Ζούμε πλέον το Τέλος τού Κόσμου !!! Η ίδρυση της παγκόσμιας Ρώμης προ των πυλών !!!

 Η Ρώμη ΠΟΤΕ δεν κατέκτησε στρατιωτικά τη Γερμανία, αλλά με τον πολιτισμό της την υποδούλωσε για ΠΑΝΤΑ. Το γεγονός ότι δεν επιχείρησε ΠΟΤΕ να τη κατακτήσει, ΔΕΝ το έκανε από αδυναμία, αλλά από επιλογή …Μια επιλογή, η οποία έχει απλή λογική: Όταν χτίζεις ένα «παλάτι», ΔΕΝ χρησιμοποιείς απαραίτητα ΟΛΟΚΛΗΡΟ το «ΟΙΚΟΠΕΔΟ», το οποίο για τον οποιονδήποτε λόγο μπορεί να έχεις στη διάθεσή σου. Επιλέγεις με συγκεκριμένα κριτήρια τον χώρο όπου θα χτίσεις και από εκεί και πέρα δίνεις «χαρακτήρα» και «χρήση» στον περιβάλλοντα χώρο, για να τον κάνεις χρήσιμο στον σχεδιασμό σου και συνεργάσιμο με την όλη δραστηριότητά σου. Αυτό έκανε και η Ρώμη με τον Γερμανικό Κόσμο. Επέλεξε —ακόμα και στη φάση τής παντοδυναμίας της— να ΜΗΝ «περάσει» τον Ρήνο και τον Δούναβη…

…ΔΕΝ ήθελε να «καλπάσει» στο «άπειρο» και άρα εκεί όπου δεν είχε κανένα νόημα ο «καλπασμός» …ΔΕΝ ήθελε να «χαθεί» μέσα στον «αχανή» χώρο τής Ευρασίας και να γίνει άλλος ένας «Ταμερλάνος» ή άλλος ένας «Τζένγκις Χαν», που απλά θα «πυρπολούσε» τον κόσμο και μέσα σε λίγα χρόνια θα «έσβηνε», επειδή δεν θα είχε πλέον «φλόγα» να διατηρηθεί …ΔΕΝ ήθελε να γίνει μία ακόμα «φωτοβολίδα», η οποία δεν θα ήταν τίποτε παραπάνω από μια «ανάμνηση» ανάμεσα στις πολλές που είχε «δει» η ανθρωπότητα στο πέρασμα των αιώνων. Η Ρώμη ήταν αποφασισμένη να γίνει «αθάνατη». Θέλοντας να δώσει «βάθος» στο πολιτισμικό της μοντέλο και «ύψος» στην εξουσία της, επέλεξε έναν απόλυτα ορισμένο χώρο, για να «στήσει» το σύστημά της. Όλος ο υπόλοιπος χώρος θα λειτουργούσε υποστηρικτικά κι απλά θα υπηρετούσε την επιλογή της στην επίτευξη του στόχου της.

Ο Γερμανικός Κόσμος στο «σχέδιο» αυτό θα καταλάμβανε τον υπόλοιπο αυτόν «χώρο» …Θα καταλάμβανε αυτές τις αχανείς εκτάσεις τής Βόρειας Ευρώπης. Γι’ αυτόν τον λόγο ΔΕΝ συμπεριλήφθηκαν αυτές οι εκτάσεις στον σχεδιασμό αυτόν …Έγιναν ο «περιβάλλων» χώρος τού ρωμαϊκού «ανακτόρου» …Έγιναν η «αυλή» τής Ρώμης …Έγιναν ο «χώρος» εκείνος, ο οποίος δεν της ανήκε, αλλά συνδεόταν απόλυτα μ’ αυτήν, είτε με «περίφραξη» είτε χωρίς. Το σύνολο της πολιτικής τής Ρώμης είχε ως στόχο να υπάρχει πάντα αυτή η σύνδεση …Να υπάρχει εξ’ αποστάσεως έλεγχος αυτού του αχανούς «χώρου» και των χαρακτηριστικών των λαών εκείνων που θα τον κατοικούσαν …Λαών επιθετικών κι επικίνδυνων, τους οποίους ήταν θέμα χρόνου να τους προσέλκυε ο πλούτος και η λάμψη τής Ρώμης, προκειμένου να γίνουν πλούσιοι με το «πλιάτσικο» εις βάρος της.

Οι αυτοκράτορες της Ρώμης γνώριζαν εξ’ αρχής ότι η Ρώμη θα γινόταν «στόχος» όλων αυτών των λαών …Γνώριζαν ότι η λάμψη της θα «τραβούσε» το ενδιαφέρον αυτών, οι οποίοι ήταν οι βασικοί εκφραστές τής έννοιας των «βαρβάρων» …μια έννοια την οποία χρησιμοποιούσε η Ρώμη για να χαρακτηρίσει τους εχθρούς της. Η Ρώμη, με όπλο της τη γνώση, ξεκίνησε μια μεθοδική πολιτική απέναντι στον Γερμανικό Κόσμο. Από τη στιγμή που η «λάμψη» της θα ήταν αναπόφευκτη, αυτό, το οποίο απέμενε, ήταν να τη μετατρέψουν σε «παγίδα» για όποιον αποφάσιζε να την «κλέψει» …Θα γινόταν μια «αρρώστια», την οποία θα «κολλούσε» όποιος την πλησίαζε. Αυτό, το οποίο μέχρι εκείνη τη στιγμή φαινόταν μειονέκτημα για την ίδια, θα το μετέτρεπε σε πλεονέκτημα …Σε παγίδα θανάτου για τους βάρβαρους. Τι έκανε; …Το αντίθετο από κάποιον που —εξαιτίας τού φόβου του— κρύβεται και δεν ανάβει φωτιά στο ύπαιθρο, ώστε να μην αποκαλυφθεί …Η τρομερή Ρώμη θα έβαζε «φωτιά» τόσο μεγάλη, για να τη βλέπει μόνιμα ο Γερμανικός Κόσμος …Ακόμα κι αυτοί, οι οποίοι δεν ενδιαφέρονταν, θα έβλεπαν τη Ρώμη να «λάμπει» και να τους «προκαλεί».

Αυτό ακριβώς κι έκανε …Επέλεξε να γίνει το φόβητρο και ταυτόχρονα ο γητευτής τού Γερμανικού Κόσμου. Επέλεξε ν’ ασκεί απέναντι στον Κόσμο αυτόν την πολιτική τού «καρότου» και του «μαστίγιου». Συνέχεια —και με κάθε ευκαιρία— παρενοχλούσε τον Γερμανικό Κόσμο …Τον «βίαζε» και τον «φλέρταρε» ταυτόχρονα …Έγινε το κόκκινο «πανί» γι’ αυτόν. Αντίκριζε το γερμανικό «θηρίο» το «κόκκινο» της Ρώμης και «τρελαινόταν». Έβλεπε τον «αετό» της να πλησιάζει στα μέρη του και νόμιζε ότι «έπεφτε» ο «ουρανός» επάνω του. Έχανε τα «λογικά» του και παρασυρόταν από τα πάθη του. Με τον τρόπο αυτόν η Ρώμη στην πραγματικότητα «γέννησε» η ίδια τον Γερμανικό Κόσμο με τα χαρακτηριστικά που τη βόλευαν. Στη συνέχεια τον «έδεσε» στα «όρια» της «αυλής» της και τον «φόρτωσε» με «φορτία» από τα οποία δεν θα μπορούσε ν’ απαλλαγεί ποτέ.

Αυτό έγινε απόλυτα οργανωμένα και μεθοδικά. Εσκεμμένα η Ρώμη τού προκάλεσε τις «παραμορφώσεις» και τις «αναπηρίες» εκείνες, οι οποίες εξυπηρετούσαν τον δικό της σχεδιασμό. Εσκεμμένα τον «χτυπούσε», για να μην χάνει ποτέ την προσοχή και το ενδιαφέρον του προς αυτήν. Αφού τον παρενόχλησε, τον μάτωσε, τον νάρκωσε και τον γοήτευσε με την άγρια «ομορφιά» της, τελικά τού έγινε έμμονη ιδέα. Το αποτέλεσμα αυτής της τακτικής ήταν μοναδικό …Το σύνδρομο της Στοκχόλμης στο επίπεδο των λαών και των συστημάτων. Αυτή η τρομακτικά έντονη όσο και «ολέθρια» σχέση ΔΕΝ ήταν κεραυνός εν αιθρία …Είχαν «προειδοποιηθεί» από τη θρησκεία τους οι Βόρειοι λαοί γι’ αυτήν την τρομερή «επαφή». Αυτή η τερατώδης επίθεση της Ρώμης επάνω στον Γερμανικό Κόσμο τούς είχε αποκαλυφθεί από τις Ιερές Γραφές τους …Από τις Γραφές εκείνες προέκυπτε ο φόβος τους ότι σε κάποια στιγμή θα «πέσει» ο Ουρανός στο κεφάλι τους και θα τους τσακίσει …Η Ρώμη ήταν εκείνος ο «Ουρανός» κι αυτή έπεσε στο «κεφάλι» τους με ΟΛΟΥΣ τους Θεούς της με αποτέλεσμα έναν τρομερό «τραυματισμό», ο οποίος τους προκάλεσε μόνιμη «αναπηρία».

Η Ρώμη με την πολιτική της δημιούργησε ένα «τέρας», το οποίο τη μισεί και τη λατρεύει ταυτόχρονα …Δημιούργησε ένα «τέρας», το οποίο ΔΕΝ ήθελε —κι από ένα σημείο και πέρα ΔΕΝ μπορούσε— να επιβιώσει μακριά της και χωρίς αυτήν …Ένα «τέρας», το οποίο —εξαιτίας όλων αυτών— λειτουργεί με έναν παράδοξο κι αντιφατικό τρόπο …Ένα «τέρας», το οποίο τη ζηλεύει και τη φθονεί μονίμως και θέλει να πάρει τη θέση της, αλλά αδυνατεί να το κάνει χωρίς τις «ευλογίες» της …Ένα «τέρας», το οποίο θέλει να την καταστρέψει και να γίνει ο «εκλεκτός» της ταυτόχρονα …Ένα «τέρας», το οποίο όποτε μπορεί τη βασανίζει, αλλά και τη συντηρεί ταυτόχρονα …Ένα «τέρας», του οποίου η καταστατική ιδεολογία είναι η καταστροφή τής Ρώμης, αλλά ταυτόχρονα αυτή είναι και το μυστικό «θεμέλιο» της δικής του ύπαρξης.

Αυτό το «τέρας» είναι το περίφημο θηρίο Φένριρ …Ο τρομερός ΛΥΚΟΣ τού Βορρά …Ο ΛΥΚΟΣ αυτός, τον οποίο οι προφητείες τον θέλουν ν’ απειλεί τον κόσμο των Θεών, αλλά ταυτόχρονα να παγιδεύεται και να γίνεται και ο ίδιος μέρος τού κόσμου αυτού …Να δέχεται οικειοθελώς και με «ανταλλάγματα» να συμμετάσχει στον κόσμο αυτόν, αποδεχόμενος το ρίσκο ακόμα και της θανάσιμης παγίδευσής του.

 

 

Η Ρώμη των Διόσκουρων…

…και η τρομερή Λύκαινα.

 

Για να καταλάβει κάποιος την ταυτότητα και τον ιστορικό ρόλο τού τρομερού Φένριρ, θα πρέπει να γνωρίζει πολύ καλά την ταυτότητα του «γεννήτορά» του, και άρα της Ρώμης. Αν δεν γνωρίζει κάποιος το πώς λειτουργεί η Ρώμη και με ποιες γνώσεις αμύνεται ή επιτίθεται, ΔΕΝ πρόκειται να καταλάβει τις ιδιαιτερότητες του θηρίου αυτού …ΔΕΝ μπορεί να καταλάβει τον ρόλο του Γερμανικού Κόσμου στην ιστορία …ΔΕΝ μπορεί να καταλάβει τη σχέση του με τον Κόσμο των θεών και άρα με τον Σχεδιασμό τού Θεού. Μόνον εάν κάποιος γνωρίζει τη σχέση αυτού του θηρίου με τη Ρώμη μπορεί να τα αντιληφθεί όλα αυτά και βέβαια να θαυμάσει για άλλη μία φορά τη Θεία Ευφυία.

Η Ρώμη είναι το σύστημα του Ίδιου του Θεού …Το αήττητο σύστημα …Το σύστημα αυτό, το οποίο, για να υπάρξει, συνεργάστηκαν στη δημιουργία του οι δύο Θεάνθρωποι …Ο δύο Υιοί τού Θεού …Ο Αλέξανδρος και ο Ιησούς. Είναι το σύστημα αυτό, το οποίο στηρίζεται στη γνώση των δύο λαών που «γέννησαν» τους Θεανθρώπους και οι οποίοι λαοί στη μεταξύ τους σχέση βρίσκονται «απέναντι» …Δύο λαών, οι οποίοι εκφράζουν τα απόλυτα όρια ανάμεσα στα οποία «κινούνται» ΟΛΟΙ οι λαοί τής ανθρωπότητας …Εκφράζουν το σύστημα της πιο ισχυρής μορφής τής πατριαρχίας, που είναι ο Ιουδαϊσμός και το σύστημα της πιο ισχυρής «θηλυκής» δύναμης, που μπορεί ν’ ανατρέψει αυτήν την πατριαρχία και είναι ο Ελληνισμός …«Συνέταιροι» δηλαδή στην υπόθεση της Ρώμης είναι αυτοί, οι οποίοι μπορούν να παραπλανήσουν και να καταπιέσουν στα όριά τους τούς ανθρώπους, και είναι οι μόνοι που μπορούν να τους λυτρώσουν.

Αυτές οι δύο γνώσεις είναι που θωρακίζουν το σύστημα απ’ οποιαδήποτε απειλή …Είναι οι γνώσεις —για να θυμηθούμε τα Ιερά Έπη των Ελλήνων— τού Απόλλωνα και του Ποσειδώνα, οι οποίες θωράκισαν την Τροία. Μόνον αυτές οι συγκεκριμένες γνώσεις που τη «θωρακίζουν» είναι εκείνες, οι οποίες μπορούν να διαλύσουν αυτήν τη «θωράκιση» και εκεί βασίζεται η ασφάλεια του Σχεδιασμού, εφόσον η «αιώνια» Ρώμη κάποτε πρέπει να παραδοθεί στους λαούς …και άρα να «πέσει» …χωρίς βέβαια να καταστραφεί. Η απολύτως «σφραγισμένη» Ρώμη μπορεί να «ξεκλειδωθεί» μόνον με τα «κλειδιά» με τα οποία έχει «κλειδωθεί». Η απειλή για το «ξεκλείδωμα» αυτό, το οποίο μπορεί να οδηγήσει στην «πτώση» της, βρίσκεται πάντα από την πλευρά τού Ελληνισμού. Αυτό είναι δεδομένο, εφόσον μόνον αυτό το σύστημα είναι «θηλυκό» και άρα μόνον αυτό «γεννά» Θεάνθρωπο, ο οποίος να διαθέτει τα «κλειδιά» που «ξεκλειδώνουν» τη Ρώμη. Άρα, η Ρώμη γνωρίζει εξ’ αρχής από πού μπορεί να προέλθει η απειλή, γιατί γνωρίζει τη θανάσιμη αδυναμία της …Γνωρίζει ότι κινδυνεύει μόνον από το δικό της «παιδί», όπως και η Τροία γνώριζε τον κίνδυνο από τον δικό της Πάρη.

Έχοντας λοιπόν τη γνώση από ποιον λαό κινδυνεύει, δεν έχει πρόβλημα να προκαλεί ΟΛΟΥΣ τους υπολοίπους. Το μόνο που πρέπει λοιπόν να προσέχει —και το οποίο αποτελεί έναν από τους βασικούς ιδρυτικούς της όρους— είναι ν’ αποφεύγει τη σύγκρουση με τον Ελληνισμό …Ν’ αποφεύγει τη σύγκρουση με τον «εαυτό» της. Από εκεί και πέρα ΔΕΝ έχει κανέναν εχθρό, ο οποίος να μπορεί να την απειλήσει. Έχει την άνεση να προκαλεί όλους τους λαούς και να «παίζει» ακόμα και με τα χαρακτηριστικά τους. Μπορεί να επιχειρεί ακόμα και να διαμορφώνει τα χαρακτηριστικά τους, γιατί απλούστατα είναι πολύ «σκληρή» η ίδια και οι λαοί «εύπλαστα» ανθρώπινα σύνολα, που ΔΕΝ την απειλούν. Όλα αυτά μπορεί να τα κάνει με την ασφάλεια της γνώσης της. Σεβόμενη τους περιορισμούς που την αφορούν και τους οποίους τους γνωρίζει, όχι μόνον δεν φοβάται την πρόκληση, αλλά αντίθετα την επιδιώκει. Η πρόκληση, δηλαδή, όχι μόνον δεν την απειλεί, αλλά αντίθετα την αναζωογονεί και την ενισχύει και σ’ αυτήν βασίζεται, για να εξασφαλίζει το «καύσιμο» για την αιώνια «πορεία» της. Μέσω της πρόκλησης και της παγίδευσης βρίσκει διαρκώς νέους και «φρέσκους» λαούς, για να την «κουβαλήσουν» μέσα στους αιώνες.

Αυτό λοιπόν το σύστημα φτιάχτηκε, ώστε να είναι άτρωτο, χρησιμοποιώντας τη Γνώση τού Θεού …Φτιάχτηκε από τους Υιούς Του …Τους φοβερούς και τρομερούς Θεανθρώπους …Το παντοτινό δίδυμο της Δημιουργίας. Γι’ αυτόν τον λόγο —ακόμα και σήμερα— ΟΠΟΥ κι αν πας στη Ρώμη, βλέπεις τα σύμβολα των ΔΙΔΥΜΩΝ αδερφών. Θα δεις τα σύμβολα των Υιών, οι οποίοι είναι διαφορετικοί και όμοιοι ταυτόχρονα …Των ΔΙΔΥΜΩΝ, οι οποίοι μοιράζονται από κοινού την αθανασία που τους χαρίζει το κοινό τους έργο …Ένα έργο μεγαλειώδες κι αθάνατο, αλλά το οποίο για τους ίδιους προϋποθέτει την υπέρτατη θυσία και τον θάνατο …Ένας πραγματικός «χορός» θανάτου, όπου το δύο δίδυμα αδέρφια αγκαλιάζονται και ταυτόχρονα πολεμούν μεταξύ τους, για να μπορέσουν να ολοκληρώσουν το Σχέδιο τού Θεού. Εξαιτίας αυτού του Σχεδίου οι Θεάνθρωποι δεν έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά. Ο ένας Θεάνθρωπος είναι απόλυτα πονηρός και ο άλλος απόλυτα ισχυρός. Ο πονηρός γίνεται το αίτιο να γευτεί τον θάνατο ο ισχυρός και αυτό είναι το «θεμέλιο» του Σχεδιασμού …Είναι ο πονηρός Υιός τού Όφεως, που, εξαιτίας του, γεύτηκε τον «θάνατο» ο «λαμπερός» Υιός τής Γυναίκας …Είναι ο πονηρός Κάστορας, που, εξαιτίας του, γεύτηκε τον «θάνατο» ο «λαμπερός» Πολυδεύκης …Είναι ο πονηρός Οδυσσέας, που, εξαιτίας του, γεύτηκε τον «θάνατο» ο «λαμπερός» Αχιλλέας …Είναι ο πονηρός Ιησούς, που, εξαιτίας του, γεύτηκε τον «θάνατο» ο «λαμπερός» Αλέξανδρος …Είναι ο πονηρός Λόκι, που, εξαιτίας του, γεύτηκε τον «θάνατο» ο «λαμπερός» Οντίν.

Αυτοί οι Υιοί τού Θεού, μέχρι να μπορέσουν να σταθούν στα πόδια τους και να «ιδρύσουν» την παγκόσμια Αιώνια Πόλη στην τελική της μορφή και διάσταση, πρέπει να «τραφούν» …Πρέπει να γίνουν «τεράστιοι», ώστε το Δημιούργημά τους να γίνει Παγκόσμιο. Το γεγονός ότι γεννήθηκαν κάποτε ως άνθρωποι, δεν σημαίνει ότι «γεννήθηκαν» ταυτόχρονα κι ως ΑΘΑΝΑΤΟΙ Θεοί, γιατί ΔΕΝ έχουν ακόμη λάβει τις τελικές τους διαστάσεις κι αυτό είναι κάτι, το οποίο συνδέεται αποκλειστικά με το έργο τους. Αυτό ήταν κάτι, το οποίο απαιτούσε αιώνες για την ολοκλήρωσή του και ΔΕΝ μπορούσε να γίνει στον χρόνο που ένας θνητός έχει στη διάθεσή του. Από τον άνθρωπο-Ιησού, ο οποίος περιφερόταν στην Ιουδαία με μερικούς ξυπόλητους οπαδούς, μέχρι τον Θεάνθρωπο-Ιησού τής Χριστιανοσύνης, ο οποίος δεσπόζει στον Κόσμο, μεσολαβούν αιώνες ανάπτυξης. Γι’ αυτόν τον λόγο υπήρχε η ανάγκη ενός «πολλαπλασιαστικού» σχεδιασμού.

Έπρεπε να γιγαντωθεί το «έργο» τους, για να πάρουν οι Ίδιοι τις τελικές τους Διαστάσεις …Έπρεπε η Πόλη, την οποία ίδρυσαν, να γίνει παγκόσμια, ώστε να γιγαντωθούν και οι Ίδιοι ως Υιοί τού Θεού. Μέχρι όμως να συμβεί αυτό, παραμένουν «απομονωμένα» και «προστατευόμενα» ως βρέφη, τα οποία τα γνωρίζουμε ως τους δύο ιδρυτές τής Ρώμης …Τα δίδυμα, τα οποία και πάλι έπρεπε να έρθουν σε θανάσιμη σύγκρουση μεταξύ τους για χάρη τής δημιουργίας και της ανάπτυξης της Ρώμης …Ο πονηρός Ρωμύλος, που, εξαιτίας του, γεύτηκε τον «θάνατο» ο «λαμπερός» Ρώμος ή Ρήμος.

Αυτά τα «βρέφη» στο κρίσιμο —αλλά μεγάλο για τους θνητούς ανθρώπους— χρονικό διάστημα που θ’ ακολουθούσε από την εποχή τής εμφάνισής τους, έπρεπε να συντηρηθούν. Θεάνθρωποι, όμως, με τερατώδεις δυνατότητες και φιλοδοξίες, σημαίνει ότι έχουν και τερατώδεις ανάγκες για να συντηρηθούν, προκειμένου να λάβουν τα τελικά τους χαρακτηριστικά. Αυτό όμως στο επίπεδο των ανθρώπων σημαίνει «αίμα» …Άπειρο «αίμα» …Σημαίνει άπειρους επεκτατικούς πολέμους και μάλιστα πετυχημένους, για να επιτευχθεί η αύξηση του «όγκου» τους.

Γι’ αυτόν τον λόγο —και για όσο διάστημα οι «Θεάνθρωποι» είναι «παροπλισμένοι» και εν αναμονή τής «ενηλικίωσής» τους— είναι «παιδιά» τού Θεού τού Πολέμου, του Άρη. Είναι προστατευμένα «βρέφη» και συντηρούνται από τον πόλεμο, ο οποίος φέρνει «τροφή» στη Ρώμη …Στη «Ρώμη», της οποίας το όνομα σημαίνει «δύναμη» και η οποία δύναμη πρέπει να συγκεντρωθεί με όλα τα κόστη. Για το διάστημα αυτό, κατά το οποίο —μέσα από τον πόλεμο— πρέπει να μεγαλώσουν απρόσκοπτα, τίθενται υπό την πατρική «κηδεμονία» τού Θεού τού Πολέμου στο Πεδίον τού Άρεως. Όλα αυτά γίνονται, γιατί απλούστατα απαιτείται ΧΡΟΝΟΣ για την ολοκλήρωση του Σχεδιασμού. Είναι αυτό, το οποίο οι Γάλλοι πέρασαν ως παροιμία: …«Η Ρώμη ΔΕΝ χτίστηκε μέσα σε μία ημέρα».

Τίποτε μεγάλο δεν χτίζεται μέσα σε μία ημέρα, ακόμα κι όταν υπάρχουν έτοιμα τα σχέδια, τα υλικά και οι άξιοι μηχανικοί. Οι γνώσεις, δηλαδή, για να ιδρυθεί η Ρώμη, μπορεί να προϋπήρχαν ακέραιες, αλλά αυτό ΔΕΝ θα καθιστούσε τη Ρώμη από ιδρύσεώς της Παγκόσμια Αυτοκρατορία. Οι γνώσεις δόθηκαν από τα Θεία «βρέφη», αλλά αυτό ΔΕΝ σημαίνει ότι η Ρώμη θα γινόταν «Παγκόσμια» μέσα σε λίγο χρόνο. Έπρεπε η Ρώμη να βρει τρόπο να συντηρεί τον εαυτό της και άρα και τα «βρέφη» που έκρυβε στα «σπλάχνα» της. Οι ανάγκες αυτών των «βρεφών» θα καθόριζαν ολόκληρο τον Σχεδιασμό της. Οι μόνιμες και διαρκείς ανάγκες μέχρι τον «απογαλακτισμό» τους απαιτούσαν έναν επίσης μόνιμο και σταθερό Σχεδιασμό, προκειμένου η ανάγκη αυτή να εξυπηρετείται απρόσκοπτα.

Με βάση αυτήν τη γνώση χτίστηκε η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία …Αρχικά ως Ελληνική Αυτοκρατορία —λόγω Αλεξάνδρου— και στη συνέχεια ως Ελληνοϊουδαϊκή Αυτοκρατορία —λόγω Ιησού— …Το δίδυμο αυτό έφτιαξε τη δίδυμη πόλη, η οποία —όπως και το δίδυμο των ιδρυτών της— ήταν μία και διπλή ταυτόχρονα …Ήταν Ρώμη, άσχετα αν ήταν η πρώτη Ρώμη ή η Νέα Ρώμη …άσχετα αν ήταν η πρώτη ελληνική Ρώμη τού Αλεξάνδρου ή η νέα χριστιανική Νέα Ρώμη τού Ιησού. Οι δύο μαζί —που είναι μία— είναι η φοβερή και τρομερή ΡΩΜΗ των Θεανθρώπων …Τα δύο «χέρια» τού ίδιου Θεανθρώπου, που είναι ταυτόχρονα και διπλός. Αυτή η Ρώμη με το «είδωλό» της είναι εκείνη, η οποία με την πονηρή πολιτική της δημιούργησε το τέρας Φένριρ. Το δημιούργησε, για να το εκμεταλλεύεται ως «αντιστήριγμα» …Για να μπορεί να διατηρεί συσπειρωμένους γύρω της τους πληθυσμούς της …Για να δώσει όνομα στη «βαρβαρότητα», ώστε να πολλαπλασιάσει την αξία τού δικού της πολιτισμικού «προϊόντος» …Να δώσει δύναμη στη βαρβαρότητα, ώστε να τη βάλει —άθελά της και με όλα τα κόστη— να «κουβαλάει» τον δικό της πολιτισμό στα πέρατα του Κόσμου.

Δεν δίστασε να δημιουργήσει το τέρας αυτό, γιατί, όπως περιγράψαμε πιο πάνω, δεν υπάρχει δύναμη που να μπορεί ν´ απειλήσει τη Ρώμη. Η μόνη δύναμη που μπορεί να την απειλήσει είναι ο Ελληνισμός και αυτήν —όπως προαναφέραμε— είναι ιδρύτρια δύναμη της Ρώμης. Από τη στιγμή που δεν υπήρχε ο φόβος τής καταστροφής, η Ρώμη δεν είχε φόβο να προκαλέσει τον Γερμανικό Κόσμο …Δεν είχε αναστολές στο να επιχειρήσει η ίδια να διαμορφώσει τα χαρακτηριστικά του, προκειμένου να τον εκμεταλλευτεί. Έπρεπε η Ρώμη να «ρυθμίσει» τα πάντα με βάση τα συμφέροντά της, γιατί τα «βρέφη» της είχαν φλέγουσες «ανάγκες», οι οποίες έπρεπε να καλυφθούν. Έπρεπε να διατηρήσει η Ρώμη τον «κορμό» της και ταυτόχρονα να βρεθεί η «τροφός» εκείνη, η οποία θα «τάιζε» τα «βρέφη» αυτά. Γι’ αυτόν τον λόγο επιτέθηκε με σφοδρότητα επάνω στον Γερμανικό Κόσμο. Επιτέθηκε, για να του δώσει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά …Για να προκαλέσει το μίσος του …Για να προκαλέσει τα ένστικτά του.

Επιτέθηκε, όπως επιτίθεται κάποιος «εκτροφέας» σκύλων, ο οποίος θέλει να δημιουργήσει σκύλους μάχης. Επιτέθηκε με τη μέγιστη βία σ’ έναν σκύλο, προκειμένου να τον κάνει άγριο κι αιμοβόρο, αποσπώντας του για πάντα την προσοχή και το μίσος. Επιτέθηκε με συγκεκριμένο τρόπο, ώστε να του δώσει συγκεκριμένη «εκπαίδευση». Με τον τρόπο αυτόν «γεννήθηκε» το θηρίο Φένριρ. Ένας άγριος κι αιμοβόρος Λύκος, που τα πάντα στη ζωή του από εκείνο το σημείο κι έπειτα συνδέονταν με τη Ρώμη …Τα ΠΑΝΤΑ. Όλες του οι φιλοδοξίες στρέφονταν εναντίον τής Ρώμης, η οποία ήταν η πρώτη που στράφηκε εναντίον του. Με τον τρόπο αυτόν ο Λύκος Φένριρ έγινε ο ορισμός τού βάρβαρου με τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που του προσέδωσε η Ρώμη και τα οποία τη βόλευαν …Έγινε ο «Ανεγκέφαλος Γερμανισμός» των επιδρομών, των λεηλασιών και των καταστροφών …με τα χαρακτηριστικά αυτά, τα οποία κάποτε έδωσαν στον κόσμο αυτόν το προσωνύμιο της «μάστιγας του Θεού» …Ένα θηρίο, του οποίου το μόνο «ελατήριο» που τον κινεί είναι το ένστικτο …Η απληστία του …Ένα θηρίο απρόβλεπτο στις συμπεριφορές του, εφόσον ΔΕΝ διακρίνει εχθρούς και φίλους …ΔΕΝ ξεχωρίζει ούτε καν τους δικούς του ανθρώπους.

