Οι Κινέζοι δεν είναι ένας συνηθισμένος λαός. Είναι ένας λαός του οποίου ο πολιτισμός μετράει χιλιετίες. Θυμούμενη όσα μας μάθαιναν στο δημοτικό, ότι η Κίνα έκανε εξαγωγή το ρύζι α΄ ποιότητας και κρατούσε το β΄ ποιότητας για τον εαυτό της, βλέποντας τη συνέχεια σήμερα, νόμισα πως η Κίνα είχε επεκτατικές προθέσεις. Όμως έκανα λάθος γιατί δεν είχα πιάσει την ιστορία από την αρχή. Αυτό που έκανε η Κίνα τόσα χρόνια, ήταν ο τρόπος της να διεκδικήσει την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ από ένα χρηματοπιστωτικό καθεστώς ΑΔΙΚΟ, αυτό που επέβαλε ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ το ΔΝΤ. Οι κινήσεις που κάνει σήμερα ο Τράμπ, δεν είναι κινήσεις επέκτασης αλλά κινήσεις ΣΩΤΗΡΙΑΣ από αυτό που του ετοίμαζε εδώ και χρόνια η Κίνα, η Ρωσία, η Ινδία, η Σαουδική Αραβία και η Αφρική. Οι χώρες αυτές ξεφορτώνωνται εδώ και πολλά χρόνια τα αμερικανικά ομόλογα. Αν δεν καταλαβαίνετε το λόγο που αυτό είναι πιο επικίνδυνο από οποιαδήποτε στρατιωτική απειλή, αξίζει να διαβάσετε το κείμενο που ακολουθεί. Θα σας αλλάξει εντελώς τον τρόπο της ανάγνωσης των όσων σμβαίνουν στην παγκόσμια σκακιέρα.
Όταν μια χώρα πουλάει ομόλογα του αμερικανικού δημοσίου, δεν μετακινεί απλά χρήματα από το ένα μέρος στο άλλο. Στέλνει ένα μήνυμα. Μιλά τη σιωπηλή γλώσσα των παγκόσμιων χρηματοοικονομικών και λέει ξεκάθαρα: ΔΕΝ ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΜΑΙ ΠΙΑ ΤΟ ΔΟΛΛΑΡΙΟ. Δεν θέλω πια να είμαι ο χρηματοδότης της Ουάσινγκτον. Προτιμώ να κρατώ τον πλούτο μου σε οτιδήποτε άλλο. Σε χρυσό, σε Γιουάν, σε πραγματικά περιουσιακά στοιχεία. Οπουδήποτε εκτός από υποσχέσεις τυπωμένες από την Ομοσπονδιακή Τράπεζα. Και όταν αυτό το μήνυμα το στέλνει η Κίνα, που είναι ο μεγαλύτερος ξένος πιστωτής των ΗΠΑ επί δεκαετίες, τότε δεν μιλάμε για ένα απλό μήνυμα. Μιλάμε για ένα μήνυμα που θα προξενήσει χρηματοπιστωτικό ΣΕΙΣΜΟ, του οποίου τις δονήσεις μόλις αρχίζουμε να αισθανόμαστε.
Αυτό που συμβαίνει στην παρούσα φάση ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Κίνα, δεν έχει προηγούμενο στη σύγχρονη οικονομική Ιστορία. Τουλάχιστον όχι από τότε που ο Νίξον εγκατέλειψε τον κανόνα του χρυσού το 1951. Όχι από τότε που υπογράφηκε η συμφωνία του πετροδολαρίου με τη Σαουδική Αραβία. Όχι από την εποχή της πτώσης της Σοβιετικής Ένωσης. Αυτό που παρακολουθούμε να διαδραματίζεται, μοιάζει να είναι το τέλος ενός συστήματος που κυριάρχησε στον κόσμο για πάνω από 50 χρόνια και οι περισσότεροι άνθρωποι δεν το έχουν καν αντιληφθεί.
Αυτό που πέτυχε η Κίνα δεν ήταν απλό, αλλά ήταν ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ καταστροφικό. Γιατί δεν πούλησε τα ομόλογα επειδή χρειαζόταν τα χρήματα. Τα πούλησε επειδή δεν χρειάζεται πια τις ΗΠΑ. Κι αυτή η μικρή αλλά ουσιώδης αλλαγή, μετέτρεψε μια συνηθισμένη χρηματοοικονομική προσαρμογή, στην αρχή του τέλους της ηγεμονίας του δολαρίου.
