της ετεροδικίας σε ιδιώτες για αδικήματα κοινού ποινικού δικαίου θα συνιστούσε μια πρωτοφανή και νομικά αβάσιμη ενέργεια.
Γιατί αν η κυβέρνηση επικαλεστεί δεσμό Ντίλιαν με ισραηλινό κράτος για να στηρίξει την ετεροδικία, αυτόματα ανοίγει η υπόθεση κατασκοπείας που ο ίδιος ο Άρειος Πάγος απέρριψε τον Απρίλιο..
Η επίκληση κρατικής ιδιότητας για τον Ντίλιαν θα αντέκρουε την προηγούμενη θέση της δικαιοσύνης περί μη στοιχειοθέτησης κατασκοπείας.Αναφορές σε ιστορικά προηγούμενα, όπως η νομοθετική ρύθμιση του 1959 που ανέστειλε τις διώξεις Γερμανών υπηκόων για εγκλήματα πολέμου στην Ελλάδα και προέβλεπε τη μεταφορά των υποθέσεων στις γερμανικές αρχές, χρησιμοποιούνται ως βάση για τη νέα μεθόδευση. Ωστόσο, οι συνθήκες της υπόθεσης Ντίλιαν, που αφορούν ιδιώτες και αδικήματα που δεν σχετίζονται με πολεμικές πράξεις, διαφέρουν θεμελιωδώς από αυτά τα ιστορικά παραδείγματα, καθιστώντας την αναλογία νομικά αδόκιμη.
Η απόφαση αρχειοθέτησης, για δεύτερη φορά, του Εισαγγελέα κ.Τζαβέλα, του οποίου η θητεία έληξε στις 30 Ιουνίου, βασίστηκε στην κρίση ότι δεν υπάρχουν νέα στοιχεία για συμμετόχους, δεν στοιχειοθετείται κατασκοπεία και δεν υπάρχει εμπλοκή της ΕΥΠ με το Predator.
Συμπεράσματα:
Η υπόθεση Predator, με τις συνεχείς ανατροπές και τα νέα σενάρια, θέτει σε δοκιμασία την αντοχή των θεσμών και την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης στην Ελλάδα. Η πιθανή νομοθετική παρέμβαση για τη μεταφορά της δίκης του Ντίλιαν στο Ισραήλ, με την επίκληση της ετεροδικίας για ιδιώτες, αποτελεί ένα νομικά αμφιλεγόμενο και πολιτικά επικίνδυνο εγχείρημα. Εάν προχωρήσει, θα αντιμετωπίσει σοβαρά νομικά εμπόδια και θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως απόπειρα συγκάλυψης και παρέμβασης σε εκκρεμή δικαστική διαδικασία.
Η εξέλιξη των γεγονότων θα καθορίσει όχι μόνο την έκβαση της συγκεκριμένης υπόθεσης, αλλά και την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς και την ίδια τη λειτουργία του κράτους δικαίου.