Όταν λέμε «ανεγκέφαλο» θηρίο, ΔΕΝ το λέμε με κάποια διάθεση ρατσισμού …Κυριολεκτούμε όταν το λέμε …Ο Γερμανικός Κόσμος παρέμεινε στο ίδιο βαρβαρικό επίπεδο εδώ και αιώνες, γιατί «λοβοτομήθηκε» από τη Ρώμη. Η Ρώμη επέλεξε να καθηλώσει τον κόσμο αυτόν αιωνίως στο επίπεδο της βαρβαρότητας. Τι σημαίνει «βαρβαρότητα» για τον σχεδιασμό της; …Συμφεροντολογισμός !!! …Η σκέψη να λειτουργεί απλά και μόνον με την παράμετρο του συμφέροντος …Σε όλα τα επίπεδα και για όλους τους λόγους …Αυτό είναι ο βαρβαρισμός στον οποίο έχει καθηλωθεί εδώ και αιώνες ο Γερμανικός Κόσμος …Ο βάρβαρος ΔΕΝ δημιουργεί …Ο βάρβαρος ΔΕΝ παράγει …Αρπάζει με τη βία ό,τι του λείπει …ΔΕΝ κοπιάζει … Απλά αρπάζει …ΔΕΝ εκπαιδεύεται, παρά μόνον γυμνάζεται. Μέριμνά του είναι να παραμένει δυνατός, για να μπορεί να το κάνει αυτό. Αυτό το βαρβαρικό χαρακτηριστικό των πρώτων γερμανικών φύλων το μεγέθυνε η Ρώμη σε όλα τα επίπεδα και το έκανε μια μόνιμη «αναπηρία» τους.

Ο Γερμανικός Κόσμος μεριμνά μόνον για την «πολεμική» του ισχύ, γιατί αυτή μέσα στον χρόνο τού «υπόσχεται» να του προσφέρει τα πάντα. Ποτέ δεν μοχθεί, γιατί ο μόχθος τον «καθυστερεί» και δεν τον συμφέρει, γιατί θέλει να «κόψει δρόμο», προκειμένου να «πλησιάσει» τη Ρώμη …Τη Ρώμη, η οποία τα έχει ΟΛΑ …και, ό,τι θέλεις μπορείς —αν έχεις τη δύναμη— να το παίρνεις απ’ αυτήν. Θέλεις δική σου «γλώσσα»; …Κρατάς τα γερμανικά «γρυλίσματα» κι αντιγράφεις τον μηχανισμό τής ελληνικής γλώσσας, λεηλατώντας ταυτόχρονα τη λατινική ορολογία. Θέλεις γερμανική «γραμματεία»; …Κανένα πρόβλημα …Δεν μορφώνεις τον κόσμο σου, ώστε να «παράξεις» τραγωδούς, φιλοσόφους ή επιστήμονες …Αντιγράφεις την Ελληνική Γραμματεία. Γιατί να στύβεις το μυαλό σου να βρεις λύσεις εκεί όπου αυτές υπάρχουν έτοιμες; …Αρπάζεις από τη Ρώμη ολόκληρο το «πακέτο» τής Ελληνικής Φιλοσοφίας. Ούτε καν στρατηγική σκέψη —για να κάνεις τους δικούς σου πολέμους— δεν καλλιεργείς …Κλέβεις τον Θουκυδίδη και γίνεσαι «ειδικός» στην ανάλυσή του …Ούτε καν στην τέχνη —η οποία απαιτεί απλά ταλέντο— δεν κοπιάζεις. Γιατί να μάθεις να φτιάχνεις αγάλματα; …Κλέβεις αυτά της Ρώμης και γεμίζεις τα μουσεία σου …Εξειδικεύεις τα θέατρά σου στην Ελληνική Δραματολογία. Ακόμα και τη μυθική «Βαλχάλα», την οποία ο Γερμανικός Κόσμος έστησε επάνω στον Ρήνο, τη «φαντάστηκε» σαν …ακριβή αντιγραφή τού Παρθενώνα.

Με τον τρόπο αυτόν η Ρώμη κατάφερνε δύο πράγματα ταυτόχρονα …«Δέσμευε» τον Γερμανικό Κόσμο στις γνώσεις της και ταυτόχρονα δεν τον άφηνε ν’ αναπτύξει —με τις δικές του δυνάμεις— έναν δικό του πολιτισμικό «δρόμο», ώστε μέσω αυτού ν’ απειλήσει τον δικό της. Του έμαθε να κλέβει και ταυτόχρονα του έδωσε τις καλύτερες γνώσεις κλεπταποδόχου, ώστε να ξέρει τι να ψάχνει με βάση τις ανάγκες του προκειμένου να εκτιμά την πολύτιμη «πραμάτειά» της. Του έμαθε να λειτουργεί σαν ένας άνθρωπος, ο οποίος ζει έξω από ένα σούπερ μάρκετ και έχει μάθει να επιβιώνει, καλύπτοντας τις ανάγκες του από τα ήδη υπάρχοντα προϊόντα που βρίσκει στα ράφια του. Του έμαθε να πιστεύει ότι είναι έξυπνος ο τρόπος να επιβιώνει γύρω απ’ αυτό το σούπερ μάρκετ, το οποίο τα έχει όλα. Ποιος ο λόγος να μάθει κάποιος να παράγει, όταν έχει μάθει να «παραβιάζει» τις «πόρτες» ενός πολυκαταστήματος; Ποιος ο λόγος να κοπιάζει, όταν έχει πρόσβαση στα καλύτερα προϊόντα και μάλιστα έχει εκπαιδευτεί να τ’ αναγνωρίζει και να τα διακρίνει από τα κατώτερα;

Αυτό έγινε το «επαγγελματικό» αντικείμενο του άπληστου και συμφεροντολόγου Γερμανικού Κόσμου …Τον έβαλε η Ρώμη να σκέφτεται όλη την ημέρα να βρει τρόπο να μπει μέσα στην αυτοκρατορία της —είτε με τη δύναμη είτε με την πονηριά— για να τη λεηλατήσει …Έβαλε τον Γερμανικό Κόσμο να ονειρεύεται να ζήσει κάποτε τη ζωή των Ρωμαίων και των «εκλεκτών» τους. Έγιναν οι Γερμανοί «Ελληνολόγοι» και «Λατινολόγοι», ενώ βρίσκονταν εν ζωή οι Έλληνες και οι Λατίνοι. Ονειρεύονταν «κληρονομιές» σε έναν κόσμο τού οποίου οι «ιδιοκτήτες» βρίσκονταν εν ζωή. Αυτό ήταν το όλο κόλπο. Όσο ισχυρός κι αν γινόταν ο Γερμανικός Κόσμος, θα ήταν και θα παρέμενε εξαρτώμενος από τη Ρώμη …Η Αγγλοσαξονική Βρετανική Αυτοκρατορία σε κάποια στιγμή είχε γίνει πολύ μεγαλύτερη από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία —στην πιο ισχυρή της μορφή— και το σύμβολο της βασιλικής εξουσίας της ήταν —κι εξακολουθεί να είναι— το Sovereign’s Cap of Maintenance …Ένας σκούφος «νομιμοποιητικό»-δώρο στον βασιλιά από τον Πάπα τής Ρώμης.

Αυτή ήταν η «λοβοτομή» εκείνη, η οποία καθήλωσε τον Γερμανικό Κόσμο μόνιμα στη βαρβαρότητα. Τον καθήλωσε να λειτουργεί μόνιμα με «αναπηρία», εφόσον λειτουργούσε με μόνο «ελατήριο» εκείνο τού συμφέροντος. Τον καθήλωσε στο επίπεδο να θεωρεί πως ΟΛΑ τα προβλήματα μπορούν να λυθούν με έναν «επιτυχή» πόλεμο …Με ένα «επιτυχές» πλιάτσικο συγκεκριμένα. Αυτό το μοναδικό «ελατήριο», που διέθετε, τον καθιστούσε «ανεγκέφαλο» κι επικίνδυνο για όλους …Ακόμα και για τον ίδιο του τον εαυτό. Η ίδια η ιστορία το αποδεικνύει αυτό …ΔΕΝ υπάρχει πόλεμος στην πιο ακραία του μορφή, ο οποίος να μην έχει γίνει από Γερμανούς, ακόμα και εις βάρος Γερμανών …ΔΕΝ υπάρχει μαζικό έγκλημα στην πιο απεχθή του μορφή, το οποίο να μην έχει γίνει από Γερμανούς εις βάρος Γερμανών …ΔΕΝ υπάρχει συνδυασμός πολέμων, ο οποίος να μην έχει γίνει μεταξύ τους …Πρώσοι εναντίον Αυστριακών …Βαυαροί εναντίον Σουηδών …Αλαμανοί εναντίον Φράγκων …Βαυαροί εναντίον Πρώσων …Γερμανοί εναντίων Αγγλοσαξόνων τής Βρετανίας …Αγγλοσάξονες των ΗΠΑ εναντίον Γερμανών. Όλοι αυτοί οι λαοί είναι γερμανικά φύλα και οι μεταξύ τους πόλεμοι είναι οι πιο ανθρωποκτόνοι πόλεμοι στην ανθρώπινη ιστορία.

Αυτό το θηρίο με τα χαρακτηριστικά αυτά είναι προφανές ότι ΔΕΝ είχε προοπτική να φτάσει μέχρι τις ημέρες μας. Θέμα χρόνου ήταν ν’ ακολουθήσει την «τύχη» των θηρίων τού Ταμερλάνου, του Τζένγκις Χαν κλπ.. Γι’ αυτόν τον λόγο η Ρώμη —όταν οι συνθήκες θα το επέβαλαν— θα του έδινε δύο «αδέρφια» …Δύο «αδέρφια», για να το προστατεύουν και να το καθοδηγούν …και, όταν χρειάζεται, να κρύβεται από «πίσω» τους …Δύο αδέρφια, τα οποία δεν θα το άφηναν να ξεφύγει από τον βαρβαρισμό του και βέβαια από την «κηδεμονία» τής Ρώμης —λόγω της εξάρτησής του από αυτήν— …Αδέρφια πανίσχυρα, εφόσον αυτά ΔΕΝ θα ήταν «λοβοτομημένα»…

…Αυτά θα έπαιρναν πραγματικά «δώρα» από τη Ρώμη …Θα είχαν αθάνατη «ύλη» από την αθάνατη «ύλη» τής Ρώμης. Απλά αυτό θα γινόταν όταν —κι εφόσον— οι συνθήκες θα έκαναν το θηρίο πραγματικά επικίνδυνο για τη Ρώμη …Όταν οι εξελίξεις, οι οποίες το αφορούσαν, θα ανάγκαζαν τη Ρώμη να χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα για τον έλεγχό του …Όταν η Ρώμη θα αναγκαζόταν —για τον οποιονδήποτε λόγο— να «συνεταιριστεί» μ’ αυτό και άρα να συνυπάρξει με ένα τρομερό θηρίο στο ίδιο σύστημα. Η Ρώμη, δηλαδή, για την ασφάλειά της και για να μην απωλέσει την «υπηρεσία» τού χρήσιμου κι «ανεγκέφαλου» θηρίου, θα του έδινε την κατάλληλη ώρα «καθοδηγητές» …«Καθοδηγητές», με γνώση από τη δική της γνώση.

Τα «αδέρφια» τού Λύκου Φένριρ είναι το πονηρό φίδι Γιόρμουνγκαντ και η τρομερή Χελ. Ο Γιόρμουνγκαντ δεν είναι τίποτε άλλο από τον Όφι τον Αρχαίο, ο οποίος είναι ο Όφις τής Πατριαρχίας, τον οποίο ο Ιησούς «μετέφερε» ως θρησκεία από την Ασία στη Ρώμη …Είναι ο «δηλητηριώδης» Ιουδαϊσμός, ο οποίος —μέσω των εβραϊκών κοινοτήτων— «σέρνεται» επάνω στη Γη. Η αδερφή του, η Χελ, είναι η εξουσιαστική εκδοχή τού ελληνικού πολιτικού συστήματος, το οποίο ο Αλέξανδρος «μετέφερε» από την Αθήνα στη Ρώμη …Η σκληρή ελληνιστική «republic» …Αυτή, η οποία ελέγχει το σύνολο του Κάτω Κόσμου …Η τρομερή Περσεφόνη των Ελλήνων, η οποία γεννήθηκε στον Άνω Κόσμο «Παρθένος» κι ελληνόφωνη Δημοκρατία, αλλά —λόγω αναγκαστικού γάμου με τον Θεό τού Κάτω Κόσμου— έχει γίνει η σκληρή δίγλωσση «republic» Βασίλισσα του Κάτω Κόσμου …H θηλυκή δύναμη, η οποία είναι αυτή που θα «γεννήσει» τον Υιό τού Θεού τού Κάτω Κόσμου και η οποία μπορεί —λόγω καταγωγής— να κινείται ανεμπόδιστα ανάμεσα σ’ αυτούς τους Κόσμους …Η Hell ή Hella, από την οποία προέρχεται το αγγλικό «Hell» τής Κόλασης και το οποίο συνδέεται με την έννοια «Hellas».

Τι σημαίνουν πρακτικά όλα αυτά; …Ότι εξ’ αρχής η Ρώμη γνώριζε με ποιες «ασφαλιστικές» δικλείδες θα καθήλωνε τον Γερμανικό Κόσμο υπό τον μόνιμο έλεγχό της. Του επέτρεπε να έχει τη θρησκεία του και το δικό του πολιτικό σύστημα μόνον για όσο διάστημα βρισκόταν έξω από τα σύνορά της και άρα όταν δεν την απειλούσε μέσα στο σύστημά της. Όμως, από τη στιγμή που θα έμπαινε μέσα σ’ αυτό, θα υιοθετούσε αναγκαστικά το ρωμαϊκό δόγμα …Ο Κόσμος αυτός θα γινόταν αναγκαστικά καί ιουδαιοχριστιανικός καί ελληνιστικός. Αυτά είναι τα όρια ανάμεσα στα οποία κινείται ο Λύκος Φένριρ και τα οποία έχει δημιουργήσει η Ρώμη …Ελεύθερος μπορεί να είναι ό,τι θέλει, αλλά εντός τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας πάντα «συνοδεύεται» από τα «αδέρφια» του …Πάντα κάποιος πρέπει να κρατά τις «αλυσίδες» που τον περιορίζουν κι αυτά είναι τα «αδέρφια» του…Το σύστημά του γι’ αυτόν τον λόγο θα είναι υποχρεωτικά χριστιανικό και ψευδοδημοκρατικό. Είναι υποχρεωτικά κάτι, το οποίο ΔΕΝ το δημιούργησε ο ίδιος και ΔΕΝ γνωρίζει καν πώς λειτουργεί, γιατί το έχουν δημιουργήσει αυτοί, οι οποίοι δημιούργησαν και τον ίδιο.

 

 

Η παγίδευση του Θηρίου …και το ρίσκο τής Ρώμης.

Από τον αυτοκράτορα Τραϊανό στον Πάπα Λέοντα τον Γ’.

 

Από τη στιγμή που οι δύο Θεάνθρωποι έκαναν την εμφάνισή τους και στην ουσία «έκλεισαν» τον «κύκλο» τής ίδρυσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αυτό, το οποίο έπρεπε να «ρυθμιστεί», ήταν ο τρόπος και η μέθοδος συντήρησής της. Τα θηριώδη «βρέφη» εμφανίστηκαν και άρα έπρεπε τώρα να βρεθεί τρόπος να τραφούν. Έπρεπε, επίσης, να βρεθεί μια θηριώδης «τροφός», η οποία να βρίσκεται σε συνεχή «γαλουχία», ώστε να τα «ταΐζει» στο κρίσιμο διάστημα. Αυτό ήταν το καθήκον των θνητών αυτοκρατόρων τής Ρώμης. Αυτοί έπρεπε να συντηρούν στην καθημερινότητά του τον εξαιρετικά απαιτητικό σχεδιασμό τής Ρώμης. Αυτοί έπρεπε να φροντίζουν για την επιβίωση της Ρώμης και των «βρεφών» της. Ο αυτοκράτορας εκείνος, ο οποίος πέτυχε στον απόλυτο βαθμό τον στόχο αυτόν και έγινε «οδηγός» για τους διαδόχους του, ήταν ο Μεγάλος Τραϊανός. Ο Τραϊανός ήταν Μέγας Μύστης. Ως αυτοκράτορας της Ρώμης, ήταν Pontifex Maximus της θρησκείας της και ταυτόχρονα —λόγω της στρατιωτικής θητείας του στον γερμανικό Βορρά— είχε

μυηθεί στον μυστικισμό των λαών του. Γνώριζε τα πάντα και από τις δύο πλευρές τού Ρήνου. Ο Τραϊανός ήταν αυτός, ο οποίος έφτασε τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στο «απόγειό» της. Αυτός ήταν που όρισε τα απώτατα όρια τής αυτοκρατορίας αυτής, προκειμένου να μην απειλείται η ασφάλειά της. Γνώριζε τους κινδύνους που την απειλούν εντός και εκτός των ορίων της και άρα αποτελούσε βασική του μέριμνα η αντιμετώπισή τους.

Στο σημείο αυτό μπορεί να καταλάβει ο αναγνώστης και την ιδιαιτερότητα και βέβαια τη σχέση μεταξύ των δύο Θεανθρώπων και των «θεοποιημένων» αυτοκρατόρων τής Ρώμης. Ενώ, δηλαδή, τα δύο τρομερά «βρέφη» τού Θεού ήταν οι ιδρυτές τής Ρώμης, ο εκάστοτε αυτοκράτορας της Ρώμης θα ήταν εκείνος, ο οποίος θα έπρεπε να μεριμνήσει για την «τροφή» τους. Τα «βρέφη» είναι οι παντοτινοί «ιδιοκτήτες» τής Ρώμης και ο εκάστοτε θνητός αυτοκράτοράς της είναι ο ζωντανός «διαχειριστής». Ο πιο ικανός αυτοκράτορας θα ήταν εκείνος, ο οποίος θα έδινε τις λύσεις στο πρόβλημα αυτό …κι αυτός ήταν ο Τραϊανός …Ο λόγος για τον οποίον πήρε από τη Ρώμη τον μοναδικό τίτλο «Optimus Princeps» …Ο απόλυτα καλύτερος αυτοκράτορας της Ρώμης. Αυτός δημιούργησε τον ελεγχόμενο χώρο πέρα από τα σύνορα της αυτοκρατορίας …Αυτός στην πραγματικότητα δημιούργησε το θηρίο Φένριρ …Αυτός σε έναν αχανή χώρο με ασαφή χαρακτηριστικά έδωσε τα χαρακτηριστικά που συνέφεραν τη Ρώμη …Αυτός, σ’ έναν χώρο, ο οποίος συγκέντρωνε —ως «λεκάνη» απορροής— ΟΛΟΥΣ τους διαφορετικούς νομαδικούς λαούς των πεδιάδων τής Βόρειας Ευρώπης, δημιούργησε τις συνθήκες εκείνες, για να έχει πάντα απέναντί του ΕΝΑΝ λαό με τα χαρακτηριστικά που επιθυμούσε ο ίδιος …Με τα χαρακτηριστικά που θα του έδινε ο ίδιος και ήταν άσχετα μ’ αυτά που μπορεί να «κουβαλούσε» ο λαός αυτός από πριν. Αυτός έκανε τον Γερμανικό Κόσμο να ζηλεύει, να φθονεί και να μισεί τη Ρώμη, αλλά ταυτόχρονα να την έχει κι ως πρότυπό του …Αυτός έδωσε στον Γερμανικό Κόσμο τα θηριώδη χαρακτηριστικά τού Φένριρ. Εξ’ ου και στ’ όνομά του πρόσθεσε τον τίτλο «Germanicus» …Για να μην ξεχνάνε οι διάδοχοί του τη «γραμμή» του και να μην αφήνονται τα γερμανικά φύλα να «μεταλλάσσονται», αλλάζοντας τα ονόματά τους.

Ο σχεδιασμός του στηριζόταν σε ένα πολύ απλό «δόγμα». Όποιος λαός και να ερχόταν «έξω» από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, θα ήταν «γερμανικός», γιατί αυτός ήταν ο σχεδιασμός τής Ρώμης. Όποιος λαός κι αν πλησίαζε τα σύνορα της «υπέρλαμπρης» Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, θα έπαιρνε —με τη βία τής Ρώμης— τα επιθυμητά για τον σχεδιασμό «γερμανικά χαρακτηριστικά» —σε οποιαδήποτε φυλή κι αν ανήκε—. Άφησε ο Τραϊανός σε όλους τους διαδόχους του οδηγίες γι’ αυτόν τον οργανωμένο «εκγερμανισμό» κι αυτό έγινε η μόνιμη πολιτική τής Ρώμης. Όλα τα γνωστά γερμανικά φύλα ΔΕΝ ξεκίνησαν την ιστορία τους ως τέτοια. Οι Γερμανοί με τους Σλάβους, για παράδειγμα, δεν διέφεραν ως φυλές. Όμως, «Γερμανοί» έγιναν κάποιοι απ’ αυτούς ΜΟΝΟΝ όταν «ακούμπησαν» εκείνα τα επικίνδυνα σύνορα …Μόνον όταν πλησίασαν τον Ρήνο κι εγκαταστάθηκαν δίπλα σ’ αυτόν.

Κανέναν δεν ενδιάφερε το πώς αυτοπροσδιοριζόταν ένας λαός μέχρι να πλησιάσει τα σύνορα εκείνα, εφόσον η Ρώμη πάντα θ’ ακολουθούσε την ίδια πολιτική …Την ίδια «αντιγερμανική» πολιτική, η οποία γεννά τον «γερμανισμό». Πάντα θα ήσουν όπως σε «έβλεπε» η Ρώμη εκεί όπου βρισκόσουν. Εφόσον η Ρώμη ήταν εκείνη, η οποία «έγραφε» την παγκόσμια ιστορία, θα ήσουν «Γερμανός» εάν κατοικούσες στα βόρεια σύνορά της. Ακόμα κι «εξωγήινος» να ήσουν, θα γινόσουν «Γερμανός» εάν «ακουμπούσες» τα βόρεια σύνορα της Ρώμης. Μετά από λίγο καιρό το συνήθιζες τη νέα σου «ταυτότητα» και μάλιστα σου άρεσε να σε «αναγνωρίζει» η Ρώμη ως «επώνυμο» αντίπαλό της. Ήταν τιμητικό για κάποιον να γίνει «επώνυμος» στην εποχή τού σκότους και του χάους στην Ευρώπη …Τόσο τιμητικό, που, για να μη χάσει ο συγκεκριμένος τη «θέση» του δίπλα στην αυτοκρατορία, «σταματούσε» τους άλλους λαούς πριν πλησιάσουν κι εκείνοι δίπλα στην υποτιθέμενη «λεία» …Πολεμούσαν τους νεοεισερχόμενους στην περιοχή εκείνοι, οι οποίοι ήδη είχαν πιάσει νωρίτερα «στασίδι» δίπλα στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Οι «Γερμανοί» άθελά τους γίνονταν η πρώτη ζώνη «άμυνας» της αυτοκρατορίας απέναντι σε εχθρούς, τους οποίους η ίδια ούτε καν γνώριζε ότι υπήρχαν.

…Ήταν αυτός, ο οποίος «έριξε» τον «Ουρανό» με ΟΛΑ τ’ «αστέρια» του επάνω στα «κεφάλια» τους …Ήταν αυτός, ο οποίος προκάλεσε τον μέγα «τραυματισμό» τους και άρα την «αναπηρία» εκείνη, η οποία ήταν η γενεσιουργός αιτία ύπαρξης του γερμανικού «θηρίου» … Ήταν αυτός, ο οποίος στη συνέχεια —με την ισχύ τού Οντίν— «κάλεσε» αυτό το «θηρίο» τού Βορρά στην κατοικία των θεών …Στη Ρώμη, όπου βρίσκεται το μυθικό Άσγκαρντ των γερμανικών φύλων. Με τον τρόπο αυτόν συνέδεσε μόνιμα το θηρίο με τον Κόσμο των θεών τής Ρώμης …Το «έδεσε» δίπλα της …Μέσω αυτών των εξελληνισμένων γόνων δημιούργησε τους «θαυμαστές» τής Ρώμης, οι οποίοι, μόλις αναλάμβαναν τους θρόνους των βάρβαρων λαών τους, «λάτρευαν» να «μισούν» τη Ρώμη …Δημιούργησε αυτούς, οι οποίοι ονειρεύονταν να μπουν στη Ρώμη ως «θριαμβευτές», έστω κι εναντίον της. Αυτό το νόημα είχαν οι πόλεμοί του, είτε στις περιοχές τού Ρήνου είτε στη Δακία.

Ο Τραϊανός, με συνεχείς βίαιες «παρενοχλήσεις» των γερμανικών λαών κι εκπολιτιστικές «απαγωγές» των γόνων των ηγετών τους —οι οποίοι «εξελληνίζονταν» στη Ρώμη—, μπόρεσε και δημιούργησε το θηρίο Φένριρ με τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που συνέφεραν τη Ρώμη. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα ήταν ο μεγαλύτερος Γερμανός ήρωας κατά της Ρώμης τής αρχαιότητας, ο Arminius ή Hermann, ο οποίος ήταν εξελληνισμένος βάρβαρος. Μέσω αυτής της πολιτικής ο Τραϊανός επιβεβαίωσε ΟΛΟΥΣ τους «μύθους» των Βόρειων λαών…

Η πόλεμοι του Τραϊανού και η θητεία του ως Κυβερνήτης στην Germania Inferior —πιθανότατα από την εσκεμμένη παραφθορά τής λέξης αυτής να προέρχεται και ο όρος Φένριρ— ή τη Δακία είχαν ως στόχο να «ρυθμίσουν» τις συμπεριφορές αυτών, οι οποίοι θα κατοικούσαν «γύρω» από τη Ρώμη …Μια πολιτική, η οποία αφορούσε το σύνολο της συνοριακής της γραμμής, η οποία ήταν πολύ συγκεκριμένη και ΠΟΤΕ δεν παραβιαζόταν από τη Ρώμη προς τα «έξω». Αυτός ο «ρυθμιστικός» λόγος ήταν που ο Τραϊανός έδωσε τόση μεγάλη σημασία στην υπόθεση της Δακίας και όχι επειδή τον ενδιέφερε ιδιαίτερα ο χώρος που κατέλαβε.

Τότε —όπως μας περιγράφει ο θρύλος— «δέθηκε» για πρώτη φορά το θηρίο Φένριρ με δύο τεράστιες «αλυσίδες» …Δύο «αλυσίδες», οι οποίες θα το συγκρατούσαν για λίγο καιρό, καθώς εύκολα θα τις «έσπαζε». Οι δύο αυτές «αλυσίδες» ήταν ο Ρήνος και ο Δούναβης. Ο Τραϊανός δημιούργησε τον πολύτιμο ΛΥΚΟ και στη συνέχεια τον «έδεσε» με τεράστια δεσμά, τα οποία τον καθήλωναν σε ασφαλή απόσταση από τη Ρώμη. Αυτός φρόντισε η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία —ακόμα και στην πιο ισχυρή της μορφή— να φτάνει μέχρι τους ποταμούς αυτούς. Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα, αυτό θα ήταν το «δόγμα» τής αυτοκρατορίας …Αυτό ήταν η εντολή τού Traianus Germanicus. Αυτοί οι ποταμοί θα προστάτευαν τη Ρώμη από το θηρίο …Θα την προστάτευαν —έστω και πρόσκαιρα—, γιατί αυτό ήταν «γραμμένο» στην απόκρυφη γνώση των Βόρειων λαών.

Αυτό το γνώριζαν οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες κι απλά «αγόραζαν» χρόνο. Ο ΛΥΚΟΣ, όμως, είχε «καθηλωθεί» εκεί όπου συνέφερε την αυτοκρατορία και η Ρώμη άρχισε να τον «αρμέγει», για να ταΐζει τα «βρέφη» της. Τον «άρμεγε» με όλους τους πιθανούς κι απίθανους τρόπους. «Μάντρωνε» τους δικούς της πληθυσμούς, εξαιτίας τού φόβου που τους προκαλούσαν οι Γερμανοί και ταυτόχρονα είχε αυτούς τους Γερμανούς και «πελάτες» της, εφόσον η ίδια ήταν η μόνη που μπορούσε να καταναλώσει και ν’ αγοράσει όλα εκείνα τα αγαθά, τα οποία εκείνοι είχαν προς διάθεση εξαιτίας των χώρων που κατείχαν. Με τον τρόπο αυτόν οι Γερμανοί έγιναν ο πιο φτηνός και σίγουρος «προμηθευτής» της.

Ακόμα και το ζωντανό «κρέας», το οποίο είχε ανάγκη η Ρώμη για τους πολέμους της, ΕΚΕΙ το αναζητούσε. ΔΕΝ υπάρχει πόλεμος της Ρώμης στον οποίο να μην είχαν συμμετοχή —και άρα κόστος σε αίμα— οι Γερμανοί …Είτε ως σύμμαχοι είτε ως εχθροί, πάντα συμμετείχαν στο κόστος τής αιματοχυσίας …Οι πιο φτηνοί, αξιόπιστοι και βίαιοι στρατιώτες τής Ρώμης. Αυτοί μάθαιναν τις στρατηγικές ή τους σχεδιασμούς τής Ρώμης και τους μετέφεραν στους ομοίους τους, αναπαράγοντας διαρκώς ανάμεσα στους γερμανικούς λαούς τις συνθήκες «θαυμασμού» και «μίσους» που ευνοούσαν τη Ρώμη. Μέσω τής Ρώμης οι Γερμανοί είχαν την ευκαιρία να ταξιδέψουν και ν’ ανακαλύψουν τους θαυμαστούς πολιτισμούς τής Ανατολής και να γυρίσουν πίσω στις πατρίδες τους «δεσμευμένοι» απόλυτα επάνω σε λογικές και νοοτροπίες, τις οποίες μέχρι τη στιγμή εκείνη απλά δεν είχαν.

Ο Γερμανικός Κόσμος «μαγεύτηκε» απ’ αυτά τα οποία είδε και ήταν διατεθειμένος να τα «δώσει όλα», προκειμένου να παραμείνει σ’ αυτήν την ανέλπιστη κατάσταση, η οποία του φαινόταν θεϊκή …Αυτό είναι το «άρμεγμα» του Γερμανικού Κόσμου, και άρα του Φένριρ. Ως εκ τούτου ο κόσμος αυτός μετατράπηκε σε ένα θηρίο, το οποίο —για λόγους συμφέροντος— επιλέγει να συντηρεί τη Ρώμη και άρα να «θηλάζει» τα τρομερά παιδιά της, προκειμένου να βρίσκεται μόνιμα κοντά της. Αυτός ο τρομερός ΛΥΚΟΣ είναι θηλυκός …Είναι «Η» Φένριρ και όχι «O» Φένριρ …Είναι θηλυκός, γιατί «εκφράζει» ένα απρόσωπο γερμανικό σύνολο και όχι έναν συγκεκριμένο άνθρωπο-ηγέτη …Αυτή είναι η περίφημη Λύκαινα, η οποία θηλάζει τον Ρώμο και τον Ρωμύλο …Αυτή η τρομερή Λύκαινα είναι παγιδευμένη μέσα στα συμφέροντά της …Παγιδευμένη μέσα σ’ αυτά σε βαθμό «κατάρας».

Μιλάμε για «κατάρα», γιατί στην πραγματικότητα —για λόγους συμφέροντος— αυτοκαταστρέφεται και άρα λειτουργεί εις βάρος των πλέον βασικών της συμφερόντων. Προκειμένου να συντηρεί την τεράστια δύναμη κι αθανασία που απολάμβανε η ίδια —συνδεόμενη με την Αιώνια Πόλη—, επέλεξε να λειτουργεί στα «στείρα», ενώ δεν είναι τέτοια …Ενώ γεννά, ΔΕΝ έχει «παιδιά» …Γεννά, για να βρίσκεται πάντα σε κατάσταση «γαλουχίας», αλλά, είτε αδιαφορεί για τα γεννήματά της είτε τα σκοτώνει, εάν αυτά στρέφονται εναντίον των επιλογών της …Είναι υποχρεωμένη να στρέφεται εναντίον των «παιδιών» της, τα οποία απειλούν την επιλογή της να σηκώσει το «φορτίο» τής γαλουχίας των τρομερών «βρεφών» τής Ρώμης.