Για να καταλάβετε όμως τι σημαίνει πραγματικά αυτή η πώληση ομολόγων, πρέπει πρώτα να κατανοήσετε το κόλπο που είχαν σκαρφιστεί οι Αμερικάνοι για να διατηρηθούν στην κορυφή της παγκόσμιας οικονομίας για πολλές ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ. Αυτός ο μηχανισμός, εδώ και πολλά χρόνια, δεν βασιζόταν ούτε στην αμερικανική παραγωγικότητα, ούτε στην καινοτομία, ούτε στην βιομηχανική ισχύ. Βασιζόταν σε κάτι πολύ πιο απλό, αλλά ταυτόχρονα και πιο ευθραυστο. Βασιζόταν στην εμπιστοσύνη. Που ως παθόντες γνωρίζουμε πλέον την πάγια τακτική των Εβραίων που είναι να σε κάνουν να τους εμπιστεύεσαι και μετά να σε κρεμάνε. Θυμάστε τον Τσίπρα ή τον ξεχάσατε κιόλας;
Φανταστείτε τώρα λοιπόν ότι έχετε μια γειτόνισσα που ζει σε ένα τεράστιο σπίτι με τρία πολυτελή αυτοκίνητα κι ας πούμε πως τη λένε ένα τυχαίο όνομα, π.χ. Σεμερτζίδου. Πηγαίνει διακοπές πέντε φορές το χρόνο, τρώει στα καλύτερα εστιατόρια, φοράει τα πιο ακριβά ρούχα και μια μέρα ανακαλύπτετε πως αυτή η γειτόνισσα δεν έχει αρκετό εισόδημα για να υποστηρίξει αυτόν τον τρόπο διαβίωσης. Ανακαλύπτετε ότι τα πάντα είναι αγορασμένα με πιστωτικές κάρτες, αλλά όχι με με τις συνηθισμένες πιστωτικές κάρτες. Είναι αγορασμένα με μια ειδική κάρτα, που έχει τη δυνατότητα αυτός που την έχει, να αποφασίσει ο ίδιος πόσο πιστωτικό όριο έχει. Και όταν έρχεται η ώρα να πληρώσει, απλώς αυξάνει το όριο της πίστωσης.
Έτσι λειτουργούν εδώ και πολλά χρόνια οι ΗΠΑ. Έτσι λειτουργούν εδώ και μισό αιώνα. Η χώρα καταναλώνει περισσότερα από εκείνα που παράγει. Εισάγει περισσότερα από εκείνα που εξάγει. Ξοδεύει περισσότερα από εκείνα που εισπράττει. Και τη διαφορά την καλύπτει εκδίδοντας ΧΡΕΟΣ. Αυτό είναι τα ομόλογα του αμερικανικού δημοσίου, που οι άλλες χώρες, αγόραζαν μέχρι σήμερα επειδή εμπιστεύονταν τις ΗΠΑ ως καλοπληρωτές. Όμως οι ΗΠΑ πλήρωναν πάντα διότι μπορούσαν να τυπώνουν όσα δολλάρια χρειάζονταν. Κι ο κόσμος αποδεχόταν αυτά τα δολλάρια επειδή ήταν μέχρι σήμερα το παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα (δηλαδή οι αμερικανικές τράπεζες είχαν τη μεγαλύτερη ικανότητα για διακίνηση ρευστού).
Αυτός ο μηχανισμός που πέτυχαν να στήσουν οι Εβραίοι στην ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ οικονομία, ήταν εκείνος που επέτρεπε στις ΗΠΑ να ζουν πολύ πάνω από τις δυνατότητές τους για ολόκληρες γενιές. Και η Κίνα ήταν ο βασικός χρηματοδότης αυτού του τρόπου ζωής. Κάθε φορά που ένας Αμερικάνος αγόραζε μια τηλεόραση κατασκευασμένη στο Σενζέν της Κίνας, τα δολάρια κατέληγαν στα αποθέματα της Λαϊκής Τράπεζας της Κίνας. Και η κινεζική Κεντρική Τράπεζα, αντί να τα κρατήσει κάτω απο το "στρώμα", τα επένδυε σε αμερικανικά κρατικά ομόλογα. Αυτό ήταν ένα σύστημα που ωφελούσε και τις δύο πλευρές. Οι ΗΠΑ εξασφάλιζαν έτσι χρηματοδότηση για τα ελλείματά τους, απλώς με το να τυπώνουν ομόλογα χωρίς να υπάρχει πίσω από αυτά πραγματικό αντίκρυσμα. Όποτε χρειαζόταν χρήματα απλά τύπωνε ομόλογα. Η Κίνα σε αντάλλαγμα, θα είχε μια τεράστια αγορά να κάνει τις εξαγωγές της και ένα φαινομενικά ασφαλές μέρος για να αποθηκεύει τον πλούτο της κι αυτός ήταν η αγορά ομολόγων.
Όλα θα πήγαιναν καλά και ο μηχανισμός αυτός θα δούλευε εσαεί, αν δεν υπήρχε ένα θεμελιώδες ελάττωμα σ΄αυτόν, που όμως κανείς δεν ήθελε να δει. Οι ΗΠΑ με αυτόν τον τρόπο, είχαν στα χέρια τους την τύχη της Κίνας. Αν η Ουάσινγκτον αποφάσιζε να επιβάλλει κυρώσεις στο Πεκίνο, μπορούσε να παγώσει τις επενδύσεις των Κινέζων στα ομόλογα. Αν αποφάσιζε να τυπώσει τρισεκατομμύρια δολάρια, θα αποδυνάμωνε την αξία των Κινεζικών αποθεμάτων γιατί έτσι θα μείωνε την αξία του δολαρίου. Αν αποφάσιζε να χρησιμοποιήσει το χρηματοπιστωτικό σύστημα ως γεωπολιτικό όπλο, η Κίνα θα ήταν εκτεθιμένη. Οι Κινέζοι όμως, που δεν είναι ανόητοι, άρχισαν να συνειδητοποιούν ότι χρηματοδοτούσαν τον βασικό τους στρατηγικό αντίπαλο. Συνειδητοποίησαν ότι δάνειζαν χρήματα στη χώρα που τους περικύκλωνε με στρατιωτικές βάσεις και την απειλούσε με δασμούς. Που προσπαθούσε να περιορίσει την τεχνολογική της άνοδο και που μιλούσε για την Ταιβάν σαν να ήταν μια απειλούμενη Δημοκρατία και όχι μια αποσχισμένη επαρχία της Κίνας.
Εδώ λοιπόν ξεκινάει να γίνεται πραγματικά ενδιαφέρουσα αυτή η ιστορία. Επειδή επί χρόνια πολλοί οικονομικοί αναλυτές χλεύαζαν την ιδέα ότι η Κίνα θα κατάφερνε να ξεφορτωθεί τα αμερικανικά ομόλογά της. Έλεγαν ότι είναι αδύνατο. Ότι η Κίνα χρειαζόταν τις ΗΠΑ για να έχει κάποιον να αγοράζει τα προϊόντα της και ότι το να πουλήσει η Κίνα τα ομόλογα θα ήταν μια οικονομική αυτοκτονία από την μεριά των Κινέζων. Δεν είχαν προβλέψει όμως ότι η Κίνα θα έβρισκε άλλους αγοραστές για τα προϊόντα της. Κι ενόσω στην Αμερική συζητούσαν για εκλογές Τweets και πολιτικά σκάνδαλα, η Κίνα εργαζόταν αθόρυβα και μεθοδικά για να διευρύνει το αγοραστικό της κοινό και να βάλει μπροστά την στρατηγική απεξάρτησης από την Αμερική.
Πρώτα ξεκίνησε το διμερές εμπόριο σε τοπικά νομίσματα. Έκανε συμφωνίες με τη Ρωσία για την προμήθεια φυσικού αερίου και πετρελαίου και την εξόφληση σε Γιουάν και Ρούβλια. Έκανε συμφωνίες με την Βραζιλία για εμπόριο σε Ρεάλ και Γιουάν. Έκανε συμφωνίες με την Σαουδική Αραβία, την ίδια χώρα που υπέγραψε το Σύμφωνο του Πετροδολαρίου με τον Νίξον για πιθανές πωλήσεις πετρελαίου σε Γιουάν. Κάθε μια από αυτές τις συμφωνίες, έμοιαζε από μόνη της μικρή και ασήμαντη. Όλες μαζί όμως σχημάτιζαν μια ξεκάθαρη εικόνα για αυτό που προσπαθούσε να επιτύχει η Κίνα.