Πρακτικά όλα αυτά, τα οποία λέμε, έχουν την εξής σημασία: Ο άγριος και βαρβαρικός «Γερμανικός Κόσμος», σε οποιοδήποτε επίπεδο πολιτικής ή οικονομικής ισχύος κι αν φτάσει, ΔΕΝ τολμά να επιχειρήσει ν’ «απαγκιστρωθεί» από το πολιτισμικό μοντέλο τής Ρώμης …ΔΕΝ τολμά ν’ απομακρυνθεί από το δυαδικό σύστημα της Ελληνοϊουδαϊκής Ρώμης των δύο αδερφών Κοσμοκρατόρων …ΔΕΝ τολμά και δεν επιτρέπει η Λύκαινα στα παιδιά της να «γεννηθούν» και ν’ απειλήσουν αυτό το πολιτισμικό μοντέλο και ν’ αλλάξουν την «πορεία» της …Αυτό είναι που κάνει όλους αυτούς τους αιώνες, οι οποίοι ακολούθησαν της «επαφής» της με τη Ρώμη. Αναγνωρίζει, για παράδειγμα, ως «άγιό» της τον Γερμανό Λούθηρο, ο οποίος τη «διαφοροποιεί» από τη Ρώμη, αλλά χωρίς να τη διαχωρίζει απ’ αυτήν. Αγαπάει το «παιδί» της, το οποίο «μισεί» και «καταγγέλλει» τη Ρώμη, αλλά στην πραγματικότητα ΔΕΝ αμφισβητεί την εξουσία της.

Έτσι κάπως είναι όλοι οι «αγαπημένοι» υιοί τής Λύκαινας …«Συμβατοί» με τα «βρέφη» που ταΐζει. Διαφορετικά αποβάλλονται …όπως κατά καιρούς αποβλήθηκαν διάφοροι άλλοι παγανιστές Δρυίδες, οι οποίοι πραγματικά αμφισβητούσαν το πολιτισμικό μοντέλο τής Ρώμης και βρίσκονταν πραγματικά σε σύγκρουση μ’ αυτήν …Οι Γερμανοί και όχι οι Ρωμαίοι ήταν εκείνοι, οι οποίοι καταδίωξαν κι εξόντωσαν όλους τους Γερμανούς ιερείς και οπαδούς τής πατρώας θρησκείας τους …Γερμανοί, δηλαδή, εξόντωσαν όλους εκείνους τους Γερμανούς, οι οποίοι πραγματικά ενοχλούσαν τη Ρώμη με τις θρησκευτικές και τις πολιτισμικές τους επιλογές. Αυτοί όλοι κρίνονταν ως «ανεπιθύμητοι» από τη Λύκαινα, η οποία «κολλούσε» στα σύνορα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας

…«Κολλούσε» στα σύνορα σαν τον «ηδονοβλεψία», ο οποίος προσπαθεί μέσα από τις «χαραμάδες» να δει τι κάνουν αυτοί που ζηλεύει και φθονεί. «Αγαπημένοι» της —μέσα στους αιώνες που ακολούθησαν— ήταν μόνον οι Γερμανοί εκείνοι, οι οποίοι την «έδεναν» με τη Ρώμη και άρα συμφωνούσαν με την επιλογή της. Είτε Ελληνολάτρες —όπως ο Γκαίτε, ο Νίτσε κλπ.— είτε φανατικοί χριστιανοί, όπως ο Λούθηρος ή ο Έρασμος, οι οποίοι απλά «διαφωνούν» κι οργίζονται με τα προνόμια της Ρώμης.

Όλα αυτά, όμως, ήταν εκ των προτέρων γνωστό ότι ΔΕΝ θα άντεχαν στον χρόνο. Οι δύο μεγάλοι ποταμοί τής Ευρώπης ΔΕΝ θα συγκρατούσαν για πάντα έναν κόσμο διαρκώς διογκούμενο και διαρκώς θυμωμένο. Οι αυξομειώσεις τής ισχύος τής Ρώμης, σε συνδυασμό με τη συνεχή εξέλιξη της ανθρώπινης τεχνογνωσίας, θα έκαναν τους ποταμούς εύκολα προσπελάσιμους και τα σύνορα της αυτοκρατορίας ήταν θέμα χρόνου να γίνουν «σουρωτήρι». Οι χρονολογίες εκείνες, οι οποίες πραγματικά δείχνουν την εξέλιξη αυτής της ολέθριας σχέσης μέσα στον χρόνο είναι πολύ συγκεκριμένες. Ο σχεδιασμός τού Τραϊανού στην πραγματικότητα ολοκληρώθηκε το 323 μ.Χ.. Τι έγινε τότε; …Το δίδυμο των Θεανθρώπων δημιούργησε το δίδυμο της Ρώμης …Οι όμοιοι και διαφορετικοί Θεάνθρωποι δημιούργησαν τις όμοιες και διαφορετικές Ρώμες. Ο κάθε ποταμός έγινε η «θηλή» τού ΛΥΚΟΥ, που τάιζε το κάθε «είδωλο» της Ρώμης και η οποία έπρεπε να μεγαλώσει μαζί με τα «βρέφη» της …Ο Ρήνος «τάιζε» τη Ρώμη κι ο Δούναβης τη Νέα Ρώμη.

Όπως καταλαβαίνουμε η κατάσταση είχε γίνει ακόμα πιο σύνθετη στην αντιμετώπισή της. Οι Θεάνθρωποι —οι οποίοι είχαν συγκρουστεί μεταξύ τους και είχε γίνει ο Ένας το αίτιο να πεθάνει ο Άλλος— είχαν δημιουργήσει τις ανάλογες συνθήκες σύγκρουσης και για το δημιούργημά τους …Είχαν δημιουργήσει τις συνθήκες εκείνες, ώστε η μία Αιώνια Πόλη να γίνει το αίτιο του θανάτου τής άλλης Αιώνιας Πόλης …Είχαν δημιουργηθεί εκ νέου οι συνθήκες εκείνες, οι οποίες έβαζαν τους σχετικά ανεπτυγμένους Θεανθρώπους στις συνθήκες που βρέθηκαν ο Ρωμύλος και ο Ρώμος …Στις συνθήκες αυτές, οι οποίες οδήγησαν τους ίδιους τούς ιδρυτές τής Ρώμης να συγκρουστούν μεταξύ τους, γιατί είχαν διαφωνία για το πού θα εδραζόταν η Ρώμη. Η προφητεία περί της μεθοδολογίας τής ίδρυσης της Ρώμης είχε φτάσει πλέον στην απόλυτη κλίμακα …Στην κλίμακα εκείνη, στην οποία τα συγκρουόμενα «βρέφη» ήταν οι ίδιοι οι Θεάνθρωποι. Μόνον που αυτήν τη φορά δεν είχε νόημα η θυσία τού ενός «βρέφους» …Αυτήν τη φορά θα θυσιαζόταν το είδωλο της ίδιας της Ρώμης.

Το 800 μ.Χ. η Ρώμη αναγκάζεται πλέον να κάνει την υπέρβασή της …Δεν μπορούσε ν’ αντέξει άλλο. Από το 476 μ.Χ. και μετά η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν η «σκιά» τού εαυτού της και απόλυτα στο έλεος των Γερμανών. Καθημερινά έπεφτε θύμα επιδρομών, οι οποίες την είχαν μετατρέψει σε ένα «πτώμα», το οποίο το «σκύλευαν» όποτε ήθελαν. Ακόμα και η ίδια η Ρώμη —ως πόλη— βρισκόταν σε ελεύθερη «πτώση». Ούτε καν το διοικητικό κέντρο τής «ξεπεσμένης» Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας δεν ήταν …Πιο ισχυρή ήταν η Ραβέννα παρά η Ρώμη. Ο μόνος τρόπος, για να επανέλθει στο αρχικό της «ύψος», ήταν να χρησιμοποιήσει τα στρατηγικά της όπλα, τα οποία ήταν θρησκευτικού τύπου…

…Έπρεπε να θέσει υπό τον έλεγχό της τον Γερμανικό Κόσμο, ο οποίος την είχε διαλύσει. Έπρεπε να τον «καβαλήσει», για να την «κουβαλάει» αυτός με τις δικές του δυνάμεις μέσα στον χρόνο. Όμως, για να γίνει αυτό, απαιτούσε γνώση και όχι απλά μόνον στρατιωτική ισχύ, η οποία έτσι κι αλλιώς δεν υπήρχε …Έπρεπε να διαπραγματευτεί ξανά με το θηρίο Φένριρ …Να το παρασύρει ξανά, εκμεταλλευόμενη τις αδυναμίες του …Να ενεργοποιήσει ξανά την απληστία του και την άρρωστη εμμονή του να γίνει «Ρώμη στη θέση τής Ρώμης» …Έπρεπε να του «τάξει» έναν «συνεταιρισμό», ο οποίος πλέον θα το έβαζε στα μεγάλα «σαλόνια» τού Θεού …Έπρεπε η Ρώμη να «παίξει» όλα τα «χαρτιά» της, τα οποία ήταν πολύτιμα και δυστυχώς γι’ αυτήν μοναδικά. Στόχος της θα ήταν η εκ νέου παγίδευσή του με ακόμα πιο σύνθετες αλλά και επίπονες για την ίδια «παγίδες», εφόσον αυτές πλέον προϋποθέτουν και το ρίσκο τού δικού της «ακρωτηριασμού».

Αυτό ήταν πλέον το μεγάλο διακύβευμα. Έπρεπε ο ίδιος ο «θεός» της —και «πατέρας» των «βρεφών»— να βάλει ως «εγγύηση» το ένα του «χέρι» στο στόμα τού θηρίου. Έπρεπε ο θεός τού Πολέμου να ρισκάρει να το βάλει στο στόμα του, γιατί, όταν το θηρίο καταλάβαινε ότι παγιδεύτηκε, θα του το «έκοβε». Ήταν δεδομένο, δηλαδή, πως, όταν το θηρίο καταλάβαινε ότι παγιδεύτηκε και δεν θα μπορούσε να ξεφύγει, η μία από τις δύο Ρώμες θα «χανόταν». Θα έχανε η Ρώμη το ένα της «χέρι» και ο Θεός της το ένα του «μάτι». Από τη στιγμή που η Ρώμη είναι αυτή που κάνει τη «διαπραγμάτευση», ευνόητο είναι ότι θα «δώσει» τη Νέα Ρώμη για «θυσία». Απότο 800 μ.Χ., δηλαδή, η Νέα Ρώμη είχε «καταδικαστεί».

Αυτήν την «καταδίκη» τής Νέας Ρώμης —για να σωθεί η Ρώμη— την «υπέγραψε» ο Πάπας Λέων ο Γ’. Εκείνος ήταν που παρέδωσε «γη και ύδωρ» στους Γερμανούς. Εκείνος ήταν που —με την ενθρόνισή του— έστειλε ως συμβολικά «δώρα» στον Κάρολο τις περίφημες κλείδες τού Τάφου τού Αγίου Πέτρου και τη σημαία τής ίδιας της Ρώμης. Εκείνος ήταν που παρέδωσε τα «σύμβολα» καί των δύο «βρεφών» στους Γερμανούς …Τα «κλειδιά» τού Ιησού και την πόλη τού Αλεξάνδρου. Ήταν τόσο σοκαριστική η απόφασή του, που οι ίδιος διέφυγε από τη Ρώμη, προκειμένου να σωθεί από τη μήνη του κόσμου που ήθελε να τον λιντσάρει. Εκείνος ήταν που ονόμασε τον βασιλιά των Γερμανών —τον Κάρολο— «αυτοκράτορα» της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας …Εκείνος έχρισε «αυτοκράτορα» τον «Καρλομάγνο». Αυτή ήταν η «υποθήκη» που έβαλε η Ρώμη, για να δεχθεί το θηρίο Φένριρ να παγιδευτεί εκ νέου με νέους «δεσμούς».

Πολλοί, διαβάζοντας τις δοξασίες και τους θρύλους των Βόρειων λαών, νομίζουν ότι αυτά τα οποία διαβάζουν είναι αποκυήματα της φαντασίας κάποιων περίεργων «παραμυθάδων», οι οποίοι μπορεί και να έπαιρναν «ουσίες», για να φαντάζονται τόσο «τραβηγμένα» πράγματα. Νομίζουν ότι διαβάζουν έργα μυθιστορηματικής φαντασίας τύπου «Χάρυ Πότερ». Διαβάζουν λόγου χάρη: …«εξωτικά» έφτιαχναν αραχνοΰφαντους «ιστούς», που παγίδευσαν τη Φένριρ. Διαβάζουν ότι αυτά τα ανίκητα δεσμά «κατασκευάστηκαν» από «ανάσες ψαριών», «γενειάδες γυναικών», «σάλιο πουλιών» κλπ.. Όλα αυτά, χωρίς γνώσεις, φαίνονται ακατανόητα και πραγματικά αποκυήματα μιας φαντασίας, για την οποία δεν θα λέγαμε ότι βρισκόταν και στα καλύτερά της. Τι σημαίνουν όλα αυτά τα εξωφρενικά και τα περίεργα; …Σημαίνουν απλά και μόνον τον απόλυτο και μόνιμο εκχριστιανισμό τους και οτιδήποτε μπορεί αυτός να συνεπάγεται στο θέμα τής αποκρυφιστικής γνώσης.

Αυτή η ακατανόητη και κλειδωμένη αποκρυφιστική τους γνώση φάνταζε «μαγική» στους δεισιδαίμονες κι αγράμματους ανθρώπους και γι’ αυτόν τον λόγο πέρασε με τον τρόπο αυτόν στους θρύλους των γερμανικών λαών. Πόσο διαφορετικά φαίνονται αυτά τα ίδια ακριβώς πράγματα, εάν γνωρίζουμε, για παράδειγμα, αστρολογία; …Εάν γνωρίζουμε ότι το δίδυμο των Θεανθρώπων ήταν εκείνο, το οποίο έβαλε αστρολογικά την ανθρωπότητα στην Εποχή των Ιχθύων και οι δίδυμοι έγιναν στο συμβολικό επίπεδο τα γνωστά δίδυμα ψάρια τού ζωδίου των Ιχθύων; Ο Λόγος αυτών των «φλύαρων» διδύμων μέσα στο νερό δεν ακούγεται και γίνεται μια «ανάσα», η οποία όμως «ανάσα» ήταν εκείνη που δημιούργησε τη χριστιανική Ρώμη. Η «ανάσα» αυτή καθήλωσε το γερμανικό θηρίο στον Χριστιανισμό και άρα στην απόλυτη ταύτισή του με τα συμφέροντα της Ρώμης …Λόγος παγίδευσης του θηρίου ήταν αυτή η «ανάσα».

Τι σημαίνουν οι γενειάδες των γυναικών; …Άλλος ένας πανίσχυρος δεσμός τού θηρίου με τη Ρώμη είναι αυτές οι μυστηριώδεις γενειοφόρες γυναίκες. Τι ήταν αυτές όμως στην πραγματικότητα; …Η ελληνική γνώση, η οποία θεμελίωσε τη Ρώμη —ως η γνώση τού ενός «βρέφους»—, είναι στην πραγματικότητα η αρσενική άποψη για τον τρόπο λειτουργίας τού πιο ισχυρού θηλυκού συστήματος της πατριαρχικής περιόδου …Είναι ένα θηλυκό σύστημα, το οποίο είναι προσαρμοσμένο στην πατριαρχία και άρα στην πραγματικότητα λειτουργεί σαν αρσενικό. Πώς το περιγράφει αυτό η μυθολογία των γενειοφόρων Βορείων λαών; …Σαν γυναίκα με γενειάδα. Τα ανάλογα αφορούν και το «σάλιο των πουλιών». Ποιων πουλιών; …Από την ίδρυση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας των Γερμανών οι Γερμανοί πήραν και το σύμβολο της Ρώμης …Τον αετό της. Το «σάλιο» των πουλιών, το οποίο είναι το «σάλιο» τού αετού τής Ρώμης, είναι εκείνο το οποίο «τάισε» τον νεογέννητο αετό των Γερμανών …Τον γερμανικό «αετό», ο οποίος στην αρχή ήταν το ταπεινό «κοράκι» τού Οντίν.

Όπως καταλαβαίνει ο αναγνώστης, όλα αυτά είναι γνώσεις, οι οποίες κοινοποιήθηκαν στον Γερμανικό Κόσμο, αλλά με τρόπο τέτοιο, που ΔΕΝ μπορούσε ούτε να τις κατανοήσει αλλά ούτε και να τις ακυρώσει …Γνώσεις αποκρυφισμού, οι οποίες συνέδεαν πλέον με άρρηκτους δεσμούς τον «παρθένο» Γερμανικό Κόσμο με τη μυστικιστική Ανατολή τής Βαβυλώνας …Οι Γερμανοί είχαν μπει για τα «καλά» στον Κάτω Κόσμο. Το θηρίο Φένριρ —με τον εκχριστιανισμό του— θα «δενόταν» αιωνίως επάνω στη Ρώμη και το βαβυλωνιακό της «μυστήριο». Όμως, με την εκ νέου παγίδευση του Φένριρ, δημιουργήθηκαν νέες ανάγκες …Ανάγκες, οι οποίες δεν υπήρχαν στην εποχή τού Τραϊανού, όταν το θηρίο αυτό περιφερόταν εκτός τού χώρου τής αυτοκρατορίας. Τώρα το θηρίο θα έμπαινε μέσα στην αυτοκρατορία και άρα θα έπρεπε να «εκπαιδευτεί» …Θα έπρεπε να «εκπαιδευτεί», για να υπακούει σε εντολές και όχι να καταστρέφει ό,τι βρίσκει μπροστά του …Θα έπρεπε να «εκπαιδευτεί» με βάση το δόγμα τής αυτοκρατορίας και στο τέλος να γίνει ένα λειτουργικό της μέλος. Από τη στιγμή που το θηρίο με τη δύναμή του θα γινόταν «συνέταιρος» της Ρώμης, θα έπρεπε να «εκρωμαϊστεί» και άρα να γίνει συμβατό με τις κυρίαρχες γνώσεις της …Συμβατό με την ιουδαιοχριστιανική και την ελληνιστική γνώση…

…Έπρεπε το θηρίο να εκπολιτιστεί και να πάψει να «δαγκώνει» όποιον έβρισκε μπροστά του και άρα και τη Ρώμη, η οποία πλέον θα στεκόταν δίπλα του «άοπλη». Μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια τής παγίδευσης εμφανίζεται και η ανάγκη για τα «αδέρφια» τού Φένριρ. Είχε φτάσει η ώρα να εμφανιστούν κι αυτά, γιατί η εξουσία —και η γνώση— που είχε δώσει η Ρώμη στο Φένριρ ήταν πολύ μεγάλη. Του είχε παραδώσει μυστικά επτασφράγιστα κι αυτό ήταν επικίνδυνο για ένα θηρίο, το οποίο είχε υποστεί «λοβοτομή» και θα παρέμενε μονίμως συμφεροντολόγος κι άρπαγας. Αυτό το θηρίο με τις μόνιμες πνευματικές «αναπηρίες» έπρεπε να έχει μόνιμους «καθοδηγητές» …«Καθοδηγητές» δικούς του, ώστε να μην υπάρχει ποτέ θέμα αμφισβήτησης ή καχυποψίας. Τότε η Ρώμη άνοιξε τις «κάνουλες» της «μετάγγισης» των γνώσεών της και βέβαια της «μετάγγισης» έμπειρων φορέων τους. Ποιοι θα γίνονταν τα «καλούπια» για την Ελληνοϊουδαϊκή «μεταμόρφωσή» της; …Οι αυθεντικότεροι εκφραστές τους …Οι Ρωμαίοι —ή Ρωμιοί— και οι Εβραίοι. Τότε η Ρώμη άρχισε να στέλνει οργανωμένα μέσα στη νέα ρωμαϊκή «επαρχία» Ελληνιστές και Ιουδαίους.

Αυτοί ήταν τα «αδέρφια» τού θηρίου Φένριρ, τα οποία θα το πρόσεχαν και θα το έλεγχαν. ΔΕΝ «ταυτίστηκαν» ποτέ με αυτό και άρα ΔΕΝ ήταν ποτέ το ίδιο το Φένριρ, γιατί ΔΕΝ ήταν Γερμανοί αυτοί …Ήταν απόλυτα διακριτοί κοντά του …Ήταν «αδέρφια» του, γιατί αποτελούσαν επίσης «εκλεκτούς» τής Ρώμης, όπως και ο ίδιος, αλλά ήταν και διαφορετικοί ταυτόχρονα. Η παρουσία τους ήταν απαραίτητη, γιατί έπρεπε η Ρώμη να του υπενθυμίζει ότι «παρακολουθείται» στενά απ’ αυτήν. Ως επιβεβαίωση της υποταγής του το θηρίο θα έπρεπε να χτίζει παντού χριστιανικές Εκκλησίες …Να αποβάλει από την κοινωνία του την παλιά θρησκεία και τους ιερείς της και να δείχνει με μεγάλα έργα την «υποταγή» του στη Ρώμη.

Το τεράστιο «δίκτυο» αυτών των χριστιανικών «εκκλησιών» είναι ο «Όφις», ο οποίος περιβάλλει τον Γερμανικό Κόσμο σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του. Ο Θεάνθρωπος της Ρώμης Ιησούς έπρεπε να ρίχνει τη «σκιά» του παντού στον Γερμανικό Κόσμο κι αυτό «μεταφερόταν» παντού με τους Εβραίους —που ήταν ο Γιόρμουνγκαντ—. Το ίδιο συνέβαινε και με τον Θεάνθρωπο Αλέξανδρο. Έπρεπε όλα τα σύμβολα της κοσμικής εξουσίας στον Γερμανικό Κόσμο να «δηλώνουν» την ελληνική άποψη περί εξουσίας …Την άποψη που μετέφεραν μέσα στον Γερμανικό Κόσμο οι μέτοικοι Ρωμαίοι. Αυτό το σκληρό ρωμαϊκό δίκτυο είναι η «αδερφή» του, η Χελ. Αυτά τα δύο αδέρφια τού Φένριρ ήταν πολύ έμπειρα και με πολλές γνώσεις, αλλά αλληλομισούνταν μεταξύ τους. Τα κοινά τους συμφέροντα ήταν εκείνα, τα οποία τους έκαναν να συμπορεύονται μέσα στους αιώνες.

 

 

Ο ακρωτηριασμός τού Θεού τού Πολέμου.

Η απώλεια του ενός «χεριού» του και η πτώση τής Νέας Ρώμης.

 

Από το 800 μ.Χ. και μετά ο Γερμανικός Κόσμος θεωρεί ότι απέκτησε νόμιμα δικαιώματα επάνω στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Θεωρεί ότι με τον —τρομερού κόστους— εκχριστιανισμό του έχει «εξημερωθεί» και ότι δικαιούται να γίνει «Ρώμη στη θέση τής Ρώμης», έστω και μερικώς. Τι σημαίνει «μερικώς»; …Ότι, από τη στιγμή που τη νομιμότητα των δικαιωμάτων του την έλαβε από τη Ρώμη, αυτό, το οποίο διεκδικεί, είναι τα δικαιώματα της άλλης Ρώμης …Τα δικαιώματα της «δίδυμης» Ρώμης …Τα δικαιώματα της Νέας Ρώμης. Η «κατάρα» τής Ρώμης ενεργοποιείται ξανά …Ο ένας ιδρυτής θα στραφεί εναντίον τού άλλου, για να τον «σκοτώσει», προκειμένου να επιβιώσει ο ίδιος …Ο ένας αυτοκράτορας θα στραφεί εναντίον τού άλλου, για να τον «σκοτώσει», προκειμένου να επιβιώσει ο ίδιος. Η μία Ρώμη —για να επιβιώσει η ίδια— θα θυσιάσει την άλλη Ρώμη …Το ένα «δίδυμο» της μίας Ρώμης θα στραφεί εναντίον του «δίδυμου» της άλλης —που είναι το ίδιο— για να το «σκοτώσει» και να επιβιώσει το ίδιο.

Η ίδια η πόλη τής Ρώμης μπαίνει πλέον στη θέση τού Ρωμύλου. Όπως και ο ιδρυτής της, είναι κι αυτή αναγκασμένη —για την επιβίωση του σχεδιασμού— να θυσιάσει τη «δίδυμη» πόλη, που είναι η Νέα Ρώμη. Πρέπει —και πάλι— να χυθεί αδερφικό «αίμα», για να συντηρηθεί η Αιώνια Πόλη. Όπως ο ένας αδερφός στράφηκε εναντίον τού «ειδώλου» του, ώστε να δημιουργηθεί η Ρώμη, έτσι έπρεπε να στραφεί το ίδιο το δίδυμο των αδερφών εναντίον τού «ειδώλου» του, για να επιβιώσει η Ρώμη αυτή. Κάπου εδώ ενεργοποιείται ο μύθος αυτός, ο οποίος «εξηγεί» τον θάνατο του Κάστορα. Απλά, πληροφοριακά —και για να μην «χαθούμε» μέσα σε ένα μεγάλο πλήθος πληροφοριών—, θα πούμε ότι αυτός είναι ο μύθος τής σύγκρουσης των Διόσκουρων με τα πρώτα ξαδέρφια τους για τον έλεγχο ενός «κλεμμένου» κοπαδιού βοδιών. Ο Λυγκέας και ο Ίδας ήταν οι περίφημοι δίδυμοι ξάδερφοι των Διόσκουρων …Τα δίδυμα των εξάδελφων στράφηκαν το ένα εναντίον τού άλλου και το κάθε δίδυμο έχασε ένα μέλος του από τη σύγκρουση αυτήν. Έτσι εξηγεί ο μύθος την Πτώση τής Νέας Ρώμης των διδύμων.

Αυτό, το οποίο έχει σημασία —για να συνεχίσουμε την ανάλυση— είναι ότι η Ρώμη έχει τη δυνατότητα να «αυτοακρωτηριάζεται» προκειμένου να επιβιώσει. Οι Γερμανοί γνωρίζουν αυτήν την ιδιομορφία τής Ρώμης και πάνω σ’ αυτήν βασίζονται για τον εκβιασμό τους. Από τη στιγμή που γνωρίζουν ότι το δίδυμο της Ρώμης μπορεί να «σπάσει» —χωρίς πρόβλημα «ευστάθειας» για την αυτοκρατορία—, διεκδικούν τον ρόλο τού ενός μέλους …Διεκδικούν τον ρόλο τού μέλους αυτού, το οποίο θα «ακρωτηριαστεί» για την επιβίωση της Ρώμης. Ξεκίνησαν λοιπόν τον σχεδιασμό τους ταυτισμένοι με τη Ρώμη, αλλά αυτό δεν ήταν ο τελικός τους στόχος. Ο τελικός τους στόχος ήταν να κάνουν οι ίδιοι «δίπολο» με τη Ρώμη και όχι να ταυτιστούν μ’ αυτήν.

Μόνον έτσι θα ικανοποιούνταν απόλυτα τα σχέδιά τους να γίνουν πραγματικοί και ισότιμοι «συνέταιροι» στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Η Καθολικού Δόγματος Αυτοκρατορία τού Καρλομάγνου, δηλαδή, ήταν το πρώτο «βήμα» για να «ξεκινήσει» ο γερμανικός σχεδιασμός και δεν ήταν η τελική κατάληξή του …Τελικός στόχος των Γερμανών ήταν η «δογματική» διαφοροποίηση από τη Ρώμη με κύριους τους ίδιους …Τελικός στόχος ήταν να πάρουν τη θέση τής Νέας Ρώμης «απέναντι» στη Ρώμη και όχι να γίνουν ένα κοινό «υποζύγιό» της …Τελικός στόχος τους ήταν ν’ αποκτήσουν το δικό τους ανεξάρτητο δόγμα …Να πάρουν τη θέση τού «συνεταίρου» της, γνωρίζονταν ότι μόνον με τη «συνεταιριστική» λογική επιβιώνει η αυτοκρατορία. Ταυτίστηκαν με τη Ρώμη, δηλαδή, μόνο και μόνο για να τη βοηθήσουν στην «αδερφοκτόνο» μάχη —η οποία συνέφερε τους ίδιους— και μετά θα διαφοροποιούνταν, για να καλύψουν το κενό τού «νεκρού» της μέλους …Κοινώς, «τής έβαλαν το πιστόλι στον κρόταφο», για να την αναγκάσουν να εκτελέσει το «είδωλό» της, προκειμένου οι ίδιοι σε κάποια στιγμή να πάρουν τη θέση του …Εχθρός των συμφεροντολόγων Γερμανών είχε γίνει πλέον η Νέα Ρώμη, εφόσον αυτής τη θέση θα διεκδικούσαν, για να «χωρέσει» στον σχεδιασμό η δική τους Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στην τελική της μορφή.

Δεν τόλμησαν και άρα δεν επιχείρησαν σε καμία περίπτωση ν’ αλλάξουν τον σχεδιασμό τής Ρώμης …Απλά στον ίδιο σχεδιασμό διεκδίκησαν τον ρόλο που είχαν κάποιοι άλλοι. Θέλοντας οι ίδιοι ν’ αναλάβουν τον νέο ρόλο τους, διεκδίκησαν τον ρόλο τής «Ελληνόφωνης Ρωμιοσύνης» τής Ανατολής …Το περίφημο «Ρωμαίικο» με τη θεϊκή «λαλιά». Αυτό ήταν που κατείχε τη θέση που επιθυμούσαν και γι’ αυτόν τον λόγο έγινε ο θανάσιμος εχθρός τους. Το 1054 μ.Χ. γίνεται το Σχίσμα των Εκκλησιών και άρα η Ρώμη μπαίνει οριστικά κι αμετάκλητα σε φάση εσωτερικής σύγκρουσης και διχασμού …Η Ρώμη, για πρώτη φορά, θα σταθεί πραγματικά εχθρικά απέναντι στο «είδωλό» της. Αν μέχρι τότε οι συγκρούσεις μεταξύ Ρώμης και Νέας Ρώμης ήταν ένα προσχηματικό «παιχνίδι» ισχύος μεταξύ αδερφών και συνεταίρων, τώρα τα πράγματα άλλαζαν, γιατί το παιχνίδι αυτό θα γινόταν θανάσιμο …Θανάσιμο, γιατί ο ένας αδερφός και συνέταιρος είχε έρθει σε συμφωνία με κάποιον ξένο, για να τον τοποθετήσει στη θέση τού άλλου.

Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα η Ρώμη συνωμοτούσε μόνιμα με τους Γερμανούς εις βάρος τής Νέας Ρώμης. Θέμα χρόνου ήταν η Ρώμη —για να γλιτώσει η ίδια— να στρέψει το εκχριστιανισμένο και άρα εξαγριωμένο Φένριρ εναντίον τού «ειδώλου» της …Η Νέα Ρώμη θα γινόταν τώρα η «λεία» τού θηρίου, εφόσον αυτό θ’ αποζητούσε την «αποζημίωση» για την εκ νέου «παγίδευσή» του. Με το τεράστιο «σαγόνι» του πίεζε πλέον το «χέρι» τού Θεού τού Πολέμου, για να του το «κόψει». Πίεζαν αφόρητα οι Γερμανοί για το Σχίσμα, γιατί μόνον έτσι θα μπορούσαν ν’ απομονώσουν τη Νέα Ρώμη και να τη «χτυπήσουν». Αν δεν την απομόνωναν, δεν θα μπορούσαν να το καταφέρουν αυτό, γιατί οι αντιδράσεις στη Δύση θα ήταν τεράστιες, και, εάν τους χρέωναν «ανίερα» εγκλήματα, θα απειλούνταν η ίδια η νομιμότητα της «νεογέννητης» Γερμανικής Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Θέμα χρόνου ήταν να φτάσουμε στις προσχηματικές Σταυροφορίες, οι οποίες πάντα στόχευαν στη φθορά και την εξουθένωση της Νέας Ρώμης και ήταν χρηματοδοτούμενες από τους Γερμανούς. Η κρίσιμη χρονιά ήταν το 1204 μ.Χ.. Τότε έγινε και η πραγματική άλωση της Νέας Ρώμης, η οποία την οδήγησε στην Πτώση της. Τότε στην κυριολεξία οι Γερμανοί —με την άδεια της Ρώμης— διέλυσαν τη Νέα Ρώμη …Την έκαψαν …Την ισοπέδωσαν …Κατέστρεψαν τα Μνημεία της …Κατέστρεψαν τους τάφους των αυτοκρατόρων της και πέταξαν τα λείψανά τους στα σκουπίδια και στους βόθρους …Έκλεψαν όλα τα ιερά «λείψανα» και τα «σύμβολά» της, για να τα μεταφέρουν στις γερμανικές πόλεις, οι οποίες έπαιρναν «θέση» διαδοχής κι αναζητούσαν τα ιερά «ρέλικ», για να πιστοποιούν τη ρωμαϊκή «αναβάθμισή» τους.

Αυτοκράτορα στην πόλη-«φάντασμα» τοποθέτησαν τον Γερμανό Βαλδουίνο τής Φλάνδρας. Η απόλυτη ειρωνεία τής ιστορίας …Αυτοκράτορας της Νέας Ρώμης τοποθετήθηκε ένας Γερμανός από τη Germania Inferior …Από την περιοχή που ο Τραϊανός —ως κυβερνήτης της— «δημιούργησε» τη Λύκαινα Φένριρ …Ο «κύκλος» είχε «κλείσει» …Το θηρίο είχε παγιδευτεί, αλλά με το τεράστιο κόστος τού «ακρωτηριασμού» τής Ρώμης. Ο Μονόχειρας πλέον Θεός τού Πολέμου και της Ρώμης θα συνυπήρχε με το παγιδευμένο θηρίο. Η Φένριρ δεν θα ήταν πλέον το γνωστό θηρίο, το οποίο επί αιώνες περιφερόταν κι «ούρλιαζε» έξω από τα ρωμαϊκά σύνορα …Θα γινόταν πραγματικός «συνέταιρος» της Ρώμης και θα έπαυε να της επιτίθεται. Ο Οντίν από εκείνο το σημείο κι έπειτα θα εξακολουθούσε να διατηρεί τη θέση του στην «Κορυφή», αλλά θα ήταν «μονόφθαλμος». Η προφητεία για το μέλλον τής Ρώμης είχε πλέον μπει στην τελική της ευθεία κι αυτός «ενημερώθηκε» με πολύ επώδυνο τρόπο.

Από εκεί και πέρα οι Γερμανοί έκαναν ό,τι μπορούσαν, για να μονιμοποιήσουν την κατάσταση που τους βόλευε. Όταν ο θάνατος της Νέας Ρώμης είναι η δική τους νέα ρωμαϊκή «ζωή», ευνόητα είναι μερικά πράγματα …Θέλουν να τη «σβήσουν» για πάντα από την ιστορία. Ό,τι ακούμε και βλέπουμε σήμερα ν’ «αμφισβητεί» ή να «δυσφημεί» τη Νέα Ρώμη, είναι δημιούργημα των Γερμανών. Πάνω στην ανάγκη τους να «σβήσουν» από τον χάρτη και από την ιστορία τή Νέα Ρώμη και τη Ρωμιοσύνη, έκαναν τα πιο απίστευτα πράγματα …Αυτοί ήταν που, μετά την άλωση της Νέας Ρώμης, έφεραν το Ισλάμ στα ιστορικά όρια της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας …Στην πραγματικότητα με τις «Σταυροφορίες» αυτήν

την οργανωμένη «κατάληψη» είχαν ως στόχο να μεθοδεύσουν …Δική τους επιλογή ήταν να φτάσει το Ισλάμ μέχρι τον Δούναβη και τη Βιέννη. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν «τόσο-όσο», ώστε να «καλυφθεί» πλήρως η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία …Ένα απολύτως εφαρμοστό «σάβανο» της Νέας Ρώμης. Στόχος τους ήταν να τη βγάλουν από τον Χριστιανικό «Κόσμο», ο οποίος θα συνέχιζε την «πορεία» του με νέο ρωμαϊκό «δίδυμο». Επιδίωξή τους ήταν να μην μείνει κανένα «κενό» κι «ανθίσει» ξανά η αυτοκρατορία αυτή και «ξαναμπεί» στον χριστιανικό «χάρτη» …Ούτε έναν πόντο παραπάνω δεν της έδωσαν από αυτό που οι Γερμανοί θεωρούσαν «Δυτικό» και άρα δικό τους.

Από τη στιγμή που το κατάφεραν αυτό, «χτυπούσαν» αλύπητα τη Ρωμιοσύνη τής Ανατολής. Οι ίδιοι ανέλαβαν να είναι οι μυστικοσύμβουλοι των Σουλτάνων τής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, προκειμένου να «ρυθμίζουν» τη συμπεριφορά τους. Μοναδικός τους στόχος ήταν να διατηρούν διαρκώς μέσα σ’ αυτήν —και σε μεγάλη ένταση— τις εσωτερικές θρησκευτικές συγκρούσεις. Δεν ήθελαν σε καμία περίπτωση η Ρωμιοσύνη ν’ αναλάβει και πάλι τα «ηνία» στη διακυβέρνηση της αυτοκρατορίας. Μπορεί τον πλούτο, τη γνώση και τη μόρφωση να μην μπορούσαν να της τη στερήσουν, αλλά μπορούσαν να θέτουν μόνοι τους το σουλτανικό «ταβάνι» τού ρόλου της.

Οι Γερμανοί —μετά από αιώνες— θυμήθηκαν την έννοια του Ελληνισμού όχι από αγάπη προς αυτόν, αλλά για να τον χρησιμοποιήσουν εις βάρος τής Ρωμιοσύνης …Για να δημιουργήσουν ένα ακόμα «μέτωπο» μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων τής αυτοκρατορίας. Αυτοί ήταν που χρηματοδότησαν την «εθνικού» τύπου σύγκρουση μεταξύ Τούρκων κι Ελλήνων, για να διασπάσουν τη Ρωμιοσύνη …Για να την ακρωτηριάσουν …Για να μεταφέρουν ένα μέρος τής Ρωμιοσύνης στην Ελλάδα και το υπόλοιπο να το παραδώσουν «αλυσοδεμένο» στην τουρκική γραφειοκρατία …Να το «καταπιεί» η τουρκική γραφειοκρατία, η οποία —υπό την καθοδήγηση των Γερμανών— «εξαγόρασε» την ομιλούμενη γλώσσα τους με τη νομιμοποίηση των περιουσιών τους. Με τον τρόπο αυτόν ένα μεγάλο μέρος τής Ρωμιοσύνης «εκτουρκίστηκε», χάνοντας τη δύναμη της γλώσσας του κι ως εκ τούτου εξασθένισε σε βαθμό εκφυλισμού.

Αυτό ήταν το κέρδος τους από τη μετέπειτα διάσπασης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με εθνικοθρησκευτικά κριτήρια, τα οποία έφερναν σε αντιπαλότητα Έλληνες και Τούρκους σε όλα τα επίπεδα και κυρίως στο εθνικό επίπεδο, το οποίο εκείνη την εποχή ήταν το επόμενο «βήμα» τού παγκόσμιου προτεσταντικού σχεδιασμού. Αυτό το ύπουλο «χτύπημα» εις βάρος τής Ρωμιοσύνης έγινε στην «τραυματική» για τον Ελληνισμό Μικρασιατική Καταστροφή …Έγινε όταν οι Προτεστάντες —για λόγους τους οποίους θα δούμε «παρακάτω»— αποφάσισαν να διαλύσουν τις αυτοκρατορίες και να πάνε στον εθνικό σχεδιασμό. Όταν οι Προτεστάντες αποφάσισαν ότι τους συμφέρει από την Αυστροουγγαρία να «πάνε» στην Αυστρία και την Ουγγαρία, αποφάσισαν ταυτόχρονα να πάνε κι από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στην Ελλάδα και την Τουρκία.

Τότε πραγματικά οι Προτεστάντες άρχισαν να παίζουν με τη «φωτιά» …Άρχισαν να «παίζουν» με δυνάμεις, τις οποίες ΔΕΝ τις γνώριζαν και εκείνη την ώρα ΔΕΝ φαίνονταν επικίνδυνες …Δυνάμεις, οι οποίες για τη Ρώμη ήταν ιδρυτικές. Τότε ήταν που επανέφεραν στο «προσκήνιο» τον πολύ επικίνδυνο για τον ίδιο τον Χριστιανισμό και τη Ρώμη «αρχαίο» όρο τού «Ελληνισμού». Αιώνες πήρε στη Ρώμη και τη Νέα Ρώμη να «σκεπάσει» τον Ελληνισμό και να τον ταυτίσει με τη χριστιανική Ρωμιοσύνη. Οι Γερμανοί, αγνοώντας τα δεδομένα, «έξυσαν» το «επικάλυμμα» της Ρωμιοσύνης και εμφάνισαν εκ νέου τον Ελληνισμό, όπως κάποιος «ξύνει» έναν «σοβά» κι αποκαλύπτει τις «πέτρες» από κάτω του. Αυτό ήταν πολύ επικίνδυνο και οι άσχετοι Γερμανοί ΔΕΝ γνώριζαν τις συνέπειες της επιλογής τους. Για τους δικούς τους λόγους έκριναν πως ήταν πιο εύκολο γι’ αυτούς να διαχειριστούν ένα αφηρημένο «Ελληνικό Ζήτημα» με αντίπαλο ένα ανίσχυρο ελληνικό κράτος, παρά μια πανίσχυρη Ρωμιοσύνη, η οποία θεωρούσαν ότι σε κάποια στιγμή θα επανερχόταν και θα τους αμφισβητούσε εκ νέου.

Νόμιζαν ότι ο φοβερός και τρομερός Ελληνισμός σε ένα μικρό «κουτάκι» θα ήταν πιο ακίνδυνος από τη Ρωμιοσύνη στην πολυθρησκευτική οθωμανική «δεξαμενή». ΔΕΝ γνώριζαν ότι στο μικρό «κουτάκι» έβαζαν «εκρηκτικό» υλικό, μετατρέποντάς το σε «βόμβα», η οποία μπορεί να «έσκαζε» στα χέρια τους. Αιώνες μεθόδευαν αυτήν την επικίνδυνη για τους ίδιους επιλογή …Από την Άλωση της Πόλης και μέχρι τη Μικρασιατική Καταστροφή, η οποία θα έβαζε τον «εθνικό» Ελληνισμό στο «κουτάκι» του, οι Γερμανοί είχαν μόνιμα στο στόχαστρό τους τη Ρωμιοσύνη και πάντα υπό τον απόλυτο έλεγχό τους τον εκάστοτε Σουλτάνο.

Πάντα λειτουργούσαν ως οι «σύμβουλοί» του και οι απόλυτα ειδικοί απέναντι στους «επικίνδυνους» χριστιανούς Ρωμιούς. Τα πάντα έγιναν μεθοδικά και πάντα με τον ίδιο στόχο …Τον στόχο να «διαγράψουν» τη Νέα Ρώμη από τον σύγχρονο κόσμο και μαζί μ’ αυτήν και τη Ρωμιοσύνη …Να «σβήσουν» από την ιστορία την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία …Γερμανοί εφεύραν όλες εκείνες τις «έννοιες», οι οποίες έχουν επινοηθεί με μόνο στόχο να «σβήσουν» τα πραγματικά «ίχνη» τής αυτοκρατορίας αυτής …Γερμανοί δημιούργησαν όλα εκείνα τα προβλήματα, τα οποία έφερναν μόνιμα σε σύγκρουση τις δύο Ρώμες μεταξύ τους…

…Γερμανός ήταν ο άθλιος Ιερώνυμος Βολφ —«Βολφ» στα γερμανικά είναι ο «λύκος»—, ο οποίος εφεύρε την έννοια της «Βυζαντινής Αυτοκρατορίας», η οποία ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ ΠΟΤΕ …Ο ΤΕΝΕΚΕΣ Ιερώνυμος, ο οποίος —όταν δεν γινόταν ο περίγελος των συναδέρφων του— βιοποριζόταν ως ένας απλός αντιγραφέας κειμένων και ο οποίος μέσα από ένα λεξικό είχε «μάθει» δήθεν τα «ελληνικά» μέσα σε λίγους μήνες. Αυτός ο αστείος και προβληματικός άνθρωπος, ο οποίος υπέφερε κι από παραισθήσεις, «εφεύρε» τον όρο «Βυζάντιο» …Μια έννοια, η οποία επιβλήθηκε στην παγκόσμια επιστημονική κοινότητα από τους Γερμανούς μετά το 1562 μ.Χ. και άρα έναν αιώνα μετά την Πτώση τής Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας …Γερμανοί «βάπτιζαν» τους Ρωμιούς —ή Ρωμαίους— σαν δήθεν «Βυζαντινούς», για να τους βγάλουν από τη «λίστα» των νόμιμων «κληρονόμων» τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Είναι τραγικό και μόνον να σκεφτεί κάποιος ότι οι σύγχρονοι Έλληνες —και άρα οι Ρωμιοί των ανταλλαγών των πληθυσμών τής Μικρασιατικής Καταστροφής— χρησιμοποιούν και οι ίδιοι τις έννοιες «Βυζάντιο» και «Βυζαντινοί».

Ταυτόχρονα, οι ίδιοι αυτοί Γερμανοί —και προκειμένου να «κληρονομήσουν» τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία τής Δύσης— εμπόδισαν τους ελληνόφωνους Ρωμιούς —και άρα την πραγματική πνευματική «ελίτ» τής αυτοκρατορίας— να μετακινηθεί στη Δύση μετά την Πτώση τής Νέας Ρώμης. Προκειμένου αυτοί οι ελληνόφωνοι Ρωμιοί —με τα τεράστια πνευματικά τους πλεονεκτήματα— να μην εγκατασταθούν με προνομιακό τρόπο στη Δύση και κυριαρχήσουν σ’ αυτήν, οι αγράμματοι και βάρβαροι Γερμανοί «εφεύραν» την «αυθεντική» «ελληνική προφορά» …Με ΖΩΝΤΑΝΗ την ελληνόφωνη Ρωμιοσύνη αιώνων και με ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΔΙΑΚΟΠΗ την ιστορική της πορεία μέσα στον χρόνο, βρέθηκε ένα γερμανικό «κουτορνίθι» ν’ «ανακαλύψει» την «αυθεντική προφορά» τής ελληνικής γλώσσας …Ο Γερμανός Έρασμος, με το παντελώς ανύπαρκτο πνευματικό έργο —και ο οποίος εσκεμμένα ακόμα και σήμερα διαφημίζεται και προβάλλεται στη γερμανοκρατούμενη Ευρωπαϊκή Ένωση σαν «μέγας» πνευματικός «φωστήρας»—, είναι ο «μεγάλος εφευρέτης» τής «ελληνικής προφοράς» …ΑΛΛΟΣ ΕΝΑΣ μισέλληνας Γερμανός από τη Germania Inferior τού Τραϊανού.

 

 

Η Προτεσταντική Περίοδος…

…και η απόλυτη γερμανική κυριαρχία στη Δύση.

 

Από τη στιγμή που έβαλαν την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία «ζωντανή» μέσα στην οθωμανική «σαρκοφάγο», μπόρεσαν οι Γερμανοί και «τακτοποίησαν» τον Δυτικό Κόσμο. Με ηγέτες τούς Γερμανούς ΔΕΝ θα μπορούσε η Δυτική Ευρώπη να βιώσει κάτι διαφορετικό εκτός από «Μεσαίωνα». Στον χρόνο αυτόν οι Γερμανοί άρχισαν να «χτίζουν» τη δική τους κατάσταση …«Κλείδωσαν» οι ίδιοι τη Φένριρ στα νέα τους ρωμαϊκά «υπόγεια» και άρχισαν να ζουν με τους όρους τής νέας κατάστασης …Βιάζονταν να «χτίσουν» τη δική τους «Ρώμη» …Ν’ αποκτήσουν τη δική τους «ταυτότητα». Θέλοντας να μειώσουν επάνω τους την πνευματική «κηδεμονία» τής Ρώμης, θέλησαν ν’ «ανέβουν» στο επίπεδό της …Να «ανέβουν» στο επίπεδο του «δίδυμου» αδερφού, από τη στιγμή που υπήρχε το «κενό» τής απουσίας τής Νέας Ρώμης. Η Νέα Ρώμη είχε φύγει από την «κορυφή» τού Χριστιανισμού κι αυτό αποτελούσε γι’ αυτούς τη μεγάλη τους ευκαιρία. Γνώσεις, όμως, ΔΕΝ είχαν, για να σταθούν στα «ίσα» απέναντι στη Ρώμη …ΔΕΝ είχαν τις γνώσεις εκείνες, οι οποίες θα τους έκαναν «θεογέννητους», όπως για παράδειγμα τη Νέα Ρώμη, η οποία διατηρούσε το δικό της θρησκευτικό «δόγμα».

Τότε έκαναν το εξής απλό: Μετέτρεψαν τον «θυμό» τους, τη «διαμαρτυρία» τους και την «ανυπακοή» τους σε «Δόγμα» …Δημιούργησαν «Δόγμα», χωρίς να έχουν «Δόγμα» …Προκάλεσαν τεχνητά μια «διαφωνία», για να στέκονται δίπλα στη Ρώμη σαν ισότιμοι «διαφωνούντες» …Δημιούργησαν «Δόγμα», χωρίς καθόλου ειδική θεολογική γνώση …Το «Δόγμα» τους ήταν: «Μην ακούτε τον «αλάθητο» Πάπα και κάντε ό,τι καταλαβαίνετε με βάση αυτά τα οποία διαβάζετε στη Βίβλο». Στην πραγματικότητα μετέτρεψαν σε «Δόγμα» τη «διαφωνία» τους. Με τον απλό αυτόν τρόπο έδωσαν εκ νέου νόημα στον «γενεσιουργό» για τους Γερμανούς θυμό τού θηρίου Φένριρ …Θέλησαν να φτιάξουν ένα «δίπολο» με τη Ρώμη, χωρίς να πειράξουν την επικίνδυνη ιδρυτική της γνώση, την οποία βέβαια ΔΕΝ κατείχαν. Με πρόφαση μια «σύγκρουση» με τη Ρώμη, είτε εξαιτίας των μεγάλων οικονομικών απαιτήσεών της είτε εξαιτίας των δογματικών κι «αλάθητων» εντολών της, δημιούργησαν ένα «αντιρωμαϊκό» «Δόγμα», το οποίο όμως σέβεται τον «ρωμαϊσμό».

Οι Γερμανοί τής Βρετανίας, για παράδειγμα, έγιναν «Διαμαρτυρόμενοι» για ένα βασιλικό διαζύγιο, ενώ οι Γερμανοί τής Ευρώπης έγιναν «Διαμαρτυρόμενοι» για τους φόρους που τους ζητούσε η Ρώμη για τον «καλλωπισμό» της …Ο καθένας για τους δικούς του λόγους, αλλά ΟΛΟΙ ήταν «Διαμαρτυρόμενοι» απέναντι στη Ρώμη. Εξαιτίας αυτών των ιδιομορφιών φτάσαμε στο σημείο να βλέπουμε αστεία πράγματα, τα οποία αποκαλύπτουν τις αδυναμίες τους. Βλέπουμε, για παράδειγμα, τη βασιλική ηγεσία τής Βρετανίας —η οποία είναι ταυτόχρονα κι αρχηγός τής Αγγλικανικής «Διαμαρτυρόμενης» Εκκλησίας— να «νομιμοποιεί» την εξουσία της από έναν παπικό «σκούφο»-δώρο ενός τυχαίου Πάπα. Κουβαλάνε στις «ιεροτελεστίες» τους έναν φθαρμένο «σκούφο», λες και είναι οι «πλάκες» των Δέκα Εντολών

Όλα αυτά, παρ’ όλο που είναι οφθαλμοφανείς αδυναμίες, δεν μπορούσαν ν’ αποφευχθούν —ακόμα και για λόγους βιτρίνας—. Ήταν αναγκασμένοι να κατηγορούν τη Ρώμη και να μισούν τους «οπαδούς» της, αλλά ταυτόχρονα να τη στηρίζουν, γιατί η επιβίωσή τους ήταν εξαρτώμενη από τη δική της επιβίωση. Έτσι κάπως πέρασαν οι αιώνες μετά την Άλωση της Νέας Ρώμης. Μέχρι τις παραμονές τού Πρώτου Παγκόσμιου Πόλεμου όλα πήγαιναν καλά γι’ αυτούς. Οι Γερμανοί, είτε άμεσα είτε έμμεσα, έλεγχαν το σύνολο του Δυτικού Κόσμου και μέσω αυτού και τον υπόλοιπο Πλανήτη.

Οι Γερμανοί τής Βρετανίας, ως Άγγλοι υπήκοοι της γερμανόφωνης Βασίλισσας Βικτωρίας, είχαν στήσει «σεμνά και ταπεινά» μια αυτοκρατορία πολύ μεγαλύτερη σε έκταση ακόμα και από την ίδια τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στο ζενίθ τής ανάπτυξής της. «Βουβά» —και σχεδόν άδοξα— πέτυχαν εκεί όπου στρατιωτικές ιδιοφυίες απέτυχαν. Χωρίς διάσημους στρατηγούς και με μόνο μέσον κάτι επίμονους «λοχίες», απλώθηκαν σε ολόκληρο τον κόσμο. Με χαφιέδες, προδότες, εμπόρους, γαμπρούς και νύφες πρόσθεταν συνεχώς νέες κτήσεις στην ήδη τεράστια αυτοκρατορία τους …Μόνον η Βρετανία των Γερμανών Αγγλοσαξόνων και Βασιλέων έλεγχε για λογαριασμό τού Προτεσταντισμού ένα μεγάλο μέρος τού Πλανήτη.

Ως Προτεστάντες —και Γερμανοί ταυτόχρονα— οι Άγγλοι μπορούσαν κι έλεγχαν εμμέσως και όλες τις γερμανικές αυτοκρατορίες τής Δυτικής Ευρώπης …Έλεγχαν την Πρωσία των Κάιζερ-Καισάρων των Προτεσταντών Πρώσων …Έλεγχαν την αυτοκρατορία των Καθολικών Αυστροούγκρων αυτοκρατόρων, οι οποίοι επίσης ήταν Γερμανοί. Δικοί τους ήταν καί οι Γερμανοί Τσάροι-Καίσαρες κι αυτό τους επέτρεπε να ελέγχουν απόλυτα την Ορθόδοξη Ρωσία …Όλοι Γερμανοί κι όλοι συγγενείς μεταξύ τους …Πρώτα και δεύτερα ξαδέρφια όλοι τους με καταγωγή τη σαξονική «καρδιά» τού Γερμανικού Κόσμου στη «ρίζα» τής Δανίας.

Γι’ αυτόν τον λόγο η Βικτωρία είχε λάβει τον τίτλο τής «γιαγιάς» τής Ευρώπης. ΔΕΝ υπήρχε βασιλικός θρόνος στην Ευρώπη, που να μην ήταν στην κυριολεξία ιδιοκτησία τους. Έλεγχαν ολόκληρο τον Αγγλοσαξονικό Κόσμο από τη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη μέχρι την Αφρική και τη μακρινή Αυστραλία …και είχαν και την «κηδεμονία» τής δικής τους Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, την οποία την έλεγχαν απόλυτα από την εποχή των Σταυροφοριών. Κάπου εκεί βέβαια έπρεπε να σταματήσουν …ΔΕΝ χρειαζόταν να πάνε «παραπέρα». Το «παραπέρα» απαιτούσε ένα ρίσκο, το οποίο ΔΕΝ άξιζε να παρθεί. Έλεγχαν απόλυτα ολόκληρο τον Κόσμο, έστω κι αν δεν τον εκμεταλλεύονταν το ίδιο απόλυτα. Έπρεπε, ως «μηχανικοί» ενός Κόσμου που «χτίστηκε» από τους ίδιους, να γνωρίζουν ποια είναι όρια της δημιουργίας τους …ΔΕΝ τους «έπαιρνε» γι’ ακόμα ένα άνευ κόστους «πανωσήκωμα», ρισκάροντας τη γενική «κατάρρευση».

Είχαν φτάσει στα όρια και, εάν ήθελαν να τα ξεπεράσουν, για να εντάξουν και τον υπόλοιπο Κόσμο στην άμεση εξουσία τους, έπρεπε ν’ αλλάξουν τον γενικό σχεδιασμό …κι αυτό ήταν ένα τόλμημα πολύ επικίνδυνο, γιατί ΔΕΝ διέθεταν τις απαραίτητες γνώσεις κι αυτό θα ήταν κάτι το πρωτόγνωρο για την ιστορία τής ανθρωπότητας. Η σημερινή δηλαδή Παγκόσμια Νέα Τάξη, μέσα στην οποία όλες οι θρησκείες και όλα τα συστήματα βρίσκονται υπό την πραγματική εξουσία τού ίδιου πολιτικού «διευθυντηρίου» και της ίδιας οικονομικής «ελίτ», είναι κάτι το πρωτόγνωρο κι εξαιρετικά επικίνδυνο για τους δημιουργούς της.

Τι σημαίνει αυτό; …Ότι, πολύ πριν φτάσουμε στη σημερινή εποχή τής «παγκοσμιοποίησης», η προτεσταντική κυριαρχία είχε φτάσει ήδη στα όριά της …Ό,τι ήταν δυνατόν να κάνουν ως «έξυπνο» ή «σωστό», χωρίς να επέμβουν στο «λειτουργικό» τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, το είχαν κάνει. Είχαν εξουδετερώσει τη Νέα Ρώμη και είχαν πάρει τη θέση της ως «πόλος» τής «διπολικής» Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Έλεγχαν τις αντιδράσεις τού «θύματός» τους σχεδόν απόλυτα. «Ρύθμιζαν» κατά το δοκούν τη συμπεριφορά τής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και έλεγχαν σχετικά εύκολα την «Παλαιά» Ελλάδα με τους Γερμανούς βασιλείς, τους οποίους είχαν τοποθετήσει επικεφαλής της. Βρίσκονταν σε διαρκή και στενή συνεννόηση με τη Ρώμη και η συνεργασία τους ήταν τελείως απροβλημάτιστη …Στον «αυτόματο πιλότο» πήγαινε η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στο σύνολό της. Μαζί με την Καθολική Εκκλησία και τις δικές της αποικίες έλεγχαν σχεδόν τα πάντα …Υπό την ιδιοκτησία τους βρισκόταν ο μισός Πλανήτης…

…ΔΕΝ είχαν λόγο να συνεχίσουν τις επεμβάσεις …ΔΕΝ είχαν λόγο να «παίζουν» με τις θρησκείες των άλλων, διεκδικώντας απλά τις οικονομίες τους …Τους περίσσευαν τα πλούτη και ΔΕΝ είχαν λόγο να βάζουν «υποθήκες» για νέα κέρδη …ΔΕΝ είχαν λόγο ν’ αλλάζουν τα σχεδιαστικά δεδομένα τής θρησκείας αυτής, η οποία τους είχε δώσει παραπάνω κι απ’ ό,τι ονειρεύονταν …ΔΕΝ είχαν λόγο να υποχωρούν στα θέματα του Χριστιανισμού, για να ζητούν αντίστοιχα υποχωρήσεις από τους άλλους. Ό,τι ακολουθούσε απαιτούσε μεγάλο ρίσκο και το πιθανότερο ήταν να οδηγήσει στο λάθος. Εκεί κάπου έπρεπε να μπει ένα «φρένο» …«Φρένο», όμως, από ένα σύστημα, το οποίο έχει το DNA ενός άπληστου θηρίου, που —ως «λοβοτομημένο»— ΔΕΝ έχει «σώας τας φρένας», ΔΕΝ υπάρχει. Η λαιμαργία είναι αρρώστια και «θανάσιμο» «αμάρτημα». Εκεί κάπου η Γερμανική Αυτοκρατορία χρειαζόταν έναν Τραϊανό, τον οποίον —όπως αποδείχθηκε— ΔΕΝ είχε.

Εκεί έπρεπε ένας αυτοκράτορας να ορίσει ως αμετακίνητο κι απαραβίαστο «Ρήνο» τής δικής του αυτοκρατορίας την Ορθόδοξη Ρωσία και ως «Δούναβη» την Οθωμανική Αυτοκρατορία …Δύο όρια, τα οποία ΔΕΝ θα παραβιάζονταν ποτέ, όσο κι αν μία εφήμερη δυναμική τούς έβαζε σε «πειρασμό» …Δύο όρια, τα οποία εύκολα για τους δικούς τους ξεχωριστούς λόγους θα διατηρούσαν την αθανασία τους κι ως εκ τούτου θα στήριζαν και την «αθανασία» των άσχετων «Διαμαρτυρόμενων» —μεταφορικά και κυριολεκτικά—. Τα υπόλοιπα εύκολα «τακτοποιούνταν». Ούτε καν με τον επικίνδυνο Ελληνισμό δεν θα είχαν πρόβλημα …Τον Ελληνισμό, που, όπως είπαμε στην αρχή, ήταν η μόνη πραγματική «πηγή» κινδύνου για τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία…

…Όλα «τακτοποιημένα» στην ευαίσθητη εκείνη «περιοχή», η οποία θα μπορούσε να τους απειλήσει …Στην περιοχή εκείνη, όπου εδραζόταν η Ρώμη και θεωρητικά θα υπήρχε γνώση —αλλά και διάθεση— να δημιουργηθούν τάσεις αντίδρασης στην κυριαρχία τους. Θα έδιναν την ελληνική «ψυχή» τής Ρωμιοσύνης τής Ανατολής σε ένα μικρό κι απολύτως ασήμαντο κράτος, το οποίο θα λειτουργούσε υπό τον έλεγχό τους και υπό τη μόνιμη απειλή τής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Θα έδιναν την ιταλική χερσόνησο —και άρα και τη Ρώμη— στην Καθολική —αλλά επίσης γερμανική— Αυστροουγγαρία και ΟΛΟΣ ο υπόλοιπος Κόσμος θα ήταν —είτε άμεσα είτε έμμεσα— ελεγχόμενος από τους ίδιους.