Ο κόσμος πλέον είχε αρχίσει να εμπορεύεται χωρίς δολάρια. Και στη συνέχεια ήρθε και η χρηματοπιστωτική υποδομή. Η Κίνα δημιούργησε το CIPS (Cross-Border Interbank Payment System), που θα αποτελούσε το δικό της Σύστημα Διεθνών Πληρωμών και ήταν η εναλλακτική στο SWIFT, το σύστημα πληρωμών που οι ΗΠΑ είχαν χρησιμοποιήσει επανειλημμένα ως όπλο για να επιβάλουν κυρώσεις στο Ιράν, στη Ρωσία, στη Βενεζουέλα και σε κάθε χώρα που είχε τολμήσει να προσπαθήσει να υψώσει ανάστημα. Με το CIPS η Κίνα πλέον θα μπορούσε να κινεί χρήματα διεθνώς χωρίς να περνάει από διακομιστές που έλεγχε η Ουάσινγκτον και που θα είχε τη δυνατότητα να παρακολουθεί ή να μπλοκάρει. Το CIPS ήταν ένα κρίσιμο τμήμα της στρατηγικής της Κίνας για την κατάκτηση της ανεξαρτησίας της, το οποίο χτιζόταν σιωπηλά και μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Στη συνέχεια ήρθε και ο χρυσός, που η Κίνα συσσωρεύει πυρετωδώς εδώ και πολλά χρόνια αποθέματα χρυσού. Η Λαϊκή Τράπεζα της Κίνας, αγοράζει χρυσό σχεδόν κάθε μήνα. Και δεν είναι η μόνη. Η Ρωσία κάνει το ίδιο. Η Ινδία κάνει το ίδιο. Κεντρικές τράπεζες σε όλον τον κόσμο αγοράζουν χρυσό σα να προετοιμάζονται για κάτι. Και ο χρυσός έχει ένα χαρακτηριστικό που τα αμερικανικά ομόλογα δεν θα έχουν ΠΟΤΕ. Ο χρυσός δεν μπορεί να παγώσει, δεν μπορεί να ακυρωθεί, δεν μπορεί να τυπωθεί. Είναι πραγματικός χειροπιαστός πλούτος, που δεν εξαρτάται από την καλή θέληση καμίας κυβέρνησης.
Και για το τέλος, οι Κινέζοι κρατούσαν το κερασάκι στην τούρτα. Το ψηφιακό Γιουάν, το e-CNY, ένα ψηφιακό νόμισμα εκδιδόμενο απευθείας από την Κεντρική Τράπεζα της Κίνας. Ένα εργαλείο που επιτρέπει άμεσες συναλλαγές, χωρίς την ανάγκη τραπεζικών διαμεσολαβητών σε δολάρια. Ένα νόμισμα που ήδη χρησιμοποιείται στο διεθνές εμπόριο, ιδιαίτερα στις χώρες του νέου δρόμου του Μεταξιού. Χώρες που έψαχναν μια εναλλακτική στο σύστημα που είχε την κυριαρχία η Ουάσινγκτον. Και όλα αυτά συνέβαιναν την ώρα που η Δύση κοίταζε αλλού. Την ώρα που οι λίστες Πέτσα, διεσφάλιζαν δελτία κατευθυνόμενων ειδήσεων για να τραβήξουν την προσοχή του κόσμου μακριά από την αφαίμαξή του, η στρατηγική των Κινέζων εξελισσόταν αθόρυβα στο παρασκήνιο. Και όταν η Κίνα είδε ότι πατούσε επαρκώς στα πόδια της, ξεκίνησε να κάνει αυτό που όλοι θεωρούσαν αδύνατο. Ξεκίνησε να πουλάει τα αμερικανικά ομόλογα.