Όλο το «παιχνίδι» θα ήταν «στημένο» και προσαρμοσμένο στα δικά τους συμφέροντα …ΔΕΝ εκτίμησαν ούτε το γεγονός ότι ακόμα και τον «συνέταιρό» τους τον είχαν «ρίξει» χωρίς καθόλου κόστος. Η Καθολική Λατινική Αμερική —με τη χρηματοδότηση όλων των «Μπολιβάρ» τής περιοχής— βρισκόταν υπό τον απόλυτο έλεγχό τους …Χαφιέδες των Γερμανών Προτεσταντών ήταν ΟΛΟΙ οι εθνικοί «ήρωες» της Λατινικής Αμερικής, οι οποίοι πολέμησαν την Καθολική Αποικιοκρατία …κι αυτοί ήταν που παρέδιδαν τον έλεγχό της σ’ αυτούς. Η Αφρική, με τη «σύμπραξη» όλων των προτεσταντικών αποικιοκρατικών δυνάμεων, ήταν ιδιοκτησία τους. Η Ινδία τούς ανήκε από το σημερινό Πακιστάν μέχρι το Μπαγκλαντές. Η Ινδοκίνα ανήκε στην προτεσταντική «κοινοπραξία» των προτεσταντικών αποικιοκρατικών δυνάμεων. Τέλος, η μεγάλη Κίνα, με τους πολέμους τού Οπίου αυτής της «κοινοπραξίας», τελούσε σε «αφασία» και άρα ήταν απόλυτα ελεγχόμενη. Ανάλογη διείσδυση είχαν και στην Ιαπωνία κλπ. …Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία, ήσυχα «λιβάδια» τους …ΟΛΟΣ ο Κόσμος —έστω και άτυπα— ελέγχονταν απ’ αυτούς.

Όμως, οι μύθοι και οι προφητείες ήταν απόλυτα σαφείς …Το θηρίο Φένριρ στο τέλος θα «σκοτωνόταν» …Το Φένριρ ήταν άπληστο κι αδηφάγο και εξαιτίας αυτών των χαρακτηριστικών του θα «πέθαινε». Ποτέ δεν μπορεί να ελέγξει τα ένστικτά του και παραμένει θηρίο, το οποίο σε κάποια στιγμή θα εξοντωθεί. Ήξερε λοιπόν ο Προτεσταντισμός —ο οποίος κουβαλούσε το DNA τού Φένριρ— ότι είχε «κληρονομική» προδιάθεση ανεξέλεγκτης απληστίας, η οποία θα τον οδηγούσε στον όλεθρο και ως εκ τούτου έπρεπε να προσέχει. Εάν για τον οποιονδήποτε λόγο έμοιαζε με τον «πρόγονό» του, ΔΕΝ θα μπορούσε να νικήσει τη φύση του. Εάν για τον οποιονδήποτε λόγο έμπαινε σε ανάλογες συνθήκες μ’ αυτές που τον «γέννησαν», θα ήταν αδύνατον να ξεπεράσει το DNA του. Αυτό και έγινε τελικά, όπως έδειξε η ιστορία…

…ΔΕΝ μπόρεσαν οι Γερμανοί να νικήσουν τα χαρακτηριστικά τους …ΔΕΝ υπήρχε πιθανότητα να σταματήσουν τον επεκτατισμό τους οι Γερμανοί Προτεστάντες …ΔΕΝ γνώριζαν το πού τους συνέφερε να σταματήσουν …Ήταν άσχετοι «μηχανικοί», οι οποίοι ΔΕΝ γνώριζαν τις αντοχές τού συστήματος εξουσίας επάνω στο οποίο κυριαρχούσαν και επάνω στο οποίο σε κάποια στιγμή —εάν τους βόλευε— δεν θα δίσταζαν να δοκιμάσουν σχεδιαστικές «επεμβάσεις». Εάν απλά τους συνέφερε, εύκολα θα έπαιρναν μια «βαριοπούλα» και ό,τι δεν τους άρεσε τη δεδομένη στιγμή θα το «γκρέμιζαν», χωρίς καν να γνωρίζουν τις συνέπειες της επιλογής τους.

Γι’ αυτόν τον λόγο την εποχή εκείνη έπρεπε να δείξουν αυτοσυγκράτηση και ν’ απευθυνθούν σ’ εκείνον που γνώριζε …κι αυτός ήταν η Ρώμη. Είχαν φτάσει στα όριά τους κι απλά ΔΕΝ το κατανοούσαν. Στην εποχή τής Γερμανίδας Βασίλισσας Βικτωρίας είχαν φτάσει στο «ταβάνι» τής δύναμής τους. Τι έπρεπε να κάνουν; …Να «παγώσουν» τη μέχρι τότε «ρευστή» κατάσταση. Έχοντας βρει στην περίοδο της αποικιοκρατίας μια «ισορροπία» με τη Ρώμη, έπρεπε να στήσουν ένα σταθερό «δίπολο» μ’ αυτήν και να λύσουν τα προβλήματά τους για πολλούς ακόμα αιώνες. Για να το καταφέρουν όμως αυτό, θα έπρεπε οι ίδιοι να «τακτοποιήσουν» τον δικό τους «πυλώνα», γιατί ΕΚΕΙ βρισκόταν το πρόβλημα. Έπρεπε να τα «βρούνε» μεταξύ τους οι Διαμαρτυρόμενοι και να ιδρύσουν κι επισήμως την «Τρίτη Ρώμη» …Με επικεφαλής την ισχυρή Βρετανία, να εκμεταλλευτούν την ιστορία τής δικής τους Υόρκης τού Αυτοκράτορα και ιδρυτή τής Νέας Ρώμης Κωνσταντίνου και να την επιβάλουν στον Προτεσταντικό Κόσμο ως Τρίτη Ρώμη…

…Ο Βασιλιάς τής Αγγλίας —και αρχηγός τής Αγγλικανικής Εκκλησίας— να έμπαινε —λόγω ισχύος— επικεφαλής τού Προτεσταντικού Δόγματος …Να άφηνε στη «σκιά» τη θέση του ως Βασιλιάς τής Αγγλίας και να έπαιρνε τον ρόλο τού Αυτοκράτορα της Τρίτης Ρώμης …Αυτοκράτορας του Προτεσταντισμού «απέναντι» από τον Πάπα τού Καθολικισμού. Όπως ο Πάπας, ο οποίος —συμπληρωματικά— είναι και Βασιλιάς τής Ρώμης, έτσι έπρεπε να κάνει κι ο Βασιλιάς τής Αγγλίας …Ως επικεφαλής Αρχιερέας τής Αγγλικανικής Εκκλησίας, να έδινε προτεραιότητα στο εκκλησιαστικό του αξίωμα και ν’ ανέβαινε «επίπεδο» σε σχέση με τους «συναδέρφους» του, οι οποίοι βασίλευαν στα άλλα Προτεσταντικά κράτη …Έπρεπε να δημιουργήσει στην Υόρκη —και όχι στο Λονδίνο, το οποίο ήταν ταυτισμένο με τη Βρετανική Αυτοκρατορία— έναν «θρόνο», ο οποίος μελλοντικά θα ήταν διεκδικήσιμος από όλους τους Προτεστάντες —όπως συμβαίνει με τον Παπικό Θρόνο— …Να γίνει ο Βασιλιάς τής Αγγλίας ο πρώτος Αυτοκράτορας της Τρίτης Ρώμης και του Προτεσταντισμού και να σχηματίσει γύρω του ένα Κολέγιο Αρχιερέων απ’ όλον τον Προτεσταντικό Κόσμο …Ένα Κολέγιο, το οποίο —με διαδικασίες που θα προβλέπονταν μέσα από συμφωνίες μεταξύ των ενδιαφερομένων— θα εξέλεγε όλους τους μελλοντικούς «Πάπες» τού Προτεσταντισμού.

Η μεθόδευση όλων αυτών ήταν σχετικά απλή. Θα παραχωρούσε τη θέση τού Βασιλιά τής Αγγλίας στον φυσικό διάδοχό του και οι ίδιος θα καταλάμβανε μια θέση, η οποία μετά τον θάνατό του θα μπορούσε να καταληφθεί από τον οποιονδήποτε ανήκε στην προτεσταντική «Ελίτ». Αυτόν θα μπορούσε να τον διαδεχθεί κάποιος Πρώσος, Σουηδός, Δανός ή ακόμα κι Αμερικανός Αρχιερέας, ο οποίος θα ανήκε σ’ αυτήν την «Ελίτ» των γόνων των βασιλικών και πριγκηπικών οικογενειών των προτεσταντικών κρατών, προκειμένου να μην «νοθεύεται» η βούληση κι ο προσανατολισμός τού «δόγματος». Με τον τρόπο αυτόν θα διαιωνιζόταν η κατάσταση επ’ άπειρον …Αυτό ήταν που έπρεπε να κάνει ο Βασιλιάς τής Αγγλίας και κύριος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας …Να σταματούσε ο ίδιος την ενασχόλησή του με τη βρετανική «επέκταση» σε έναν κόσμο, ο οποίος είχε πλέον «αποκαλυφθεί» στο σύνολό του και άρα ως «λεία» είχε «τελειώσει». Με τη σύμφωνη γνώμη τής Ρώμης ν’ ασχολούνταν καθαρά με το «εσωτερικό» τού Προτεσταντικού Κόσμου…

…Ως αυτοκράτορας της Τρίτης Ρώμης —και με την εξουσία του επάνω στους Προτεστάντες βασιλείς— να ανάγκαζε, ακόμα και με τη βία, ΟΛΑ τα προτεσταντικά δόγματα να καταλήξουν σε ένα οριστικό αποτέλεσμα στην υπόθεση της εκκρεμούσας Θρησκευτικής Μεταρρύθμισης …Να έκαναν μια τύπου «Οικουμενικής Συνόδου» Πανπροτεσταντική Σύνοδο, στην οποία θα συμφωνούσαν τα υπόλοιπα προτεσταντικά δόγματα για τη γενική προτεσταντική «πίστη», την ιεραρχία μεταξύ των ηγεσιών και τη «σχέση» τους με τον Θεό και την Υόρκη Του …και άρα για τη λειτουργία τής «αυτοκρατορίας».

Εάν κατέληγαν σε ένα τελικό «κείμενο», το οποίο θα το ονόμαζαν «Σύμβολο της Προτεσταντικής Πίστης», όλα θα δρομολογούνταν κάτω από τις ιαχές και τους πανηγυρισμούς τού προτεσταντικού λαού, ο οποίος θα έβλεπε να φτάνει «επίπεδα» δόξης τής Ρώμης. Όλα εύκολα θα ήταν και φαντασμαγορικά, όπως αρέσει στον κόσμο να βλέπει «υπερθεάματα». Θα πήγαινε στο ρωμαϊκό Evoracum ο Βασιλιάς τής Αγγλίας, πλαισιωμένος από όλους τους βασιλείς τού Προτεσταντισμού και θα ανακηρυσσόταν Αυτοκράτορας της Νέας Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας …Στον ίδιο ναό και από τον ίδιο θρόνο, στον οποίο είχε καθίσει ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος, θα παρέδιδε στους Προτεστάντες το δικό τους «Σύμβολο της Πίστεως» …Να αποκτούσε από τη διαδοχή τού Κωνσταντίνου —και εις βάρος τής Νέας Ρώμης— το θεϊκό «χρίσμα», το οποίο πάντα έλειπε από τους Προτεστάντες.

Όμως, κανένας ΔΕΝ τόλμησε να το κάνει αυτό, παρ’ όλο που θα είχε και την «τεχνική υποστήριξη» της «έμπειρης» Ρώμης, την οποία θα τη συνέφερε να «γεννηθεί» ένα νέο «είδωλό» της, τη στιγμή που είχε φύγει από την «εξίσωση» η Νέα Ρώμη τού Κωνσταντίνου …Τη συνέφερε να εμφανιστεί ένας απόλυτα ορισμένος κι οργανωμένος ρωμαϊκού τύπου «πόλος» και άρα ένας νέος απόλυτα «στημένος» αντίπαλος. Η «ευστάθεια» της αντιστήριξης θα είχε επιτευχθεί για πάντα. Όμως, κανένας Βασιλιάς τής Αγγλίας ΔΕΝ είχε τις γνώσεις και τη θέληση να το κάνει …Κανένας ΔΕΝ ρίσκαρε την ταπεινή του «θητεία» ακόμα και υπέρ τού γιού του, για να δοκιμάσει το «άλμα» για κάτι μεγαλύτερο …Να μην χαθούν τα σίγουρα …«Έπεσαν» και πάνω στην αγράμματη Βικτωρία, η οποία δεν πέθαινε με τίποτε και «κόλλησαν» όλα στο ίδιο σημείο.

Όπως ήταν φυσικό, το αποτέλεσμα ΔΕΝ ήταν εκείνο που συνέφερε τους Προτεστάντες και βέβαια και τη Ρώμη. Η Θρησκευτική Μεταρρύθμιση του 16^ου αιώνα ΔΕΝ κατέληξε σε κάποιο οριστικό «αποτέλεσμα», το οποίο θα το αποδέχονταν ΟΛΟΙ οι Προτεστάντες …ΔΕΝ οδήγησε σε ένα τελικό «δόγμα», στο οποίο θα υποτάσσονταν ΟΛΟΙ τους. Όμως, χωρίς αυτήν τη «συμφωνία» ΔΕΝ μπορούσαν οι Προτεστάντες ως «δόγμα» να εκμεταλλευτούν την αγγλοσαξονική «επιτυχία» τής Βρετανικής Αυτοκρατορίας και να «προσδεθούν» ΟΛΟΙ επάνω της …Να κάνουν μια πραγματική αυτοκρατορία, η οποία πραγματικά θα τους έκανε ΟΛΟΥΣ κυρίαρχους του σύγχρονου κόσμου και πραγματικούς «συνέταιρους» της Ρώμης …Να κάνουν μια πραγματική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Δυτικότερα της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας …Να «χτίσουν» την Υπερδυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία τής Τρίτης Ρώμης.

Αυτό, το οποίο λέμε, δεν είναι κάτι ουτοπικό ή θεωρητικό …Το έχει κάνει ήδη ο αγγλικός θρόνος στο ίδιο επίπεδο με άλλα κράτη, αλλά για άλλους λόγους. Ο Βασιλιάς τής Αγγλίας ακόμα και σήμερα είναι ήδη αυτοκράτορας, έστω κι αδήλωτος. Όταν ο Βασιλιάς τής Αγγλίας είναι Μονάρχης τού εθνικού κράτους τού Ηνωμένου Βασιλείου, τού Καναδά, της Αυστραλίας κλπ., ευνόητα είναι μερικά πράγματα …Είναι αυτοκράτορας μέσα σε μια αυτοκρατορία, όπως είναι η Βρετανική Κοινοπολιτεία. Αυτό όμως πλέον είναι πολύ «λίγο» και ήρθε πολύ «αργά». Αυτήν την Προτεσταντική Κοινοπολιτεία έπρεπε να τη δημιουργήσουν από την αρχή τής εποχής τής αποικιοκρατίας για λόγους θρησκευτικούς και όχι εκ των υστέρων —και εκ του πονηρού—, για να μην χάσουν κάποια οικονομικά κέρδη από τις αποικίες τους. Μέσα σ’ αυτήν την Προτεσταντική —και όχι Βρετανική— Κοινοπολιτεία έπρεπε να «μπει» πάση θυσία και η Πρωσία. Αυτής της προτεσταντικής επικράτειας τα «απαραβίαστα» όρια έπρεπε να βρίσκονται έξω από την Καθολική Βαυαρία ή την Ορθόδοξη Ρωσία.

Εξαιτίας τής ολιγωρίας και της ασχετοσύνης τού βρετανικού θρόνου, ο καθένας αφέθηκε να κάνει τα δικά του και ν’ ακολουθεί τον «δρόμο» του —ακόμα και στα όρια της γραφικότητας—. Όλα αυτά θα μπορούσαν ν’ αποφευχθούν και μέσα σε ελάχιστο χρόνο να εμφανιστεί η μεγαλύτερη αυτοκρατορία στην ιστορία τού Κόσμου …Αγγλικανοί, Λουθηρανοί, Αναβαπτιστές, Καλβινιστές, θα αποφάσιζαν από κοινού για το «δόγμα» τής πίστης τους και δεν θα έκανε ο καθένας ό,τι ήθελε. Θα έθεταν —μετά από τις μακροχρόνιες διαπραγματεύσεις τους— ως επικεφαλής τους ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ τον επικεφαλής τού Αγγλικανικού Δόγματος —λόγω ισχύος— και θα συνέθεταν ένα κοινό «Σύμβολο της Προτεσταντικής Πίστεως». Θα είχαν κι ως «εγγυητή» τού «δόγματος» αυτού ένα Κολέγιο Αρχιερέων, το οποίο να αντιπροσώπευε όλα τα προτεσταντικά κράτη και από εκεί θα έλεγχαν τα πάντα. Αυτό βέβαια ΔΕΝ έγινε ποτέ, γιατί ΔΕΝ είχαν ποτέ λειτουργία αυθεντικής αυτοκρατορίας …ΔΕΝ είχαν ποτέ αυθεντικό αυτοκράτορα…

…ΔΕΝ είχαν το πρόσωπο εκείνο, το οποίο θα είχε τη δύναμη και τη γνώση να πάρει το «παιχνίδι» επάνω του …Το πρόσωπο εκείνο, το οποίο θα είχε τη δύναμη και τη θέληση να δώσει «αντιπαροχές» από τις βρετανικές «επιτυχίες» στους υπόλοιπους Προτεστάντες, προκειμένου αυτοί να ενταχθούν στην αυτοκρατορία του …Το πρόσωπο εκείνο, το οποίο θα είχε τη δύναμη να υποτάξει τους πάντες στη γνώση και την ισχύ του …Να υψώσει ακόμα και το «σπαθί» του και να «ματώσει» αυτούς, οι οποίοι δεν θα ήταν υπάκουοι στον πιο υψηλό σχεδιασμό που εξυπηρετούσε την «πίστη» τους.

Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν έγινε, γιατί οι Άγγλοι είχαν «λοχίες» και όχι «στρατηγούς», οι οποίοι θα γίνονταν αυτοκράτορες. Στο πιο κρίσιμο διάστημα είχαν βασίλισσα μια άσχετη Γερμανίδα «κυράτσα», η οποία πρόσθετε «κτίσεις» στο βασίλειό της λες και μάζευε «κάλτσες» για την «προίκα» της. Ήταν η τελευταία ευκαιρία, γιατί «ανέτειλε» η βιομηχανική εποχή και δεν θα είχαν περιθώρια με την «έκρηξη» του εθνικισμού που θα ξεσπούσε και ο οποίος θα «πάγωνε» τα πάντα. Ήταν μεγάλη ευκαιρία, γιατί η Βικτώρια ήταν άμεσα συνδεδεμένη με την Πρωσία ακόμα και στο προσωπικό επίπεδο. Πρωσικής καταγωγής η ίδια, είχε παντρευτεί αυθεντικό Πρώσο πρίγκηπα. Η πρωτότοκη κόρη της είχε παντρευτεί τον Κάιζερ τής Πρωσίας. Ο δευτερότοκος γιος της είχε παντρευτεί πριγκίπισσα της Δανίας. Η τριτότοκη κόρη της είχε παντρευτεί τον Μέγα Δούκα τής Έσσης …Για τόσο «αγγλικό» θρόνο μιλάμε. Μόνον η οικογένειά της, δηλαδή, «ένωνε» όλο το Προτεσταντικό «τόξο» γύρω από τη Βρετανία.

Ακόμα δηλαδή κι αν υποθέσουμε ότι στον ανδροκρατούμενο κόσμο τής εποχής δεν μπορούσε η ίδια να κάνει το «άλμα» προς τον αυτοκρατορικό θρόνο τού Προτεσταντισμού, μπορούσε να περάσει τα δικαιώματα αυτά σε κάποιον άνδρα από τους οικείους τους. Ως Βασίλισσα της Αγγλίας και Αυτοκράτειρα της Ινδίας, μπορούσε —για το «καλό» του Προτεσταντισμού— να περάσει το «Δικαίωμα» του αρχηγού τής Αγγλικανικής Εκκλησίας —και άρα της πιο ισχυρής προτεσταντικής Εκκλησίας— στον Πρώσο σύζυγό της, ο οποίος ήταν Δούκας τής Πρωσίας …Μπορούσε να το «περάσει» στον γιό της, ο οποίος —εξαιτίας της— ήταν Πρώσος και ήταν παντρεμένος με Πρωσίδα πριγκίπισσα …Στον Πρώσο γαμπρό της, ο οποίος ήταν γιος τού Κάιζερ …ΟΛΑ για το «καλό» τού Προτεσταντισμού. Αυτό, το οποίο λέμε, ΔΕΝ είναι και τόσο περίεργο ή αφύσικο για τα πολιτικά και θρησκευτικά ήθη τής εποχής. Η ίδια είχε χάσει τον τίτλο τής Βασίλισσας του Πρωσικού Ανόβερου μόνο και μόνο επειδή ήταν γυναίκα. Αν ήταν άνδρας, δηλαδή, θα ήταν ταυτόχρονα καί Βασιλιάς τής Αγγλίας καί του Ανόβερου.

Υπήρχε δηλαδή το «άλλοθι» και η δικαιολογία, ώστε να γίνουν όλα όπως βόλευαν τον σχεδιασμό. Για την «αποκατάσταση» της βρετανικής «τάξης» στην Πρωσία και για το «καλό» τού Προτεσταντισμού, η Πρωσία θα «ανέβαινε» στο βρετανικό «άρμα». Αυτό ήταν εύκολο να γίνει από αυθεντικούς Πρώσους, με τους οποίους είχε σχέση αίματος η βασίλισσα. Γιατί έπρεπε να γίνει αυτό πάση θυσία; …Για ν’ αποφευχθεί για ΠΑΝΤΑ η πιθανότητα επανεμφάνισης του «καταδικασμένου» σε θάνατο Φένριρ …Για να «μαντρωθεί» η Πρωσία μακριά από την Καθολική Βαυαρία και την Αυστρία. Η Βικτώρια, όμως, ήταν τόσο άσχετη, που, σύμφωνα με την ιστορία, όχι μόνον δεν αντιδρούσε —ακόμα και βίαια— για την «ανίερη» προσπάθεια ένωσης Προτεσταντών και Καθολικών Γερμανών, αλλά αντίθετα έκανε και κάποιες κινήσεις ενθάρρυνσής της.

Μιλάμε για παντελώς άσχετους ανθρώπους, οι οποίοι βρέθηκαν σε θρόνους, των οποίων τα συμφέροντα ΔΕΝ γνώριζαν. Αυτή ήταν η τελευταία τους ευκαιρία να δημιουργήσουν τον αυτοκρατορικό Θρόνο τής Τρίτης Ρώμης στην Υόρκη, γιατί μετά η βιομηχανική επανάσταση θα τα «σάρωνε» όλα. Το «λειτουργικό» τής βιομηχανικής εποχής και η σύνδεσή της με τον εθνικισμό ΔΕΝ θα επέτρεπαν τέτοιου είδους σχεδιασμούς και «συμπορεύσεις» μεταξύ των βασιλείων. Οι Αγγλοσάξονες ΔΕΝ «είδαν» ποτέ το μέλλον, το οποίο πλησίαζε απειλητικό και παρέμειναν αμέριμνοι στο «βόλεμά» τους, μαζεύοντας στρέμματα γης σε ολόκληρο τον Πλανήτη. Δεν ήθελαν «μπελάδες» και «δύσκολα» προβλήματα. Αρκούνταν στο να παριστάνουν χωρίς «κόντρες» και «τριβές» τούς Προτεστάντες. Αρκούνταν στη διαφοροποίηση της «διαμαρτυρίας» ενός βασιλικού «διαζυγίου», το οποίο τους έφερνε δήθεν «απέναντι» στη Ρώμη και νόμιζαν ότι αυτό αρκούσε.

Γιατί όμως ήταν τόσο απαραίτητο να βρουν ένα κοινό προτεσταντικό «Σύμβολο της Πίστεως» και να παραμείνουν ΟΛΟΙ υποταγμένοι σ’ αυτό; …Γιατί, πέρα από το συμβολικό επίπεδο, υπήρχε μέγα πρόβλημα και στο πρακτικό …Γιατί είχαν ένα «θηρίο» στο δικό τους «υπόγειο» και έπρεπε αυτό πάση θυσία να μείνει εκεί όπου βρισκόταν …Ένα «θηρίο», που, εάν υπήρχαν ενδοπροτεσταντικά προβλήματα, θα μπορούσε ν’ «απελευθερωθεί». Έπρεπε να περιοριστεί η πιθανότητα να εκδηλωθεί εκ νέου ο θυμός τού άπληστου θηρίου Φένριρ, καθώς αυτήν τη φορά ο θυμός θα ήταν εις βάρος τους, λόγω του ότι οι ίδιοι ήταν πλέον οι κυρίαρχοι, οι οποίοι αδικούσαν ή ευνοούσαν τους λαούς. Οι ίδιοι πλέον ήταν εκείνοι, οι οποίοι φορούσαν τα «κόκκινα» της Ρώμης, τα οποία «τρέλαιναν» τη Φένριρ όταν αυτή αδικούνταν. Έπρεπε να

το φροντίσουν αυτό, γιατί —πρώτον— στην εποχή τής κυριαρχίας των Γερμανών Προτεσταντών δεν ήταν όλοι οι Προτεστάντες εξίσου ισχυροί κι ευνοημένοι και άρα πάντα θα υπήρχε η περίπτωση κάποιοι απ’ αυτούς ν’ αδικηθούν από τους όμοιους τους και άρα να «θυμώσουν» …—Δεύτερον—, γιατί στην εποχή τής κυριαρχίας των Γερμανών δεν ήταν όλοι οι Γερμανοί Προτεστάντες.

Από εκεί ξεκίνησαν όλα τα σφάλματα. ΔΕΝ υπήρχε μία κεντρική αυτοκρατορική ηγεσία, για να θέσει τις απαγορεύσεις τού «δόγματος» …Να ορίσει όχι μόνον τον «Ρήνο», ο οποίος αποτελεί όριο του «δόγματος», αλλά να ορίσει και τον «Ρουβίκωνα», τον οποίο ΚΑΜΙΑ ηγεσία δεν πρέπει να ξεπερνά μέσα στο «εσωτερικό» τού «δόγματος». Τι σημαίνει αυτό; …Από άγνοια και ολιγωρία επέτρεψαν να εμφανιστούν «τερατογενέσεις» …Επέτρεψαν να «εκφυλιστούν» οι καταστάσεις. ΔΕΝ έπρεπε να αφεθούν να «διασταυρώνονται» διαφορετικά «είδη» μεταξύ τους, ακόμα κι αν αυτά ήταν γερμανικά …Επέτρεψαν να δημιουργηθούν «ανάρμοστες» σχέσεις μεταξύ των Γερμανών Προτεσταντών και των Γερμανών Καθολικών, οι οποίοι ΔΕΝ έπρεπε να έχουν τέτοιες σχέσεις μεταξύ τους. Αυτό, όμως, ήταν ευθύνη μια κεντρικής εξουσίας, η οποία ήταν ανύπαρκτη. Καθήκον τού βρετανικού θρόνου των Αγγλοσαξόνων ήταν, για παράδειγμα, να διατηρεί μόνιμες σχέσεις με τους «αδερφούς» Πρώσους και να τους διατηρεί μόνιμα φανατισμένους κατά των Βαυαρών. Θα έπρεπε τους «αδερφούς» Πρώσους να τους συμπεριλαμβάνει σε όλες τις «μοιρασιές» τής αποικιοκρατίας ως συνδικαιούχους, ώστε να μην έχουν κανέναν λόγο ν’ «αλληθωρίζουν» προς τη Βαυαρία.

Η Πρωσία —με την οποιαδήποτε πρόφαση— έπρεπε ν’ αποτελεί ιδρυτικό μέλος τής Προτεσταντικής Βρετανικής Κοινοπολιτείας …Να είναι ένας «ευρωπαϊκός» Καναδάς ή μια Αυστραλία τής Προτεσταντικής Κοινοπολιτείας-Αυτοκρατορίας …Να έχει ένα τεράστιο κέρδος απ’ αυτήν τη σχέση που προέκυπτε, όχι μόνον εξαιτίας τού θρησκευτικού «δόγματος», αλλά και από τη φυλετική συγγένεια. Εκτός από το ομόδοξο της θρησκείας, η Πρωσία είχε και σχέσεις αίματος τόσο με τους Αγγλοσάξονες ως λαό όσο και με τους βασιλείς τής Βρετανίας. Μπορούσε να «προσδεθεί» σ’ αυτούς, χωρίς να διαμαρτυρηθεί κανένας …Πιο στενές σχέσεις αίματος είχαν οι Πρώσοι με τους Άγγλους απ’ όσες είχαν οι Άγγλοι με τους Σκώτους ή τους Ουαλούς, οι οποίοι είναι Κέλτες και όχι Γερμανοί, όπως οι Άγγλοι …Στην Πρωσία βρίσκονταν οι «ρίζες» των Αγγλοσαξόνων. Εύκολα ήταν όλα αυτά με βάση τα δεδομένα τής προ εθνικιστικού σχεδιασμού εποχής …Συγγενείς μεταξύ τους ήταν οι βασιλείς των Άγγλων, των Πρώσων ή των Δανών. Τίποτε —και κανένας— δεν θα μπορούσε να τους σταματήσει σε μια τέτοια επιλογή για «σύνδεση» —και μάλιστα για έναν «ανώτερο» θρησκευτικό σκοπό— σε μια εποχή που ολόκληρα βασίλεια άλλαζαν «χέρια» ως «προίκες» πριγκιπισσών.

Όταν αντίστοιχες «ενώσεις» γίνονταν στην πολύ πιο ανεπτυγμένη «ζώνη» των Καθολικών, είναι δυνατόν να μην μπορούσε να γίνει αυτό στην προτεσταντική «ζώνη»; Ολόκληρη Καταλονία είχε δοθεί ως «προίκα» στην πριγκίπισσα Ισαβέλλα τής Καστίλης κι αποτέλεσε το «θεμέλιο» της Ενωμένης Ισπανίας, η οποία ήταν ο μεγάλος ανταγωνιστής τής Βρετανίας στην αποικιοκρατία. Σε ποιους θα έδιναν «λογαριασμό»; Στους λαούς τους; Πότε τους υπολόγισαν αυτούς και δεν το γνωρίζουμε; …Μοναρχικά είναι —ακόμα και σήμερα— τα καθεστώτα αυτά, τα οποία ελέγχουν ΟΛΑ —πλην της «αποσυνάγωγης» Γερμανίας— τα προτεσταντικά κράτη τής Ευρώπης …Συγγενείς μεταξύ τους εξακολουθούν να είναι οι βασιλείς ΟΛΩΝ των προτεσταντικών λαών. Αυτοί οι αυταρχικοί μονάρχες μπορούσαν να μπουν στην Προτεσταντική Κοινοπολιτεία χωρίς την παραμικρή αντίδραση των λαών τους. Αυτό μπορούσε να τους το επιβάλει ακόμα και η Βικτώρια τής Αγγλίας. Αντί για τον γελοίο και άτυπο τίτλο «Γιαγιά τής Ευρώπης», θα έπαιρνε —πολύ πριν την Ισαβέλλα— τον επίσημο τίτλο τής «Υπηρέτριας του Θεού» για την προσφορά της στον σχεδιασμό τής Ρωμαϊκής Εκκλησίας.

Τίποτε όμως δεν έγινε τότε …Η Βικτώρια, όταν δεν γεννούσε, πενθούσε …ΔΕΝ ήρθαν σε μυστικές συμφωνίες οι Προτεστάντες μεταξύ τους. Κανένας δεν έδωσε «αντιπαροχές» στους Πρώσους, ώστε να μην «φλερτάρουν» αυτοί με τον Καθολικό Νότο. Κανένας δεν προσπάθησε να τους «πείσει» να κάνουν το «άλμα» προς τη Βρετανική Αυτοκρατορία για το «καλό» τού Προτεσταντισμού. Γι’ αυτόν τον λόγο μιλάμε για «αντιπαροχές» …ΔΕΝ γίνονται «τζάμπα» αυτά τα πράγματα. Αν δίνονταν οι «αντιπαροχές» αυτές, θα πανηγύριζε ο πρωσικός λαός τόσο για τα θρησκευτικά «κέρδη» όσο καί για τα κέρδη εκείνα, τα οποία θα προέκυπταν από τη συμμετοχή του στη βρετανική αποικιοκρατία. Ήταν ΜΕΓΑ στρατηγικό λάθος, που επέτρεψαν στην προτεσταντική Πρωσία να «συνεταιριστεί» με την καθολική Βαυαρία και να συνθέσουν την ενιαία «Δημοκρατία τής Βαϊμάρης», η οποία είναι η σημερινή «Γερμανία». Ήταν λάθος που την άφησαν να κάνει τη δική της επιλογή με βάση συμφέροντα, τα οποία ήταν συγκρουόμενα μ’ αυτά του Προτεσταντισμού …ΔΕΝ τη «μάντρωσαν» μέσα στα όρια του Προτεσταντισμού και η «γέννηση» της «άθρησκης» Γερμανίας αποτελεί το επικίνδυνο τίμημα και την αναμφισβήτητη απόδειξη του λάθους τους.

Πάση θυσία έπρεπε να πορεύονται οι Βρετανοί μαζί με τους αυθεντικούς Προτεστάντες Γερμανούς τής ηπειρωτικής Ευρώπης. Γιατί; …Για να τους έχει η Υόρκη «δεμένους» επάνω στον Προτεσταντισμό και μόνιμα «εναντίον» τού Καθολικισμού …Ακόμα κι εναντίον τού Καθολικισμού των γερμανικών λαών τού Νότου …Ειδικά αυτούς, εφόσον εκεί υπήρχε «επαφή» και άρα «εστία», η οποία θα μπορούσε να δημιουργήσει πρόβλημα. Ήταν απαραίτητο να το κάνει αυτό η Υόρκη, για να διατηρεί τη στρατοκρατούμενη Πρωσία μόνιμα ως «μπράβο» και άρα φύλακα-«ακρίτα» στα νότια σύνορά της …«Φύλακα» απέναντι στον εχθρό, άσχετα αν αυτός ήταν επίσης Γερμανός στο βαυαρικό σημείο «επαφής» των δύο δογμάτων. Ήταν «θανάσιμο» σφάλμα για τον Προτεσταντισμό να αφεθεί να καρποφορήσει η «ανάρμοστη» σχέση μεταξύ Προτεσταντών Πρώσων και Καθολικών Βαυαρών.

Ήταν «έγκλημα» το ότι τους άφησαν να ενωθούν και να συνθέσουν κράτος …Κράτος με απρόβλεπτα χαρακτηριστικά και χωρίς προσδιορισμένο ρόλο στον σχεδιασμό. Όμως, γερμανικό κράτος επάνω στον Ρήνο θα μπορούσε να συνθέσει εκ νέου μια «θυμωμένη» Φένριρ, εάν ο λαός του για τον οποιονδήποτε λόγο «θύμωνε», θεωρώντας τον εαυτό του αδικημένο. Ολόκληρος Τριακονταετής Πόλεμος —με άπειρο αίμα— πετάχτηκε στα «σκουπίδια» τής ιστορίας κι αφέθηκαν πολιτικάντηδες των μπυραριών και των καταγωγίων να δημιουργήσουν το σύγχρονο γερμανικό «υβρίδιο», το οποίο ΔΕΝ έχει σαφή θρησκευτικό «προσανατολισμό» …κι αυτό είναι επικίνδυνο. Γιατί; …Γιατί, ακόμα και η «μη-θρησκεία» ενός κράτους ανάμεσα σε κράτη με θρησκεία είναι λειτουργικά ένα είδος θρησκείας …Οι «άθρησκοι» είναι δυνατόν να λειτουργήσουν με τον φανατισμό των θρησκόληπτων, όταν θα κληθούν να υπερασπιστούν την επιλογή τους.

Ο «ασαφής» λοιπόν θρησκευτικός προσανατολισμός τής Δημοκρατίας τής Βαϊμάρης ΔΕΝ ήταν ακίνδυνος για τους Προτεστάντες. Ήταν ασαφής θεολογικά ή πολιτικά, αλλά ΟΧΙ ακίνδυνος. Όπως είπαμε, ακόμα και ο ασαφής προσανατολισμός αποτελεί ένα είδος «δόγματος» …Ένα «δόγμα», όμως, διαφορετικό από τα «δόγματα» του περίγυρου. Εάν ο λαός, ο οποίος φέρει το «δόγμα» αυτό, αδικηθεί, θα αντιδράσει …και, δυστυχώς για κάποιους, αυτοί, οι οποίοι αδικούνταν, ήταν Γερμανοί επάνω στον «Ρήνο». Από τη στιγμή που αυτοί οι νέοι Γερμανοί δεν είναι στο σύνολό τους Προτεστάντες, σημαίνει ότι μπορούν να στραφούν εναντίον τού Προτεσταντισμού …Σημαίνει ότι μπορούν να γίνουν επικίνδυνοι και για την προτεσταντική Τρίτη Ρώμη.

Γι’ αυτόν τον λόγο αναφερθήκαμε στον Τριακονταετή Πόλεμο. Το «αίμα» εκείνου του πολέμου πετάχτηκε στα «σκουπίδια». Ήταν χρήσιμο εκείνο το αίμα για τον Προτεσταντισμό, γιατί «έχτιζε» τα όρια μεταξύ του ιδίου και του Καθολικισμού τής Ρώμης. Διαχώριζε με απόλυτη σαφήνεια —και με την ισχύ τού μίσους— τα όρια μεταξύ των διαφορετικών δογμάτων. Εκείνο το αίμα «κλείδωνε» τη Λύκαινα Φένριρ στο «υπόγειο» της γερμανικής φυλής. Πώς παρακάμφθηκαν αυτά τα «σκληρά» όρια με απλές πολιτικές αποφάσεις κουτοπόνηρων πολιτικών; Πώς αφέθηκαν οι αγράμματοι μεθύστακες των μπυραριών να παρακάμψουν την πρωσική «Ελίτ» τού Κάιζερ-Καίσαρος και να δημιουργήσουν την «υβριδική» Γερμανία; Με ποιο σκεπτικό έγινε εκείνο το άνευ λόγου παράτολμο σχεδιαστικό «άλμα»; Η καθολικοπροτεσταντική Γερμανία ποιον ρόλο θα είχε στον σχεδιασμό τους; …Κανένας δεν το γνώριζε. Από άγνοια, δηλαδή, οι Προτεστάντες επέτρεψαν να «γεννηθεί» ΜΕΣΑ στο «σαλόνι» τους ένα «θηρίο» όμοιο μ’ αυτό που είχε δημιουργήσει ο Τραϊανός με τη γνώση του, για να περιφέρεται ΕΞΩ από την «πόρτα» του. Στην πραγματικότητα επέτρεψαν στο Φένριρ ν’ απελευθερωθεί από το «υπόγειο» της γερμανικής ιστορίας όπου ήταν «δεμένο» και να «περιφέρεται» μέσα στην αυτοκρατορία.

Καταλαβαίνουμε λοιπόν τον λόγο που ο Προτεσταντικός Κόσμος έπρεπε να «περιχαρακωθεί» από μία κεντρική ηγεσία. Έπρεπε ένας Κάιζερ-Καίσαρας ν’ αναλάβει ρόλο αυτοκράτορα με έδρα την Υόρκη. Έπρεπε το κέντρο τής εξουσίας του να επιβληθεί στους ομόδοξούς του, επιβάλλοντάς τους τα «υποχρεωτικά» και γνωστοποιώντας τους τα «απαγορευμένα» για το «δόγμα». «Απαγορευμένο» δια ροπάλου θα έπρεπε να είναι η δημιουργία γερμανικού κράτους με μικτό «δόγμα». Όλα αυτά απαιτούσαν κεντρική ηγεσία και άκαμπτη βούληση, για να επιβληθούν στους λαούς των ομοδόξων. Αυτό, δηλαδή, το οποίο κατάφερε στο εσωτερικό της τόσο η Ορθόδοξη Εκκλησία όσο και η Καθολική Εκκλησία, ΔΕΝ το έκανε —λόγω άγνοιας— το Προτεσταντικό «Δόγμα»…

…ΔΕΝ κατόρθωσε η Υόρκη των Αγγλοσαξόνων —και κατ’ επέκταση το Λονδίνο— ν’ αναγνωριστεί από ΟΛΟΝ τον Προτεσταντικό Κόσμο των Γερμανών ως το Πνευματικό του Κέντρο, ώστε ν’ αναλάβει επικεφαλής του δόγματος …ΔΕΝ επιβλήθηκε όπως η Νέα Ρώμη —ως «Οικουμενική»— στη Μόσχα, στο Κίεβο ή στην Αλεξάνδρεια κλπ. …ΔΕΝ επιβλήθηκε όπως η Ρώμη —ως «Καθολική»— στη Βιέννη, στη Μαδρίτη ή στη Λισαβώνα κλπ. …ΔΕΝ κατάφερε αυτό το Προτεσταντικό Κέντρο να ξεπεράσει τις επιμέρους φυλετικές σχέσεις και ν’ αποβάλει από τις τάξεις του τους Βαυαρούς ή τους Αυστριακούς ως «αποσυνάγωγους» —ασχέτως αν και οι ίδιοι ήταν Γερμανοί— …Δευτερεύουσα ιδιότητα είναι η εθνική ταυτότητα σε σχέση με τη θρησκευτική. Εδώ η Κορέα εξακολουθεί να είναι χωρισμένη σε Βόρεια και Νότια για λόγους απλά ιδεολογικούς και δεν μπορούσε ο Γερμανικός Κόσμος να μείνει διαχωρισμένος με βάση τη θρησκεία του και μάλιστα μετά από άπειρες πολεμικές συγκρούσεις;

Το αποτέλεσμα ήταν να κάνει ο κάθε ισχυρός παράγοντας του Προτεσταντισμού το «παιχνίδι» του κι αυτό σε κάποια στιγμή θα γινόταν επικίνδυνο, γιατί θα οδηγούσε σε μεταξύ τους συγκρούσεις …Αναπόφευκτα επικίνδυνο, γιατί κάποιοι Γερμανοί θα επωφελούνταν περισσότερο από κάποιους άλλους Γερμανούς και άρα θα προκαλούσαν τον θυμό τους. Αυτό, όμως, είναι «βενζίνη» σε «πυριτιδαποθήκη» …και, κάποιοι με γνώσεις και ιδιόμορφα αντιχριστιανικά συμφέροντα, μπορεί να είχαν «αναπτήρες». Αυτός ο θυμός είναι η γενεσιουργός αιτία τής ύπαρξης του θηρίου …και κάποιοι μπορεί να είχαν τις γνώσεις να το «δουλεύουν», στρέφοντάς το όπου τους βολεύει. Αν για τον οποιονδήποτε λόγο η «υβριδική» Γερμανία —η οποία «καθόταν» επάνω στον Ρήνο— βρισκόταν ανάμεσα στους αδικημένους, τότε μια ολική «επαναφορά» τού Φένριρ θα ήταν αναπόφευκτη.

Εάν το γερμανικό θηρίο «ξυπνά», όταν νιώθει αδικημένο από τη Ρώμη, θα «ξυπνήσει» κι όταν νιώθει αδικημένο από το Λονδίνο. Όταν κάποιος αντιδρά βίαια σ’ ένα συγκεκριμένο «ερέθισμα», δεν έχει καμία σημασία η ταυτότητα εκείνου που το προκαλεί. Αν σε τρελαίνει ο καπνός από το τσιγάρο, δεν σε ενδιαφέρει ποιος καπνίζει δίπλα σου. Το ίδιο συνέβαινε και με τον θυμό τού Φένριρ, ο οποίος ξεσπούσε από την αίσθηση της αδικίας. Είτε αυτός που το αδικεί είναι η Ρώμη των «ξένων» είτε η Τρίτη Ρώμη των «δικών» του, είναι το ίδιο πράγμα. Το θέμα είναι να μην υπάρχει τέτοιο γερμανικό θηρίο, στο σημείο όπου ΔΕΝ πρέπει. Γι’ αυτόν τον λόγο ήταν ΜΕΓΑ σφάλμα που οι Προτεστάντες άφησαν τους φανατικούς ομόδοξούς τους Πρώσους εκτός νομής στην αποικιοκρατία. Γι’ αυτόν τον λόγο ήταν σφάλμα που τους άφησαν να ψάχνουν «λύσεις» στη γερμανική «γειτονιά» τους και συγκεκριμένα στη Βαυαρία …Εκεί έγινε το λάθος. Από αυτό το λάθος «γεννήθηκε» το τέρας τής Βαϊμάρης, που είναι η σύγχρονη Γερμανία …Η Λύκαινα Φένριρ τής νεότερης εποχής, η οποία με τις «ιδιαιτερότητές» της θα μπορούσε να τινάξει τα πάντα στον «αέρα»…

…Θέμα χρόνου ήταν. Από τη στιγμή που δεν υπάρχει κοινή ηγεσία, για να μοιράσει δίκαια τον «πλούτο» τής Προτεσταντικής Αυτοκρατορίας μεταξύ των μελών της, κάποιοι θ’ αρχίσουν να «θυμώνουν» μ’ αυτήν την αδυναμία. Γι’ αυτόν τον λόγο το «άθρησκο» κράτος τής Βαϊμάρης ΔΕΝ έπρεπε να βρίσκεται ανάμεσα στους «θυμωμένους» …Αυτό ήταν που εκμεταλλεύτηκε ο Χίτλερ …Υποσχόταν στους «άθρησκους» Γερμανούς αποκατάσταση των αδικιών. Για τους σύγχρονους Γερμανούς, όμως, η αδικία είχε ένα συγκεκριμένο όνομα …Ονομαζόταν Λονδίνο. Λογικό ήταν αυτό. Όταν το Λονδίνο όχι μόνον δεν μοιράζει «μέρισμα», αλλά ανταγωνίζεται αυτούς τους «άθρησκους» με αθέμιτα μέσα σε ΟΛΟΥΣ τους χώρους τού ενδιαφέροντός του, είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσει θυμό. Από τη στιγμή που ΔΕΝ είχε οριστεί η κοινή προτεσταντική «άποψη» —και μέσα σ’ αυτήν και ο «Ρήνος» ή ο «Δούναβης» ως όρια της αυτοκρατορίας τους— ήταν θέμα χρόνου το λάθος.

 

 

Η απληστία τού ανεγκέφαλου θηρίου.

Η ακόρεστη όρεξή του να «καταπίνει» λαούς το οδηγεί στο ΤΕΛΟΣ.

Όταν το άπληστο θηρίο Φένριρ «συνάντησε» τους πονηρούς Εβραίους.

 

Η απόλυτη ειρωνεία τής ιστορίας …Οι ίδιοι οι Γερμανοί, οι οποίοι «ακουμπούσαν» στον Ρήνο και οι οποίοι διέλυσαν την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, είναι οι ίδιοι που θα γίνουν το αίτιο να διαλυθεί και η δική τους. Αυτοί, οι οποίοι «κατασκευάστηκαν» από τον Τραϊανό, για ν’ αποτελούν τα πανίσχυρα εξωτερικά «όρια» τής αυτοκρατορίας του —και να λειτουργούν ως «πρανή» αντιστήριξης— στην περίπτωση αυτήν «αυτοκατασκευάστηκαν» από λάθος και μπήκαν στον εσωτερικό «χώρο» μιας αυτοκρατορίας με απρόβλεπτα χαρακτηριστικά. Ο βρόμικος, αιμοβόρος κι απρόβλεπτος «λύκος» τής «αυλής» μπήκε στο «σαλόνι» τού ρωμαϊκού «σπιτιού» και περιφερόταν ανεξέλεγκτος με τα γνωστά χαρακτηριστικά του …Όλοι επάνω στους «καναπέδες» και μέσα στις «ντουλάπες», χωρίς να γνωρίζουν πού έγινε το σφάλμα.

Αυτή είναι η κατάσταση εκείνη, η οποία χαρακτηρίζει τον Χριστιανικό Κόσμο με την ίδρυση της Δημοκρατίας τής Βαϊμάρης. Κανένας δεν γνώριζε τι θα συμβεί μ’ αυτήν την απρόβλεπτη «επανεμφάνιση» του θηρίου τού Ρήνου. Κανένας δεν γνώριζε τι θα συμβεί με το γερμανικό τέρας, το οποίο δεν ήταν ούτε Προτεσταντικό ούτε Καθολικό και καθόταν επάνω στον Ρήνο. Σ’ αυτήν την κατάσταση πρωταγωνίστησε ο διαβόητος Χίτλερ. Μπήκε επικεφαλής τής Γερμανίας, η οποία στο τέλος θα γίνει το αίτιο να καταρρεύσει η παγκόσμια γερμανική «επιτυχία». Τι έκανε; …Όπως ο Καρλομάγνος διεκδίκησε —χωρίς να διαφοροποιείται ουσιαστικά από τη Ρώμη τού Καθολικισμού— τη δική του Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, έτσι έκανε κι ο Χίτλερ, εκμεταλλευόμενος την εκκωφαντική «απουσία» τής «Τρίτης Ρώμης» τού Προτεσταντισμού. Βλέποντας ο Χίτλερ το «κενό» εξουσίας στο σύνολο του γερμανικού «τόξου», προσπάθησε να το εντάξει στη δική του εξουσία …Αυτό, το οποίο δεν έκανε ο Θρόνος τής Αγγλίας, το επιχείρησε ένας αγράμματος τενεκές, όπως ο Χίτλερ.

Από τη στιγμή που δεν είχε οριστεί με σαφήνεια «Τρίτη Ρώμη», η έννοια του δεύτερου «πόλου» τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας είχε μετατραπεί σε ένα «κοψίδι» ανάμεσα στα προτεσταντικά γερμανικά «θηρία». Όπως απέναντι από τους Αγγλικανούς τού Λονδίνου θα μπορούσαν να «σταθούν» οι Καλβινιστές ή οι Λουθηρανοί —εάν και εφόσον είχαν τις απαραίτητες πολιτικοστρατιωτικές δυνάμεις να το κάνουν—, έτσι έκαναν και οι «χιτλεριστές» ή «ναζιστές» Γερμανοί. Πήραν κι αυτοί μέρος στον «πανγερμανικό» αγώνα επικράτησης, άσχετα αν δεν αντιπροσώπευαν κάποιο συγκεκριμένο θρησκευτικό δόγμα. Η «υβριδική» φύση τής Προτεσταντοκαθολικής «εκδοχής» τής Βαϊμάρης έκανε δυνατή τη διεκδίκηση αυτή.

Γι’ αυτόν τον λόγο θεωρούμε πως ήταν εξ’ αρχής λάθος να αφεθεί να δημιουργηθεί η —στην πραγματικότητα— άθρησκη «Βαυαροπρωσία» …ΔΕΝ έπρεπε να δημιουργηθεί —έστω και άτυπα— μια διαφορετική «θρησκεία» επάνω στον Ρήνο και να μπαίνει ανάμεσα στα «παιχνίδια» των ρωμαϊκών δογμάτων. Ήταν βέβαιο ότι θα αποτελούσε «ασθενικό» παράγοντα δίπλα στα θρησκευτικά δόγματα και άρα ήταν βέβαιο ότι θα έχανε σε όλες τις συγκρούσεις του μ’ αυτά. Αυτές οι ήττες ήταν επικίνδυνες, γιατί θα δημιουργούσαν συνθήκες έντονου θυμού και μίσους για τους ηττημένους …Τους μονίμως ηττημένους. Γι’ αυτόν τον λόγο ΔΕΝ έπρεπε να εμφανίζεται στη συγκεκριμένη περιοχή ένας τέτοιος συλλογικός παράγοντας με θρησκευτικά χαρακτηριστικά, ο οποίος να αδικείται συστηματικά από μία «περίπου θρησκεία», όπως ήταν ο Προτεσταντισμός τού Λονδίνου.

Διασπάστηκε χωρίς λόγο ο Προτεσταντικός Κόσμος από ένα αμφιβόλου αντοχής «υβρίδιο». Μπήκε «σαθρό» υλικό εκεί όπου έπρεπε να υπάρχει «γρανίτης». «Μετακινήθηκαν» «δομικές πλάκες» τού Γερμανικού Κόσμου, οι οποίες ΔΕΝ έπρεπε να μετακινηθούν, γιατί θα έρχονταν «αντιμέτωπες». Αυτό και έγινε τελικά. Οι Γερμανοί τού Ρήνου στράφηκαν εναντίον των νέων «Ρωμαίων» τού Λονδίνου και δεν τους ενδιέφερε εάν στην πραγματικότητα ήταν και οι ίδιοι Γερμανοί. Το απρόβλεπτο κι αιμοβόρο θηρίο τού Τραϊανού άρχισε ξαφνικά να «βλέπει» άλλους σαν εχθρούς του. Ξαφνικά η έννοια της «Τρίτης Ρώμης» έγινε στόχος και φιλοδοξία μεταξύ αντιμαχόμενων Γερμανών Προτεσταντών και μη …Έγινε εθνικός στόχος κάποιων συγκεκριμένων Γερμανών, κι αυτό ήταν επικίνδυνο. Όποιος μπορούσε από τους περίπου «Προτεστάντες» να διεκδικήσει με την ισχύ του την Πρωτοκαθεδρία τού δόγματός τους, θα διεκδικούσε την Τρίτη Ρώμη.

Αφού δεν το έκανε το Λονδίνο όταν μπορούσε, θα το έκανε το Βερολίνο. Αφού δεν το έκανε η Αγγλικανική Εκκλησία, θα το έκανε η Πρωσοβαυαρική θρησκευτική «ουδετερότητα» της «Διαμαρτυρίας» …Της νέας «Διαμαρτυρίας» συγκεκριμένα, η οποία ήταν εθνική. Τραγικό για τη Ρώμη και τον σχεδιασμό της να γίνει ο ένας «πόλος» της εθνική υπόθεση. Αυτό έγινε με το σύγχρονο γερμανικό κράτος. Το Τρίτο Ράιχ, δηλαδή, ΔΕΝ είναι αυτό το οποίο μας «λένε» στα βιβλία τους οι Γερμανοί. Το Τρίτο Ράιχ, το οποίο το διεκδικούσε το Βερολίνο, ήταν η Τρίτη Ρώμη και όχι το τρίτο στον αριθμό από τα γερμανικά «μπακάλικα» της προηγούμενης εποχής …Το Τρίτο Ράιχ ήταν το «ανομολόγητο» μυστικό τού «χιτλερισμού».

Το Τρίτο Ράιχ ήταν αυτό, το οποίο θα διεκδικούσε τον ρόλο τής Τρίτης Ρώμης. Το Βερολίνο το προετοίμαζαν οι ΝΑΖΙ, ώστε να γίνει η Τρίτη Ρώμη. Δεν ήταν μόνον που τα μέλη τού ναζιστικού κόμματος μιμούνταν τους Ρωμαίους στους χαιρετισμούς τους. Δεν ήταν μόνον τα σύμβολά του, τα οποία ήταν στο σύνολό τους τα σύμβολα της Ρώμης …Ακόμα και το αρχιτεκτονικό «ύφος» των φαραωνικού τύπου κτιρίων ήταν τέτοιο, που —για κάποιον που είχε γνώσεις— «αποκάλυπτε» τις φιλοδοξίες αυτές …Γι’ αυτόν τον λόγο ΟΛΕΣ οι εκδηλώσεις των ΝΑΖΙ είχαν ένα έντονο θρησκευτικό υπόβαθρο …Γι’ αυτόν τον λόγο προσπαθούσαν να δημιουργήσουν ειδικές σχέσεις με τον Ελληνισμό και την αρχαία Ρώμη …Γι’ αυτόν τον λόγο προσπαθούσαν να συνδέσουν τον Ελληνοϊουδαϊκό Χριστιανισμό με την παγανιστική λατρεία των λαών τού Βορρά.

Προσπαθούσαν να δημιουργήσουν ένα ιδιαίτερο «δόγμα» θρησκευτικού τύπου, συνδυάζοντας όλες τις ιδιαιτερότητες των λαών τού Βορρά. Διεκδικούσαν —ως καινούργια Ρώμη— το σύνολο του «τόξου» των λαών τού Βορρά και γι’ αυτόν τον λόγο δεν «πλήγωσαν» κανέναν από τους λαούς βόρεια της Γερμανίας. Προσπαθούσαν οι «ιερείς» τού Ναζισμού να συνδεθούν με τον Οντίν και τον Λόκι —και άρα με το ίδιο το θηρίο Φένριρ, ώστε ν’ αποδείξουν ότι έχουν πραγματικό «ρόλο» στον Σχεδιασμό τού Θεού …Να αποδείξουν ότι έχουν τις γνώσεις να μπουν επικεφαλής των λαών και άρα να τους πείσουν να τους «ακολουθήσουν» …Να αποδείξουν ότι η δική τους Τρίτη Ρώμη είναι «θεογέννητη» όπως «θεογέννητη» ήταν η Νέα Ρώμη και όπως ποτέ δεν κατάφερε να γίνει το Λονδίνο.

Πώς μπόρεσαν και το επιχείρησαν αυτό οι ΝΑΖΙ και πώς έγινε το λάθος εκείνο, το οποίο τελικά θα φέρει την «πτώση» τής Προτεσταντικής Αυτοκρατορίας; Η Βρετανική Αυτοκρατορία ήταν μια αυτοκρατορία παλαιού τύπου. Δομικά και κοινωνικά ελάχιστα διέφερε από την αρχαία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία των φεουδαρχών και των «γαλαζοαίματων» της Ρώμης …Ήταν αυτοκρατορία κατακτήσεων και κατοχής εδάφους …Ήταν αυτοκρατορία γεωγραφικής επέκτασης στον οριζόντιο «άξονα». Η περιορισμένης εκτάσεως εκβιομηχάνισή της —μόνον εντός των βρετανικών νήσων— την καθιστούσε μη-βιομηχανοποιημένη ως σύνολο, εφόσον ΔΕΝ μπορούσε να λειτουργήσει ομοιογενώς σε αυτό το επίπεδο. Ενώ δηλαδή «παρακολουθούσε» τη βιομηχανική επανάσταση, στην πραγματικότητα —ως σύνολο— δεν το έκανε …ΔΕΝ επέτρεπε την ολική μετατροπή τού συνόλου τής κοινωνίας της σε βιομηχανική …Παρέμενε μια αποικιοκρατική δύναμη της περασμένης εποχής.

Εφόσον όμως στην εποχή τής παντοδυναμίας της ανέτειλε η βιομηχανική εποχή, ήταν βέβαιο ότι θα υπήρχαν εξελίξεις, που, εάν η ίδια δεν προσαρμοζόταν σ’ αυτές, θα της δημιουργούσαν πρόβλημα. Η βιομηχανία έδινε στο κεφάλαιο τη δυνατότητα ανάπτυξής του στον «κάθετο» άξονα και αυτό θα ισχυροποιούσε πολλούς από τους αντιπάλους της …Έδινε τη δυνατότητα ανάπτυξης χωρίς πολέμους και αίμα …Έδινε τεράστιες «ταχύτητες» ανάπτυξης και λειτουργούσε σαν «πολλαπλασιαστής» ισχύος …Τόσο ισχυρός πολλαπλασιαστής, που μπορεί να έδινε τη δυνατότητα σε ένα περιορισμένων διαστάσεων εθνικό κράτος να συναγωνιστεί ακόμα και μια τεράστια αυτοκρατορία. Ο Γερμανικός Κόσμος τής «μικτής» θρησκευτικά Δημοκρατίας τής Βαϊμάρης ήταν ένας τέτοιος αντίπαλος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, ο οποίος είχε επωφεληθεί από τις ιδιαιτερότητες του βιομηχανικού κεφαλαίου.

Ο γερμανικός αυτός λαός, ο οποίος «ακουμπούσε» στον Ρήνο —και άρα ο αυθεντικός Γερμανικός Κόσμος σε όλη την προηγούμενη ανάπτυξη—, θεωρούσε τον εαυτό του «ριγμένο» από τους ομοίους του. Είχε «ματώσει» απείρως από τις προτεσταντοκαθολικές συγκρούσεις και είχε πληρώσει με αίμα την «τρέλα» τού Ναπολέοντα. Ως εκ τούτου είχε λόγους να θεωρεί τον εαυτό του θύμα τής ιστορίας απ’ όλες τις πλευρές. Γρήγορα αντιλήφθηκε το πού έπρεπε να «επενδύσει» για να ισχυροποιηθεί απέναντι σ’ αυτούς, που θεωρούσε ότι μέχρι τότε τον αδικούσαν ασύστολα. Γρήγορα κατάλαβε τις ιδιαιτερότητες του βιομηχανικού κεφαλαίου και προσπάθησε να τις εκμεταλλευτεί. Μέσω του κεφαλαίου αυτού θα έβρισκε διέξοδο στην ισχυροποίησή του. Μέσω της ανάπτυξης αυτού του τύπου κεφαλαίου, μπορούσε να έχει παγκόσμιους στόχους πριν καν βγει από τα σύνορά του. Ό,τι μέχρι τότε δεν μπορούσε να το αποκτήσει με στρατούς και όπλα, μπορούσε να το επιτύχει με την ανάπτυξη του βιομηχανικού κεφαλαίου και βέβαια της τεχνογνωσίας.

Η συνεχής και στοχευμένη ισχυροποίηση του βιομηχανικού κεφαλαίου από το «ιερατείο» των ΝΑΖΙ γρήγορα πολλαπλασίασε τις δυνάμεις του. Το κράτος βοηθούσε τη βιομηχανική ανάπτυξη, αναλαμβάνοντας όλο το οικονομικό κι εκπαιδευτικό κόστος και η βιομηχανική ανάπτυξη με τη σειρά της ισχυροποιούσε το κράτος, ώστε να κλείσει ο «κύκλος». Αυτό το κράτος γρήγορα βρήκε την αυτοπεποίθηση να διατυπώσει τις «διαμαρτυρίες» του και βέβαια να εκφράσει τον θυμό του …Γρήγορα ο Ρήνος «πότισε» ένα νέο Φένριρ, το οποίο αυτήν τη φορά δεν «έβλεπε» με άγριες «διαθέσεις» τη Ρώμη, αλλά το Λονδίνο. Ήταν δικαιολογημένος ο θυμός του, γιατί στα χρόνια τής απόλυτης πανγερμανικής επιτυχίας και της προτεσταντικής «επανάστασης» ο —στην κυριολεξία— «γενάρχης» τού Γερμανισμού δεν είχε καλό «μέρισμα» στην αποικιοκρατία …Μιλάμε για πραγματική «πυριτιδαποθήκη».