Η πώληση των ομολόγων ήταν μέρος μιας στρατηγικής που όπως φαίνεται ήταν υπολογισμένη μέχρι την τελευταία της λεπτομέρεια γιατί οι Κινέζοι δεν πουλησαν με την μία όλα τα ομόλογα μιας και αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα την κατάρρευση των τιμών γεγονός που θα χτυπούσε ως μπούμεραγκ τους ίδιους. Πουλούσαν τα ομολογα σταδιακά και σταθερά, μήνα με το μήνα, χρόνο με το χρόνο. Τα στοιχεία αυτά υπάρχουν ελεύθερα στο διαδίκτυο και οποιοσδήποτε μπορεί να τα βρει στα δεδομένα του αμερικανικού Υπουργείου Οικονομικών. Στο αποκορύφωμά της, η Κίνα κατείχε πάνω από 1,3 τρισεκατομμύρια δολάρια σε αμερικανικά κρατικά ομόλογα. Σήμερα κατέχει λιγότερα από 800 δισεκατομμύρια. Πέτυχε δηλαδή από τη μια να μειώσει την έκθεσή της κατά πάνω από 500 δισεκατομμύρια δολάρια και από την άλλη αφαίρεσε από την τσέπη των Αμερικάνων μισό τρισεκατομμύριο το οποίο θα αποτελούσε για τους Αμερικάνους επιπλέον έλλειμα. Αυτό ήταν μισό τρισεκατομμύριο που μετατράπηκε σε χρυσό, σε Γιουάν, σε υποδομές, σε δάνεια προς χώρες της Αφρικής και της Ασίας, που είναι πλέον χώρες που χρωστάνε στο Πεκίνο και όχι στην Ουάσινγκτον.
Παρακολουθήσατε άραγε την ομιλία του Προέδρου της Μπουρκίνα Φάσο, του Ιμπραήμ Τραορέ το περασμένο καλοκαίρι; Τον ακούσατε να λέει πως η Αφρική ξύπνησε και δεν θα ανεχθεί στο εξής το πόδι της Δύσης; Νόμιζα πως ήταν φτιαχτό από τους Αμερικανους για να αποτρέψουν την μετακίνηση των Ευρωπαίων στην Αφρική όταν η Ευρώπη θα έχει τελματώσει αλλά έκανα λάθος. Είχα μάθει πως στην Κένυα και σε άλλες χώρες τσιμεντώνωνται πυρετωδώς ατελείωτες εκτάσεις που περιέχουν μέσα τους διαμάντια και πίστευα ότι τα φυλάνε από τους Ευρωπαίους. Δεν είχε πάει καθόλου ο νους μου στην Κίνα και την Ινδία. Τώρα όμως καταλαβαίνω όλη την εικόνα και όλο το παρασκήνιο. Τα εμβόλια ήταν το χρήμα που αντικατέστησε τα ομόλογα των Κινέζων για τις εσωτερικές ανάγκες της Αμερικής. Πλέον είμαι ΣΙΓΟΥΡΗ πως δεν χρησιμοποιήθηκαν σε αυτά πανάκριβες τεχνολογίες. Η ιδέα ήταν να σκοτώσουν μερικούς μόνο για να επικρατήσει τρομοκρατία, έλεγχος και υπακοή. Δεν σας παραξένεψε καθόλου που τα ΠΛΗΡΩΜΕΝΑ ΜΜΕ ξαφνικά άρχισαν τάχα μου να τους ξεσκεπάζουν; Πως θα ήταν κάτι τέτοιο δυνατό τη στιγμή που όλα τα ΜΜΕ είναι ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ;
Με όλη την εικόνα τώρα μπροστά μας, μπορούμε να κατανοήσουμε πως αυτά που κάνει ο Τράμπ είναι κινήσεις απελπισίας και ΤΙΠΟΤΑ άλλο. Το τέλος της κυριαρχίας των ΗΠΑ έχει ΗΔΗ συμβεί. Όλη τους η οικονομία είναι μόνο μια τεράστια ΦΟΥΣΚΑ και είναι θέμα χρόνου να σκάσει. Την ελευθερία του την κερδίζει κανείς με αγώνα. Αυτός που κρατάει δεμένο τον σκλάβο, δεν φεύγει ΠΟΤΕ με εύκολο τρόπο. Τώρα καταλαβαίνω το γέλιο των ηγετών της Ρωσίας, της Κίνας και της Ινδίας. Έτσι γελάει και η γάτα όταν πιάνει στα νύχια της το ποντίκι. Το διασκεδάζει μέχρι την τελευταία του στιγμή! Στη σκακιέρα νικάει πάντα ο καλύτερος σκακιστής...
Tags:
διεθνή