Αυτό, το οποίο έκανε εσκεμμένα ο Τραϊανός, ώστε —μέσω της αδικίας και της εξαγρίωσης— να δημιουργήσει το θηρίο, οι Αγγλοσάξονες το έκαναν από άγνοια. Έγινε απόλυτη επανάληψη των συνθηκών εκείνων, οι οποίες γέννησαν τον γερμανικό θυμό …Τον «θυμό» εκείνον, ο οποίος ενώνει τους Γερμανούς απέναντι σ’ αυτόν που τον προκαλεί. Οι Γερμανοί εκείνη τη στιγμή αισθάνονταν θυμωμένοι, γιατί δεν έπαιρναν το μερίδιο που δικαιούνταν από τον παγκόσμιο γερμανικό «θρίαμβο» του Προτεσταντισμού …Οι Γερμανοί τού Ρήνου ήταν θυμωμένοι με τους Γερμανούς τού Λονδίνου. Λογικό ήταν αυτό, εάν σκεφτεί κάποιος ότι η Γερμανία ήταν σχεδόν «έξω» από τη «μοιρασιά» τού Πλανήτη. Ούτε ίσα με το Βέλγιο, την Ολλανδία ή την Πορτογαλία δεν είχε «μερίδιο».

Αυτή η νέα —πλέον— Γερμανία δεν ήταν πλέον Προτεσταντική και ήταν πολύ θυμωμένη με τους Προτεστάντες. Αυτό ΔΕΝ έπρεπε να γίνει ποτέ …και αυτό είχε γίνει. Αυτήν τη Γερμανία ο Χίτλερ θα αναλάμβανε να την «παρηγορήσει» και να την «αποκαταστήσει». Αυτή η Γερμανία ήταν πολύ θυμωμένη με το Λονδίνο, γιατί το Λονδίνο ήταν εκείνο που την αδίκησε και όχι η Ρώμη. Τώρα θα ήταν η σειρά τής Προτεσταντικής Αυτοκρατορίας να γευτεί την αγριότητα του Φένριρ, το οποίο «ξαναξύπνησε» εκεί ακριβώς όπου το δημιούργησε ο Τραϊανός. Τώρα η προτεσταντική Ρώμη θα ήταν εκείνη, η οποία θα είχε την ανάγκη ενός «Ρήνου» για να κρυφτεί πίσω του και δυστυχώς γι’ αυτήν ΔΕΝ τον είχε εξασφαλίσει. Το θηρίο εκείνο, το οποίο «γεννήθηκε», για να κινείται «ΕΚΤΟΣ» τής αυτοκρατορίας, προκειμένου να «μαντρώνει» τους πληθυσμούς της και να τους αναγκάζει να υποτάσσονται στην «προστάτιδα» Ρώμη, κάποιοι το είχαν βάλει «ΜΕΣΑ» στην αυτοκρατορία …κι αυτό απειλούσε με κανονικό «μακελειό» τούς λαούς της.

Με ποιους θα συμμαχούσε η νέα Γερμανία στον πόλεμό της με την πιο ισχυρή δύναμη που μέχρι τότε είχε γνωρίσει ο Κόσμος; …Με όμοιούς της, οι οποίοι επίσης μισούσαν το Λονδίνο, ασχέτως αν ήταν ομόδοξοί του …Με ένα άλλο εθνικό κράτος, το οποίο θα είχε το μέγεθος και τη βιομηχανία, για να έχει φιλοδοξίες απέναντι σε μια φεουδαρχική αυτοκρατορία …Η συμμαχία μεταξύ τής νέας Γερμανίας και των ΗΠΑ ήταν εκείνη, η οποία θα έδινε τέλος στη βρετανική παρ’ ολίγον Τρίτη Ρώμη. Κάπου εδώ μπαίνει κι ένας άλλος «παίκτης» στο παιχνίδι …Οι πονηροί Εβραίοι …Ο λαός αυτός από τον οποίον προήλθε ο ένας Θεάνθρωπος …Ένας λαός, ο οποίος είχε συστατικό ρόλο στη φτιαγμένη από πανίσχυρο «μπετόν» Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, αλλά που με τη γενική «αναταραχή» και τον επιχειρούμενο επανασχεδιασμό είχε αφεθεί ελεύθερος να λειτουργεί ανεξέλεγκτα και ως εκ τούτου ήταν επικίνδυνος.

Αυτό ήταν το επικίνδυνο. Γιατί; …Γιατί με τις αναταραχές και τους επανασχεδιασμούς τού κόσμου άλλαζε η δομική «σύνθεση» της αυτοκρατορίας και άρα απελευθερώνονταν τα «συστατικά» της …Γιατί άλλος είναι ο ρόλος και οι ιδιότητες του τσιμέντου μέσα στο «μίγμα» τού μπετόν και άλλες οι ιδιότητές του όταν αυτό είναι μόνο του …Μόνο του είναι απλά μια «σκόνη», η οποία με τις δικές της ιδιότητες δεν εξυπηρετεί καμία κατασκευή. Τέτοιο «υλικό» ήταν οι Εβραίοι για την αυτοκρατορία και αυτό στην ελεύθερη «μορφή» του τούς καθιστούσε επικίνδυνους …Επικίνδυνους, γιατί ήταν ένας λαός, ο οποίος είχε πορεία αιώνων και μεγάλη εμπειρία σε συγκρούσεις με τη Ρώμη —και τους εκάστοτε κυρίαρχους— και είχε τα δικά του συμφέροντα, τα οποία δεν ήταν πάντα κοινά με αυτά της αυτοκρατορίας. Αυτός ο λαός ήταν εκείνος, ο οποίος εξειδικευόταν στην τραπεζική τοκογλυφία, η οποία έριξε το «λάδι» που είχε ανάγκη μια «πυρακτωμένη» κατάσταση, ώστε ν’ «αναφλεγεί» …Αυτοί ήταν οι «γεφυροποιοί» ανάμεσα στη χιτλερική Γερμανία και τις ΗΠΑ των Εβραίων τοκογλύφων τού μόνιμου υπαλλήλου των τραπεζιτών Ρούσβελτ.

Πώς κατόρθωσαν οι Εβραίοι και «τρύπωσαν» στον σχεδιασμό αυτού του επιπέδου; Οι Εβραίοι, όπως είπαμε, ήταν για τον Χριστιανισμό ό,τι και το «τσιμέντο» μέσα στο «σκυρόδεμα». Υπήρχαν παντού στην αυτοκρατορία και άρα «έβλεπαν» και «γνώριζαν» τα πάντα …Ακόμα κι αυτά που δεν έπρεπε …Ακόμα και τα «εσώψυχα» των «ομοίων» και των «αδερφών» τους. Γνώριζαν τα πάντα οι Εβραίοι, γιατί ο ρόλος τους στις οικονομίες ήταν να «γνωρίζουν» τα πάντα …Ήταν οι τραπεζίτες και οι χρηματοδότες των οικονομιών τους …Ήταν οι επενδυτικοί σύμβουλοι ΟΛΩΝ των Προτεσταντών. Οι Εβραίοι γνώριζαν την αδικία που αισθάνονταν οι Γερμανοί απέναντι στο σκληρό αποικιοκρατικό Λονδίνο, το οποίο δεν έχανε ποτέ ευκαιρία να τους τιμωρεί και να τους προσβάλει. Γνώριζαν επίσης την «αφέλεια» του νεοσύστατου κράτους των ΗΠΑ και την επίσης αντιπάθειά του για το Λονδίνο. Λογική ήταν αυτή η αντιπάθεια, εάν σκεφτεί κανείς ότι οι ΗΠΑ «γεννήθηκαν» με αντι-αποικιοκρατικό πόλεμο απέναντι στο Λονδίνο. Η γρήγορη ισχυροποίησή τους στη βιομηχανική εποχή εύλογα γέννησε —αντίστοιχα γρήγορα— μεγάλες φιλοδοξίες, οι οποίες «σκόνταφταν» στο Λονδίνο.

Τα δεδομένα —για κάποιον που έχει γνώσεις— είναι απλά. Άλλαζε η Εποχή και μαζί μ’ αυτήν άλλαζαν και τα συμφέροντα που τη χαρακτήριζαν. Η βιομηχανική ανάπτυξη «κάλπαζε», αλλά δεν «κάλπαζαν» όλοι στον ίδιο ρυθμό. Μέχρι τότε οι μεγάλες «συγκρούσεις» αφορούσαν τα διαφορετικά θρησκευτικά δόγματα και εκεί κάπου τελείωναν. Με την ανάπτυξη του βιομηχανικού κεφαλαίου δημιουργήθηκε νέο πεδίο τριβών μεταξύ των διαφορετικών τύπων κεφαλαίου. Αυτές οι τριβές, όμως, αφορούσαν ακόμα και τις μεγάλες δυνάμεις τού ιδίου «δόγματος» …Δυνάμεις τού κυρίαρχου τότε «δόγματος», που ήταν το Προτεσταντικό. Απέναντι στη θηριώδη Βρετανική Αυτοκρατορία τού έγγειου κεφαλαίου «στέκονταν» με άγριες κι αρπακτικές διαθέσεις η «νούμερο ένα» και «νούμερο δύο» των βιομηχανικών δυνάμεων τού Κόσμου, οι οποίες ανήκαν θεωρητικά στην ίδια σφαίρα προτεσταντικών συμφερόντων …Οι ΗΠΑ και η Γερμανία. Αυτό, για κάποιον που —όπως είπαμε— είχε γνώσεις, θα «χτυπούσε» ένα «καμπανάκι» κινδύνου. Εάν δεν ελεγχόταν εγκαίρως η κατάσταση, θα υπήρχε πρόβλημα.

Στην κορυφή τού Προτεσταντισμού υπήρχαν «αντιπάθειες» κι «ανταγωνισμοί» μεταξύ ομόδοξων, οι οποίοι θα μπορούσαν γίνουν εκμεταλλεύσιμοι από κάποιον τρίτο, τον οποίο δεν τον ενδιέφερε η ασφάλεια της αυτοκρατορίας. Κάποιος με διαφορετικά συμφέροντα κι αρκετή γνώση θα μπορούσε ν’ ανάψει τον «αναπτήρα» μέσα σ’ αυτήν την «πυριτιδαποθήκη» των μεγάλων συμφερόντων. Αυτό το «κενό», όπως αντιλαμβανόμαστε, δεν έπρεπε να υπάρχει. Αυτή ήταν η «χαραμάδα» απ’ όπου τρύπωσαν οι Εβραίοι σαν το «νερό» και είναι γνωστό ότι το νερό, εάν αφεθεί ανεξέλεγκτο, διαβρώνει κι απειλεί ακόμα και τις καλύτερες κατασκευές. Οι Εβραίοι είχαν κάνει την επιλογή τους. Το βιομηχανικό κεφάλαιο έχει περισσότερη ανάγκη το χρήμα απ´ ό,τι το φεουδαρχικό κεφάλαιο και άρα αυτό θα μεγιστοποιούσε την ισχύ τους και βέβαια την επιρροή τους. Πιο σημαντικοί θα γινόταν οι ίδιοι, εάν άλλαζαν οι κυρίαρχοι του Κόσμου και άρα εάν ανατρέπονταν οι Βρετανοί αποικιοκράτες. Στο σημείο αυτό φάνηκε η απειρία των Προτεσταντών να χειριστούν με ορθό τρόπο τη δική τους «εκδοχή» τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας …ΔΕΝ είχαν ΚΑΜΙΑ εμπειρία σε συνθήκες που δημιουργούσαν προβλήματα και «τριβές» μεταξύ των παραγόντων της…

…Η αυτοκρατορία τους ήταν «γυμνή» από έμπειρο ανθρώπινο δυναμικό …ΔΕΝ είχαν εκπαιδευμένα στελέχη στη γνώση τής Ρώμης …στην ελληνική γλώσσα των αυτοκρατόρων της …Ήταν Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία χωρίς αυθεντικούς «Ρωμαίους» ή «Ρωμιούς» …ΔΕΝ είχαν την εμπειρία που είχε η Ρώμη ή η Νέα Ρώμη με τους ισχυρούς και έμπειρους ελληνόφωνους Ρωμιούς …ΔΕΝ είχαν εκείνους, οι οποίοι θα χτυπούσαν τα «καμπανάκια» και πολύ περισσότεροι ΔΕΝ είχαν εκείνους, οι οποίοι θα περιόριζαν τους πάντες —και κυρίως τους Εβραίους— στους ρόλους τους. Φορούσαν τα «κόκκινα» της Ρώμης, αλλά ΔΕΝ γνώριζαν ότι αυτό ΔΕΝ ήταν μια «στιλιστική» πινελιά …ΔΕΝ είχαν κατορθώσει να γίνουν αυθεντικοί Ρωμαίοι κι αυτό ήταν μεγάλο πρόβλημα για κάποιον, ο οποίος ήθελε να διαχειρίζεται τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία σε μια πολύ επικίνδυνη κατάσταση. Θεωρούσαν τους εαυτούς τους «γαλαζοαίματους», αλλά απείχαν πολύ από τον Υιό τού Άμμωνα Ρα.

Μόνον οι Ρωμιοί μπορούσαν να σταματήσουν τους Εβραίους πριν αυτοί γίνουν επικίνδυνοι …και αυτούς ΔΕΝ τους διέθετε η Προτεσταντική Αυτοκρατορία …Είχε κάποιους κακόμοιρους «λοχίες», οι οποίοι νόμιζαν ότι, απαγγέλοντας μερικούς στίχους από τα Ομηρικά Έπη —με την εράσμια προφορά—, έγιναν αυθεντικοί «Ρωμαίοι». Ούτε καν οι βασιλείς τους ήταν ελληνόφωνοι, ώστε να έχουν άμεση πρόσβαση στα «ιερά» κείμενα της Ρώμης. Αυτή ήταν η «γύμνια» τής Προτεσταντικής «Αγίας» Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Οι πιο έμπειροι παράγοντες μέσα σ’ αυτήν την αυτοκρατορία ήταν οι πονηροί Εβραίοι και αυτοί είχαν δικά τους συμφέροντα να εξυπηρετήσουν, τα οποία δεν ήταν πάντα συμπλέοντα μ’ αυτά τής Χριστιανικής Αυτοκρατορίας.

Όλες αυτές οι ιδιομορφίες τού Προτεσταντικού Κόσμου ήταν εκείνες, οι οποίες δημιουργούσαν τα «κενά» και άρα και τα προβλήματα εκείνα, τα οποία θα προκαλούνταν εξαιτίας τους. Από τη στιγμή που οι Προτεστάντες δεν μπορούσαν να εντοπίσουν και ν’ αντιμετωπίσουν το πρόβλημα του ανταγωνισμού και της αναπόφευκτης σύγκρουσης μεταξύ των διαφορετικών μορφών κεφαλαίου, ήταν δεδομένο ότι θα χανόταν ο έλεγχος …Η σύγκρουση μεταξύ διαφορετικών κεφαλαιοκρατών, είτε σε επίπεδο κρατών είτε σε επίπεδο ιδιωτών, θα ήταν αναπόφευκτη. Εκεί «μπήκαν» ως παράγοντες οι Εβραίοι. Θα οργάνωναν τους βιομήχανους των ανταγωνιστικών τής Βρετανίας μεγάλων κρατών, οι οποίοι δεν διέθεταν αποικίες στον αγώνα τής επικράτησής τους εναντίον τής μεγαλύτερης αποικιοκρατικής δύναμης στην ιστορία τής ανθρωπότητας. Μέσω του τραπεζικού συστήματος, το οποίο έλεγχαν απόλυτα, θα τους «ντόπαραν» αφύσικα, ώστε να «προσπεράσουν» γρήγορα μια ενδεχόμενη «μετάλλαξη» των φεουδαρχών τής Βρετανίας σε ανταγωνιστές τους.

Κάπως έτσι στήθηκε το πιο ανθρωποκτόνο σχέδιο στην ιστορία τής ανθρωπότητας. Οι Εβραίοι θ’ αναλάμβαναν να φέρουν σε «επαφή» τους δύο πιο ισχυρούς βιομηχανικούς «αντιβρετανικούς» παράγοντες και να τους «συντονίσουν» εναντίον τού κοινού τους εχθρού. Αυτοί θ’ αναλάμβαναν να δρομολογήσουν τη συνωμοσία, ώστε να «ανατρέψουν» τον μέχρι εκείνη τη στιγμή κυρίαρχο και να πάρουν τη θέση του στον Κόσμο …Περί αυτού πρόκειται. Απαιτούνταν μια συνωμοσία, ώστε να μη φαίνεται ούτε ποιοι τη δρομολογούν κι ούτε ποιοι σκοπεύουν να επωφεληθούν από τη δρομολόγησή της. Όλα έγιναν κάτω από τη «μύτη» τού Λονδίνου, γιατί ο κίνδυνος ήταν μεγάλος. Εβραίοι, Γερμανοί κι Αμερικανοί, συνδεόμενοι με κοινά οικονομικά συμφέροντα, θα έκαναν τη μεγάλη «ανατροπή» και άρα τη μετακίνηση της παγκόσμιας οικονομίας στην κυριαρχία τού βιομηχανικού κεφαλαίου …Του δικού τους κεφαλαίου και βέβαια των χρηματοδοτών τους.

Το λάθος είχε γίνει, παρ’ όλο που όσοι είχαν γνώση μπορούσαν να το προβλέψουν. Ο Εβραίος Γιόρμουνγκαντ, ο οποίος μαζί με την Ελληνορωμαία αδερφή του —τη Χελ— έπρεπε να ελέγχουν το γερμανικό θηρίο και να προστατεύουν τον Προτεσταντικό Κόσμο, δεν συνεργάστηκαν μεταξύ τους. Ήταν λογικό να μην συνεργαστούν, όταν δεν τους επέβλεπε μια ανώτερη αρχή, η οποία, εφόσον αλληλομισούνταν, θα τους υποχρέωνε σε συνεργασία,. Συνυπήρχαν μέσα σε συνθήκες μίσους, οι οποίες απλά περιορίζονταν από τα συμφέροντά τους. Οι Εβραίοι μισούσαν τους Έλληνες από την εποχή τού Αντίοχου του Επιφανούς και οι ίδιοι Εβραίοι τούς μισούσαν επίσης και ως Ρωμαίους από την εποχή τού Τραϊανού. Μισούσαν δηλαδή τη Χελ μέχρι το τελευταίο «κύτταρό» της και αυτό ήταν τόσο καθοριστικό γι’ αυτούς, που αποτελούσε θεμελιώδη «αρχή» για την ύπαρξή τους. Όπως ο Φένριρ μισούσε τη Ρώμη και στην πραγματικότητα «έπαιρνε» δύναμη από το μίσος αυτό, έτσι συνέβαινε και με τους Εβραίους σε σχέση με τη Ρώμη και τους Έλληνες.

Βλέποντας οι Εβραίοι το κενό εξουσίας που υπήρχε επάνω από τον Γερμανικό Κόσμο, κατάλαβαν ότι είχαν μια μεγάλη ευκαιρία όχι μόνον να επωφεληθούν, αλλά να εκδικηθούν και όλους τους εχθρούς τους και άρα και τη μισητή Χελ. Γι’ αυτόν τον σκοπό θα χρησιμοποιούσαν το θηρίο Φένριρ, εφόσον κι εκείνο είχε τους ίδιους εχθρούς. Αυτοί, πολύ αθόρυβα και μυστικά, θα το «απελευθέρωναν» και θα το ανέβαζαν στο «σαλόνι» τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας …Της μισητής καί για τους δύο Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Το σχέδιό τους ήταν απλό …Θα «ανέβαζαν» το θηρίο τού Ρήνου στο προσκήνιο και με τα χρήματά τους θα ενθάρρυναν αρχικά το Λονδίνο να το εξαγριώσει θανάσιμα …Να το τσακίσει στις προσβολές …Να το κάνει να «αιμορραγεί» μέχρι θανάτου. Αυτό έγινε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Γερμανία, μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν μια «τρελαμένη» από τον πόνο δύναμη. Το θηρίο Φένριρ μετά από τον πόλεμο αυτόν εμφανίστηκε με τα χαρακτηριστικά τής εποχής τού Τραϊανού …Τεράστιο, πάνοπλο κι εξαγριωμένο. Αυτήν τη Φένριρ ανέλαβε ο Χίτλερ και αυτή θα ξεκινούσε τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Όλα αυτά ήταν χρηματοδοτούμενα από τους Εβραίους.

Το Know-how αυτής της συνωμοσίας το έβαζαν οι Εβραίοι …Αυτοί ήταν που αποφάσιζαν για τα πάντα …Αυτοί έδιναν τους «ρόλους» στους πρωταγωνιστές της …Αυτοί ανέλαβαν να εμφυσήσουν στον αφελή και πανάσχετο «Αμερικανό» φιλοδοξίες για παγκόσμιο ρόλο …Ρόλο, ο οποίος απαιτούσε γνώσεις, τις οποίες δεν είχε …Τις είχαν όμως οι ίδιοι και άρα είχαν εξασφαλισμένη την «κηδεμονία» τού «φιλόδοξου» γίγαντα. Τα ανάλογα έκαναν και στη «νεογέννητη» Γερμανία. Αυτοί τής υπενθύμιζαν την αδικία που είχε υποστεί και τη θύμωναν σε βαθμό παροξυσμού. Οι ίδιοι τής υπόσχονταν αποκατάσταση της αδικίας που αισθανόταν ο γερμανικός λαός και άρα νέο ρόλο …Ρόλο, ο οποίος απαιτούσε βιομηχανική ανάπτυξη και άρα χρήματα, τα οποία δεν διέθεταν οι Γερμανοί …Χρήματα, όμως, τα οποία είχαν οι Εβραίοι και άρα είχαν εξασφαλισμένη και την «κηδεμονία» τού έτερου «μνηστήρα». Αμερικανοί και Γερμανοί, δηλαδή, είχαν παγκόσμιες φιλοδοξίες, αλλά τα μέσα, για να τις επιτύχουν αυτές, τα διέθεταν οι Εβραίοι.

Τα πάντα έγιναν με μεθοδικότητα και με σχέδιο. Το σύνολο του σχεδιασμού ξεκίνησε από τη Γερμανία. Εκεί «δούλεψαν» αρχικά οι Εβραίοι το σχέδιό τους. Έπρεπε να δημιουργήσουν την Ενωμένη και «άθρησκη» Γερμανία, ώστε στη συνέχεια να την ελέγχουν μέσω του θυμού της. Αυτοί χρηματοδότησαν εξ’ αρχής την Ένωσή της …Εβραίοι και όχι Γερμανοί ήταν οι βασικοί «οραματιστές» τής Ενωμένης Γερμανίας. Η επιτυχία αυτού του αντι-προτεσταντικού «οράματος» οφειλόταν στην ιδιαιτερότητα του βιομηχανικού κεφαλαίου σ’ ό,τι αφορά την ανάπτυξή του …Δεν χρειαζόταν πόλεμος για μια απότομη ισχυροποίηση ενός κράτους …Χρήματα χρειάζονταν και αυτά τα διέθεταν οι Εβραίοι. Ο αναγνώστης πάντα θα πρέπει να έχει κατά νου την ιδιομορφία τής εποχής, η οποία έδωσε στη Γερμανία τη δυνατότητα ν’ αναπτυχθεί «ανεξέλεγκτα» κι «αφύσικα», ώστε να μπορεί να διεκδικεί έναν παγκόσμιο ρόλο πριν «βγει» από τα σύνορά της. Όλο το μυστικό βρισκόταν στον τύπο τού κεφαλαίου πάνω στον οποίο επένδυσε.

Το βιομηχανικό κεφάλαιο μπορεί να μην απαιτεί να «ποτίζεται» με αίμα —όπως το φεουδαρχικό—, αλλά θέλει κι αυτό το δικό του «πότισμα» για ν’ αναπτυχθεί …Θέλει «πότισμα» με χρήμα …Πάρα πολύ χρήμα …Άπειρο χρήμα. Αυτό το χρήμα το είχαν οι Εβραίοι και το κρατούσαν μπροστά στους Γερμανούς όπως κρατά κάποιος μια «μπριζόλα» μπροστά σ’ έναν πεινασμένο σκύλο. Αυτοί χρηματοδότησαν τον Χίτλερ, ώστε να επιχειρήσει να κάνει το «όραμά» του πραγματικότητα. Γιατί; Για να τον δουν οι Εβραίοι «αυτοκράτορα» της Τρίτης Ρώμης; …Όχι βέβαια …Δεν υπήρχε τέτοια πιθανότητα. Ήταν πολύ φανερός ο στόχος αυτός και η εποχή δεν επέτρεπε τέτοια «άλματα». Ο Χίτλερ ήταν ένα ενδιάμεσο «στάδιο», για να επωφεληθούν άλλοι …και μεταξύ αυτών κι εκείνοι που κρατούσαν τη «μπριζόλα».

Ο Χίτλερ απλά θα ήταν ο «εγκέφαλος» του ανεγκέφαλου Φένριρ και αυτοί, οι οποίοι είχαν τα χρήματα, θα ήταν εκείνοι που θα τον κατεύθυναν. Τόσο μεγάλο ρόλο πήραν οι Εβραίοι στην Προτεσταντική Αυτοκρατορία. Με τα χρήματά τους και με τις «πλάτες» των προστατών τους Αμερικανών —οι οποίοι επιβουλεύονταν την παγκόσμια θέση τής Βρετανικής Αυτοκρατορίας— θα κατεύθυναν το θηρίο προς τα εκεί όπου συνέφερε τόσο τους ίδιους όσο και τους προστάτες τους. Από τη στιγμή που ο στόχος τους ήταν η Βρετανική Αυτοκρατορία, θα έστρεφαν το θηρίο εναντίον της. Αυτοί έβαζαν την εμπειρία και τη γνώση και οι Αμερικανοί έβαζαν τη δύναμη. Με «μπριζόλα» το χρήμα έστρεψαν τη βιομηχανική Γερμανία τού Χίτλερ εναντίον τού Λονδίνου. Η ιστορία είχε έρθει πλέον «ανάποδα». Το γερμανικό θηρίο τού Τραϊανού θα στρεφόταν τώρα εναντίον τού γερμανικού «ειδώλου» τής Ρώμης. Ποιο ήταν το ζητούμενο των συνωμοτών; …Να βάλουν το θηρίο να κάνει πόλεμο, ο οποίος θα ισοπέδωνε τα πάντα στην Ευρώπη και θα εξασθένιζε τη Βρετανική Αυτοκρατορία σε βαθμό τέτοιο, που θα επέτρεπε στις ΗΠΑ να την «προσπεράσουν».

Προφανώς νόμισαν ότι είναι «θεοί» και μπορούσαν να παίζουν με τις αυτοκρατορίες. Το βιομηχανικό κεφάλαιο και οι «μαγικές» του ιδιότητες τους «μέθυσαν». Αν δεν υπήρχε αυτή η τρομερή εξέλιξη, δεν θα τα δοκίμαζαν όλα αυτά. Ξαφνικά τούς έπιασε «τρέλα», γιατί όλα έδειχναν ότι μπορούν να γίνουν με ασφάλεια. Γι’ αυτόν τον λόγο ξεκίνησαν τους Παγκόσμιους Πολέμους, έχοντας την αφελή εντύπωση ότι οι συνέπειές τους δεν θα επηρέαζαν την κοινωνική βάση τού Χριστιανισμού, αλλά θα περιορίζονταν στις «ανακατατάξεις» τής κορυφής. Απλά σκέφτηκαν ότι δεν θα ήταν και τόσο επικίνδυνο να επαναφέρουν το ανεγκέφαλο Φένριρ στο προσκήνιο …Το θηρίο Φένριρ, το οποίο επί αιώνες τρόμαζε τους πάντες, γιατί είναι πραγματικά επικίνδυνο για ΟΛΟΥΣ και όχι μόνον για τους ορατούς εχθρούς του.

Υποτιμώντας τον κίνδυνο αυτόν, τα μέλη τού Γερμανικού Κόσμου άρχισαν να στρέφονται ο ένας εναντίον τού άλλου. «Ξέχασαν» τη μεταξύ τους συγγένεια και τον κοινό εχθρό που τους ένωνε και τους έδινε έναν «προσανατολισμό» επιτυχίας. Αποφάσισαν —χωρίς δεύτερη σκέψη— να ρισκάρουν την «επιτυχία» την οποία μέχρι τότε απολάμβαναν, χωρίς να έχουν τη γνώση σε περίπτωση λάθους να την επαναλάβουν. Με επικεφαλής την «υβριδική» Γερμανία ξεκίνησε ένα τεράστιο «ξεχαρβάλωμα» της αυτοκρατορίας τους …Ο ένας χαλούσε αυτά, τα οποία είχε χτίσει ο άλλος. Μόνοι τους χαλούσαν τους «Ρήνους» και τους «Δούναβηδες», τους οποίους ευφυώς είχαν δημιουργήσει, για να προστατεύουν τη «στατικότητα» των αυτοκρατοριών τους. Σφυροκοπούσαν τα «υποστυλώματα» του κόσμου στον οποίον είχαν κυριαρχήσει και τους έδινε τα πάντα. Σφυροκοπούσαν τα «υποστυλώματα» μιας «κατασκευής» —της οποίας την «κορυφή» είχαν καταλάβει— και στην οποία «κατοικούσαν» έστω και με τη «δανεική» γνώση τής Ρώμης.

Με δύο πολέμους, οι οποίοι κόστισαν στον Προτεσταντικό Κόσμο δεκάδες εκατομμύρια νεκρών, άλλαξαν τον παγκόσμιο σχεδιασμό, ο οποίος ευνοούσε τους ίδιους και ήταν απόλυτα ασφαλής. Με τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο διέλυσαν τον «Ρήνο» τής Καθολικής Αυστροουγγαρίας και τον «Δούναβη» της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η Ευρώπη έγινε ένα ξέφραγο «λιβάδι», όπου «έβοσκαν» ανεξέλεγκτα πολλά μικρά κι ασήμαντα εθνικά κράτη. Με τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο προσπάθησαν οι Εβραίοι αυτά τα ανεξέλεγκτα «ζωντανά» να τα «μαντρώσουν». Αυτός ήταν ο σχεδιασμός τους. Με το ανεγκέφαλο Φένριρ τού Χίτλερ «πλήγωσαν» τον «ποιμένα» τού Λονδίνου και κατέστρεψαν οικονομικά και πολιτικά ΟΛΑ τα εθνικά κράτη. Με ποιον στόχο; …Να φέρουν τις «αλώβητες» ΗΠΑ στην «τραυματισμένη» Ευρώπη ως τον νέο «κηδεμόνα» τού Χριστιανικού Κόσμου …Ως νέο Αυτοκράτορα-«προστάτη», με μυστικοσύμβουλους τους ίδιους …Να μεγιστοποιήσουν οι Εβραίοι τη δύναμη του δικού τους μέσου —που ήταν το χρήμα— και να εξυπηρετήσουν τα αφεντικά τους στις ΗΠΑ.

Όλος ο σχεδιασμός των δύο Παγκοσμίων Πολέμων ήταν εβραϊκός. Ακόμα και το υποτιθέμενο Ολοκαύτωμα ήταν εβραϊκής εμπνεύσεως, για να εξασφαλιστεί το «άλλοθι» των συνωμοτών, οι οποίοι εγκλημάτησαν εναντίον ΟΛΩΝ των λαών …Για την ασφάλεια του πληθυσμού τους μέσα σε ένα διπλό «μακελειό», το οποίο οι ίδιοι προκάλεσαν και είχε «κοστίσει» τη ζωή εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων. Χωρίς το άλλοθι του Ολοκαυτώματος ολόκληρη η παγκόσμια ιστορία θα ήταν σήμερα διαφορετική, γιατί ΔΕΝ θα υπήρχε εβραϊκή κοινότητα στον Κόσμο, η οποία να μην πέσει θύμα πράξεων αντεκδίκησης των λαών.

Στο σύνολό της η γνώση, η οποία χρησιμοποιήθηκε από τους Προτεστάντες σ’ αυτόν τον φονικό αντιπροτεσταντικό σχεδιασμό, ήταν εβραϊκή. Οι Αμερικανοί ήταν παντελώς άσχετοι …Μόνον φιλοδοξίες και φυσική δύναμη είχαν …Κανένα άλλο προσόν δεν είχαν. Οι Εβραίοι τοκογλύφοι τής Ευρώπης και της Νέας Υόρκης ήταν εκείνοι, οι οποίοι θ’ αναλάμβαναν να τους «κηδεμονεύσουν. Αυτοί ήταν που είχαν στα «χέρια» τους τον μεταπολεμικό σχεδιασμό τής αμερικανικής κυριαρχίας. Οι ίδιοι άνθρωποι, οι οποίοι χρηματοδότησαν τον Χίτλερ να ισοπεδώσει όλα τα κράτη, ήταν εκείνοι, οι οποίοι στη συνέχεια τα χρηματοδότησαν με αμερικανικά δολάρια για την ανοικοδόμησή τους. Ως γνήσιοι άνθρωποι του πεζοδρομίου και των καταγωγίων, πλήρωσαν μια μεγάλη φασαρία μέσα σ’ ένα ξένο «μαγαζί», για να χρηματοδοτήσουν την αναγκαστική «ανακαίνισή» του.

Αυτό ήταν το σχέδιο τους μέσα στον Χριστιανισμό με την ενδοπροτεσταντική «φασαρία» κορυφής. Οι Εβραίοι έβαλαν τα «βουβάλια» να μαλώσουν, για να «τακτοποιήσουν» τον «βάλτο» και να ελέγξουν τα «βατράχια». Μετά απ’ αυτήν την τρομερή «φασαρία» όλα ήταν εύκολα γι’ αυτούς, γιατί είχαν έναν «νικητή», ο οποίος —λόγω ασχετοσύνης— ήταν δικό τους «πιόνι» και είχαν και το χρήμα για να «τρέξουν» την κατάσταση. Η «αλητεία» των καταγωγίων είχε μπει στα «σαλόνια» τής πιο μεγάλης αυτοκρατορίας που μέχρι τότε είχε γνωρίσει ο Κόσμος. Με τη χρηματοδότηση του «καταστροφέα» Χίτλερ ισοπέδωσαν ΟΛΑ τα κράτη και στη συνέχεια οι ίδιοι χρηματοδότησαν ΟΛΑ τα κράτη, ώστε ν’ ανοικοδομηθούν αυτά μέσα σε λίγα χρόνια, με στόχο να τα κάνουν αποικίες χρέους …Για να τα κάνουν εξαρτώμενα από τους ίδιους.

Όμως, επειδή η τοκογλυφία και οι τοκογλύφοι δεν έχουν ισχύ να απειλούν και να εκφοβίζουν τα θύματά τους, απαιτούν «μπράβους». Αυτόν τον ρόλο έδωσαν στις ΗΠΑ, για να τις «ανεβάσουν» στην «κορυφή» τού Προτεσταντικού Κόσμου και άρα στην κορυφή τού Κόσμου …Αυτό κι αν ήταν «μεγαλειώδης» εξέλιξη στον ανθρώπινο πολιτισμό …Ο νέος Αυτοκράτορας της Ρώμης θα είχε λόγο ύπαρξης ως ο «μπράβος» τού τοκογλύφου συμβούλου του …Αναγκαστικά πήρε αυτόν τον ρόλο, γιατί δεν είχε άλλα προσόντα πλην της στρατιωτικής του δύναμης …Γνώσεις δεν είχε και ταυτόχρονα δεν είχε «απλωμένες» δυνάμεις στον χώρο τον οποίο ήθελε να ελέγξει. Αυτά τα διέθεταν οι Εβραίοι και με αυτά τα προσόντα τους έγιναν συνέταιροι σε όλα τα επίπεδα.

Αναγκαστικά λοιπόν ο ρόλος των Αμερικανών ήταν αυτός του «μπράβου» κι απλά, για λόγους οι οποίοι άπτονται της χριστιανικής και της προτεσταντικής ταυτότητας και προέλευσής του, λάμβανε τον τίτλο τού «πρώτου» και άρα του Αυτοκράτορα —έστω κι αν ο «λόγος» του δεν μετρούσε ανάλογα—. Ο ρόλος του όμως δεν έπαυε να είναι σημαντικός, καθώς, για να λειτουργήσει αυτός ο εβραϊκός σχεδιασμός, απαιτούσε «απειλές» και «τιμωρίες» και οι Αμερικανοί είχαν την ισχύ αυτές να τις διασφαλίσουν …Οι «απειλές» των πανίσχυρων ΗΠΑ θ’ ανάγκαζαν τα κράτη να μην αγνοούν τους δανειστές τους. Με τον ρόλο αυτόν μπήκαν οι ΗΠΑ στο «παιχνίδι» τής κορυφής. Τοκογλύφοι και «μπράβοι» συνέταιροι «καπέλωσαν» ολόκληρο τον Χριστιανικό Κόσμο και τον βύθισαν στα χρέη τής ανοικοδόμησης μετά την τεράστια καταστροφή τού πολέμου τον οποίο οι ίδιοι είχαν προκαλέσει.

Με το «πέτσινο» χρήμα που τύπωναν οι ίδιοι και με «κολάτεραλ» την αξία των ίδιων των κρατών, χρηματοδότησαν όλα τα κράτη, για να τα κάνουν αποικίες χρέους …Για να τα κάνουν εξαρτώμενα από τους ίδιους. Όλοι οι λαοί και τα κράτη τής Ευρώπης μπήκαν σε φάση «Μνημονίων», προκειμένου να «ξανασηκωθούν» στα «πόδια» τους με τη «βοήθεια» εκείνου, ο οποίος προηγουμένως τούς είχε βάλει «τρικλοποδιά». Στο σημείο αυτό επιτυγχάνεται η απόλυτη ταύτιση των Εβραίων με τους Αμερικανούς …Από εκείνο το σημείο και πέρα ΔΕΝ μπορεί να υπάρξει ο ένας χωρίς τη βοήθεια του άλλου. Είχαν συνωμοτήσει εις βάρος τού Κόσμου ολόκληρου κι αυτό είχε κοστίσει στην ανθρωπότητα εκατοντάδες εκατομμύρια νεκρών …Δεν υπήρχε περίπτωση να κάνει κάποιος από αυτούς «πίσω», χωρίς να έρθει αντιμέτωπος με ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Με αλληλοεκβιασμούς και φοβίες «δέθηκαν» μεταξύ τους απόλυτα. Από εκεί και πέρα —αναγκαστικά— θα «έστηναν» από κοινού τον εβραϊκό σχεδιασμό, ο οποίος ήταν στην κυριολεξία σχεδιασμός «πεζοδρομίου» και «καταγωγίων». Για πρώτη φορά στην ιστορία τής ανθρωπότητας η στρατηγική τέχνη τού ιμπεριαλισμού είχε «πέσει» στα επίπεδα των εκβιαστών, των μαχαιροβγαλτών και των προαγωγών …Από τις αναλύσεις τού Θουκυδίδη πήγαμε στις «σοφές» ατάκες των «μαστροπών» …Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είχε πέσει στα χέρια του πρώην «υπόκοσμού» της. Από εκεί και πέρα οι Αμερικανοί απλά θα έβαζαν το «μπόι» τους …Το «μπόι» τού «μπράβου» …Του «μπράβου» αυτού, ο οποίος θα «τρομοκρατούσε» τους λαούς και θα τους υπέτασσε στον «συνέταιρό» του …Τον οπλισμένο μέχρι τα «δόντια» «μπράβο», ο οποίος θα έκανε τα «υπερχρεωμένα» κράτη να σέβονται τις «υποχρεώσεις» τους απέναντι στους Εβραίους δανειστές τους.

Τα κράτη τού Χριστιανισμού έγιναν απόλυτα εξαρτώμενα από τη δύναμη των ΗΠΑ κι ελεγχόμενα από τους τοκογλύφους δανειστές τους. Αυτό, όμως, δεν είναι και τόσο απλό όσο φαίνεται …Σε κάποια στιγμή ακόμα και οι «ωμές» απειλές παύουν να έχουν νόημα …ΔΕΝ μπορούν τόσοι λίγοι ν’ απειλούν τόσους πολλούς. Θα έπρεπε οι λαοί να είναι «εγκλωβισμένοι» σε μια αρνητική κατάσταση, η οποία θα έκανε τα πράγματα πιο περίπλοκα, προκειμένου να μην αντιδράσουν κι εγκαταλείψουν τους «εκβιαστές» και «τοκογλύφους». Άρα, έπρεπε να υπάρχει ένας σχεδιασμός, ο οποίος θα έκανε αυτές τις «απειλές» ανεκτές …Θα τις έκανε να φαίνονται ως το «μη χείρον», γιατί θα ήταν φανερό σε όλους ότι υπήρχε και κάτι χειρότερο από τον βίαιο «μπράβο».

Γι’ αυτόν τον λόγο μιλάμε καθαρά για σχεδιασμό «πεζοδρομίου». Ο «υπόκοσμος» ανέβηκε στην «κορυφή» κι εκεί συνέχιζε να λειτουργεί με τις γνώσεις που είχε …ΔΕΝ έμαθε ξαφνικά τον Θουκυδίδη …Τα κόλπα τής «πιάτσας» γνώριζε κι αυτά θα συνέχιζε να χρησιμοποιεί. Τι λένε τα κόλπα αυτά; …Για να κάνεις ανεκτό έναν βίαιο «μπράβο» εισπράκτορα των τοκογλύφων, πρέπει να του δώσεις έναν ρόλο με θετικό «πρόσημο» για τα θύματά του …Πρέπει τη βία που «αποπνέει» να την κάνεις να φαίνεται έστω και λίγο χρήσιμη για τα θύματά του…Αν καταφέρεις να τον εμφανίσεις σαν «προστάτη» τους, αυτή η βιαιότητα που αποπνέει δεν ενοχλεί …Πρέπει να τον κάνεις «νταβατζή» των θυμάτων του με λίγα λόγια. Πάντα αυτό κάνει ο υπόκοσμος και οι Εβραίοι ήταν επιφανή μέλη τού χριστιανικού υποκόσμου. Για να φαίνονται λοιπόν πολύτιμοι οι «μπράβοι» τους, έπρεπε να τους εξασφαλίσουν «προστατευτικά» «καθήκοντα» …Δική τους δουλειά ήταν, δηλαδή, να «εφεύρουν» και την «απειλή» εκείνη, η οποία θα νομιμοποιούσε τους «μπράβους» αυτούς.

Αναγκαστικά πρέπει να υπάρχει ένα «μάντρωμα» τρόμου, το οποίο να δίνει «γειτονιά» σ’ αυτόν τον «μπράβο» να πουλάει «τσαμπουκάδες» και «νταβατζηλίκια» στα θύματα των «τοκογλύφων». Κάπου εδώ μπαίνει κι ένας άλλος «παίκτης» τής σύγχρονης ανθρώπινης ιστορίας …Ο κομμουνισμός και οι κομμουνιστές. Αυτοί ήταν απαραίτητοι για τον σχεδιασμό των Εβραίων. Με τη βοήθεια των κομμουνιστών οι Εβραίοι σταθεροποιήθηκαν με τους «συνεταίρους» τους στην «κορυφή» τού Χριστιανικού Κόσμου …Έναν κόσμο, τον οποίο με τη βιαιότητα των Παγκοσμίων Πολέμων σε μεγάλο βαθμό «παραμόρφωσαν», προσπαθώντας ταυτόχρονα να διατηρήσουν —έστω και στο ελάχιστο— τη «λογική» τής λειτουργίας τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Για το «μάντρωμα» λοιπόν της νέας αυτοκρατορίας τους έφτιαξαν έναν τεχνητό «Ρήνο» …Έναν ιδεολογικό, άγριο κι «επαναστατικό» «Ρήνο» πίσω από τον οποίο θα βρίσκονταν οι «εχθροί» …Οι «εχθροί» αυτοί, οι οποίοι θα έδιναν νόημα ύπαρξης στις ΗΠΑ.

Ό,τι έκανε δηλαδή ο Τραϊανός με τους Γερμανούς, για να «μαντρώσει» τους λαούς στην εξουσία τής Ρώμης, έκαναν κι αυτοί με τους κομμουνιστές. Αυτός ο τεχνητός «Ρήνος» ήταν το Ανατολικό Μπλοκ —με «καρδιά» του τη Σοβιετική Ένωση— …Μια κομμουνιστική αυτοκρατορία, η οποία μέσα σε λίγα χρόνια στην κυριολεξία στήθηκε με γνώση τού «ποδαριού» …Τη γνώση των «γκέτο» των τεμπέληδων και των γύφτων. Πήραν τη γνώση και τις «αμπελοφιλοσοφίες» των τεμπέληδων των εβραϊκών γκέτο και τις μετέτρεψαν σε «θεωρία» …Τη γνωστή κομμουνιστική θεωρία με τον τίτλο «Κεφάλαιο» …Οι Εβραίοι τοκογλύφοι τής Νέας Υόρκης πλήρωσαν έναν Γερμανοεβραίο —άθεο κι άσχετο— κι αυτός τούς «ξεπέταξε» μια θεωρία τής πλάκας.

Με τη θεωρία αυτή —η οποία δεν άντεχε σε καμία σοβαρή οικονομική ανάλυση και η οποία αποτελούσε πάντα τη χαρά των αγράμματων και των τεμπέληδων— έστησαν μια αυτοκρατορία τής πλάκας …Μια αυτοκρατορία, την οποία, όταν τη διέλυσαν, δεν βρέθηκε ούτε ένας άνθρωπός της να την υπερασπιστεί …Η μόνη αυτοκρατορία στην ιστορία τού Κόσμου, η οποία διέλυσε εν μέσω γενικών πανηγυρισμών και υπό τις ιαχές ακόμα και των ανθρώπων εκείνων, οι οποίοι λίγες ώρες πριν παρίσταναν τα στελέχη της ή τους οπαδούς της. Σαν να γκρεμίστηκε μια βρομερή «παράγκα», ανακουφίζοντας τόσο αυτούς που την κατοικούσαν όσο και τη γειτονιά, η οποία ενοχλούνταν από τη «βρώμα» και τη «σαβούρα» που υποβάθμιζε τη ζωή των πάντων …Τόσο άχρηστη κι αδύναμη ήταν εκείνη η εβραϊκής «κατασκευής» αυτοκρατορία τής Μόσχας. Αρκούσε να υποσχεθούν κάποια «λεία» στους διεφθαρμένους αξιωματούχους της κι αυτοί άλλαζαν αφεντικά μέσα σε μία στιγμή …ΠΟΤΕ δεν έχει ξαναγίνει αυτό. Εκεί που τέτοιες ενέργειες διχάζουν τους λαούς και τους οδηγούν σε τρομερούς εμφύλιους, η διάλυση αυτής της σοβιετικής «γυφτοπαράγκας» των αγράμματων και των αλκοολικών έγινε η αιτία να ενωθούν λαοί …ΠΡΩΤΟΦΑΝΕΣ στα παγκόσμια ιστορικά !!!

Αυτή η ψευδοαυτοκρατορία «κατασκευάστηκε» από τους Εβραίους μυστικοσύμβουλους των ΗΠΑ, για να παίξει τον ρόλο που είχε η «Γερμανία» στον αρχαίο ρωμαϊκό σχεδιασμό …Στην κυριολεξία «κατασκευάστηκε» απ’ αυτούς, και αυτό είναι άλλη μία απόδειξη του πόσο προμελετημένο ήταν το έγκλημα των εκατοντάδων εκατομμυρίων νεκρών των Πολέμων. Η Σοβιετική Ένωση «στήθηκε» εξαιτίας μιας ρωσικής επανάστασης στην οποία ΔΕΝ υπήρχαν σχεδόν καθόλου Ρώσοι …Γερμανοί πράκτορες και Εβραίοι συνωμότες ήταν εκείνοι, οι οποίοι τη μεθόδευσαν. Επειδή όμως η Ρωσία και ο ρωσικός λαός είχαν πολλές δυνάμεις, για ν’ αντισταθούν στην κομμουνιστική «χλαπάτσα», αυτή η «κατάσταση» δεν θα μπορούσε να σταθεροποιηθεί χωρίς «βοήθεια».

Αυτό και έγινε …Οι Εβραίοι «έστρεψαν» τον Χίτλερ εναντίον τής Σοβιετικής Ένωσης. Με ποιον στόχο; …Όχι βέβαια με τον στόχο να την κατακτήσει …Τον έβαλαν να της επιτεθεί, για να «στήσει» έξω από την «πόρτα» τής Ρωσίας τη γερμανική μηχανή τού «κιμά» …Για να βάλουν τη Ρωσία στα «σαγόνια» τού Φένριρ …Για να «στήσει» τα γερμανικά πολυβόλα του μπροστά στον Στάλιν κι αυτός να βάλει μπροστά τους τη μορφωμένη αστική τάξη τής Ρωσίας να «κατακρεουργηθεί». Γερμανοί και κομμουνιστές πραγματοποίησαν τη ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ στην ιστορία τού κόσμου. Χάρη στην κολοσσιαία ανθρωποσφαγή τού Χίτλερ και του Στάλιν η Ρωσία «εξασθένισε» σε βαθμό να υποταγεί και να εξυπηρετήσει τα σχέδια των Εβραίων στη μεταπολεμική εποχή …Χιλιάδες δάσκαλοι, καθηγητές, γιατροί, μηχανικοί, συγγραφείς, ποιητές στάλθηκαν από τον Στάλιν άοπλοι να

«υπερασπιστούν» τη Σοβιετική Ένωση απέναντι στα πολυβόλα τού Χίτλερ. Μπήκαν σε μια μηχανή τού «κιμά», χωρίς να γνωρίζουν ότι τα πάντα ήταν «στημένα» για να τους «εξοντώσουν». Με τον τρόπο αυτόν χάθηκε ο «ανθός» τής ρωσικής κοινωνίας κι επιβλήθηκαν σ’ αυτήν οι αγράμματοι και οι μεθύστακες κομμουνιστές. Μέσα σε λίγες εβδομάδες η Ρωσία πήγε «πίσω» αιώνες. Μέσα σε λίγες εβδομάδες η Ρωσία τού Ντοστογιέφσκι, του Τολστόι, του Παστερνάκ, του Λέρμοντοφ, με εντολή των Εβραίων είχε «εκτελεστεί» από τους φασίστες και είχε «θαφτεί» μέσα στις λάσπες τού Λένινγκραντ. Η Ρωσία με συνοπτικές διαδικασίες έχασε ό,τι με κόπο αιώνων είχε κερδίσει, μέχρι να φτάσει στην «αυγή» τής βιομηχανικής εποχής.

Όλα αυτά τα πρωτοφανούς κλίμακας κι αγριότητας εγκλήματα ήταν «στημένα» από τους Εβραίους και τους κομμουνιστές «υπαλλήλους» τους. Η Ρωσία στην πραγματικότητα ΠΟΤΕ δεν «συνήλθε» από αυτήν την τρομερή απώλεια. Της προκάλεσαν ΜΟΝΙΜΗ «αναπηρία» και από τότε ΔΕΝ την έχει ξεπεράσει. Αυτή η «αναπηρία» τής Ρωσίας ήταν η απαραίτητη προϋπόθεση για τον ρόλο που θα έδιναν στην κομμουνιστική Σοβιετική Ένωση …Για ν’ αποκτήσουν τη σταθερότητα του σχεδιασμού, μιμήθηκαν τον Τραϊανό στη δημιουργία ενός «εχθρού» με πολύ συγκεκριμένα κι εκμεταλλεύσιμα χαρακτηριστικά, προκειμένου να τον χρησιμοποιήσουν στον σχεδιασμό τους. Οι Ρώσοι θα γίνονταν γι’ αυτούς ό,τι ήταν οι ίδιοι για τη Ρώμη …Οι Ρώσοι θα γίνονταν οι «Γερμανοί» των Γερμανών. Γι’ αυτόν τον λόγο μιλάμε για προσπάθεια μίμησης της πολιτικής τού Τραϊανού. Τον μιμήθηκαν βέβαια όπως μιμείται έναν χειρουργό ένας άσχετος χασάπης. Εκεί όπου εκείνος χρησιμοποιούσε χειρουργικό «νυστέρι» αυτοί χρησιμοποίησαν «μπαλτά» …Εκεί όπου ο στρατηγός Τραϊανός «γρατζουνούσε» αυτοί «ακρωτηρίαζαν», γιατί ήταν κομπλεξικοί και δολοφόνοι.

Τι σημαίνει αυτό το οποίο λέμε και ποια η διαφορά μεταξύ περίπου όμοιων πολιτικών; …Είναι άλλο πράγμα να «εξαγριώνεις» έναν λαό με την πρόκληση και άλλο πράγμα να του προκαλείς «αναπηρία» …Είναι άλλο πράγμα να τραβάς την προσοχή κάποιου με μια «σφαλιάρα», για να τον βάλεις να τρέχει ξοπίσω σου μόνος του κι εξοργισμένος και άλλο πράγμα να τον κατακρεουργείς, για να μπορείς να τον σέρνεις πίσω σου ως ανίκανο «ανάπηρο» με το «καρότσι». Το πρώτο είναι αυτό το οποίο έκανε ο έξυπνος Τραϊανός στους Γερμανούς και το δεύτερο το έκαναν οι Εβραίοι και οι Προτεστάντες στους Ρώσους. Οι εγκληματίες αυτοί προκάλεσαν μόνιμη «αναπηρία» στη Ρωσία, την οποία ακόμα και σήμερα ΔΕΝ μπορεί να την ξεπεράσει. Οι εγκληματίες αυτοί στόχευσαν στην πνευματική ελίτ ενός ολόκληρου λαού και από τότε που την «αποψίλωσαν» ΔΕΝ της επιτρέπουν με κανέναν τρόπο ν’ ανακτήσει τις δυνάμεις της.

Γι’ αυτόν τον λόγο λέμε ότι μοιάζουν οι πολιτικές, αλλά ΔΕΝ είναι ίδιες. Με μια πρωτοφανούς αγριότητας δολοφονική τακτική «εξαγρίωσαν» —με τη βία που άσκησαν— τον ρωσικό λαό, ώστε να του δώσουν «αντι-δυτικό» προσανατολισμό και άρα να τον χρησιμοποιήσουν ως «αντιστήριγμα» της μεταπολεμικής Τάξης που θεμελίωναν. Με τα εγκλήματα αυτά πέτυχαν διπλό στόχο …Βοήθησαν τον Στάλιν να επιβληθεί στη Ρωσία και ταυτόχρονα έκαναν αντι-δυτική τη Ρωσία, εφόσον κανένας δεν γνώριζε την ταυτότητα εκείνων που εγκλημάτησαν εις βάρος της. Με τον τρόπο αυτόν επιχείρησαν να φτιάξουν τον δικό τους «ιδιόκτητο» κομμουνιστικό «Ρήνο» στην αμερικανοεβραϊκής ηγεσίας Προτεσταντική Αυτοκρατορία. Αυτό ήταν το κέρδος τους από τους υποτιθέμενους Παγκόσμιους Πολέμους …Τους δρομολόγησαν, για να «στήσουν» την κατάσταση όπως τους βόλευε.

Οι Παγκόσμιοι Πόλεμοι έγιναν —βέβαια σε παντελώς διαφορετική κλίμακα απανθρωπιάς και φονικότητας— ό,τι και οι στρατιωτικές επιχειρήσεις τού Τραϊανού στη Γερμανία ή τη Δακία. Ήταν πόλεμοι, για να «ρυθμιστούν» καταστάσεις σε συγκεκριμένους χώρους και όχι για την κατάκτηση των ίδιων των χώρων …Για να γκρεμίσουν τον «παλιό» Κόσμο και να φτιάξουν τον «νέο» στο ίδιο «οικόπεδο» …Να βγάλουν την ισοπεδωμένη Ευρώπη από την «κορυφή» τής αυτοκρατορίας και αυτό, το οποίο δεν κατάφεραν οι Άγγλοι με τη Βρετανική Αυτοκρατορία, να το πετύχουν οι ΗΠΑ με τη δική τους. Αυτό, το οποίο δεν μπόρεσε να επιτύχει η Υόρκη —να γίνει η Τρίτη Ρώμη—, θα το κατάφερνε η Νέα Υόρκη …Η εβραϊκή Νέα Υόρκη …Η δική τους Νέα Υόρκη. Γι’ αυτό έβαλαν τον Χίτλερ να κάνει τη μεγαλύτερη «προσποίηση» της ιστορίας …Τον χρηματοδότησαν να κάνει μια «ψευδοπροσπάθεια» υπέρ τού Βερολίνου, ώστε οι ίδιοι στη συνέχεια να εκμεταλλευτούν τις συνέπειες της καταστροφής. Μια τεχνητή «προσποίηση» ήταν η προσπάθεια του άθεου Βερολίνου να γίνει η Τρίτη Ρώμη, δεδομένου ότι είχε ελάχιστη επιρροή και συμπάθειες ακόμα και μέσα στον Προτεσταντικό Κόσμο.

Τα πάντα, όπως αντιλαμβανόμαστε, ήταν εξ’ αρχής δρομολογημένα, για να «χτίσουν» την ψυχροπολεμική περίοδο του δικού τους διπόλου …Του δίπολου αυτού, το οποίο θα μιμούνταν τον προηγούμενο σχεδιασμό τής Ρώμης, αλλά θα βασιζόταν στον ιδεολογικό ανταγωνισμό και όχι στον θρησκευτικό. «Νόθευσαν» δηλαδή τον αρχικό ρωμαϊκό σχεδιασμό σε βαθμό που να του προκαλέσουν μόνιμη «αναπηρία», εφόσον μετέτρεπαν τη θρησκεία από πρωταγωνιστή σε συμπρωταγωνιστή ενός τυχαίου «κομπάρσου», όπως ήταν ο κομμουνισμός …Μια «αναπηρία» τόσο μεγάλη, που σε περίπτωση λάθους δεν θα επέτρεπε στον Χριστιανισμό να κάνει «πίσω» στον σχεδιασμό του και να συνεχίσει χωρίς πρόβλημα. Στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο οι Προτεστάντες χριστιανοί κατέστρεψαν ό,τι είχαν δημιουργήσει ανά τους αιώνες όλοι μαζί οι χριστιανοί και το οποίο θεωρήσαμε «ταβάνι» τής Χριστιανικής Αυτοκρατορίας. Οι θρησκευτικές διαφορές τού πανίσχυρου ρωμαϊκού «διπόλου» πήγαν στην «άκρη» και προτεραιότητα δόθηκε στις ιδεολογικές διαφορές, ώστε ν’ αλλάξουν οι σχεδιασμοί και βέβαια οι «άμυνες» των λαών.

Ο νέος «Κόσμος» τής μεταπολεμικής εποχής, τον οποίο σχεδίασαν, ήταν μια κακή «απομίμηση» του ρωμαϊκού σχεδιασμού με κάκιστα «υλικά». Είχε τόση σχέση με την πραγματική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία όση η «Βενετία» τού Λας Βέγκας με την πραγματική Βενετία. Όλα έμοιαζαν όμοια, αλλά ΤΙΠΟΤΕ δεν ήταν το ίδιο. Το δίπολο των ιδεολογιών μιμούνταν το δίπολο των χριστιανικών δογμάτων, αλλά ήταν οφθαλμοφανές ότι το ένα μέλος του ήταν χείριστης ποιότητας …ΔΕΝ θα άντεχε μέσα στον χρόνο αυτό το μέλος την ανάπτυξη της ανθρώπινης γνώσης και ήταν φανερό πως, όταν η Ρωσία θα αναπλήρωνε τις απώλειες του μορφωμένου ανθρώπινου δυναμικού της —το οποίο είχε «χάσει» στον πόλεμο—, θα αντιδρούσε απέναντι σ’ αυτό το καθεστώς. Μιμήθηκαν επίσης και τη δημιουργία εξωτερικών εχθρών, οι οποίοι λειτουργούσαν ως πανίσχυρα «πρανή» τής αυτοκρατορίας τους. Προσπάθησαν να δημιουργήσουν τους «ποταμούς» ασφαλείας γύρω από την αυτοκρατορία τους. Δημιούργησαν έναν νοητό «Ρήνο», ο οποίος τους «χώριζε» από την κομμουνιστική Ρωσία και έναν «Δούναβη», ο οποίος τους χώριζε από την ισλαμική επικράτεια.

Με αυτά τα αυθαίρετα δημιουργήματα, των οποίων τις αντοχές ΔΕΝ γνώριζαν, ξεκίνησαν και διέλυσαν όλες εκείνες τις ασφαλιστικές δομές, τις οποίες είχαν δημιουργήσει οι προηγούμενοι αυτοκράτορες μέσα στον Χριστιανισμό. Δίνοντας προτεραιότητα στον δήθεν ιδεολογικό «πόλεμο», αλλοίωσαν τη δυναμική τού Χριστιανισμού, η οποία στηριζόταν στην αντιπαλότητα μεταξύ Καθολικών και Προτεσταντών …Στην αντιπαλότητα Μεταξύ Ρώμης και Τρίτης Ρώμης …Στην αντιπαλότητα των συστημάτων αυτών, τα οποία μπορούσαν ν’ αντέξουν ΟΛΕΣ τις πιέσεις ΟΛΩΝ των γνώσεων ΟΛΩΝ των λαών. Αυτό το τρομερό «δίπολο» το αντικατέστησαν με τις «γυψοσανίδες» τού «Λας Βέγκας» τής μεταπολεμικής εποχής. Ευνοημένος αυτού του άθρησκου περιβάλλοντος των ιδεολογικών «συγκρούσεων» ήταν η επίσης άθρησκη Γερμανία ως κράτος. Με τον τρόπο αυτόν νομιμοποίησαν και τη Φένριρ, η οποία είχε βγει από το «στόχαστρο» των Προτεσταντών, παρ’ όλο που τους είχε κάνει τρομερή ζημιά.

Μιλάμε για «τρέλα» πραγματική …Δεν υπάρχει έγκλημα κατά τής ανθρωπότητας, το οποίο να διαπράχθηκε για λόγους «ιδεολογίας» και το οποίο να μην είναι εβραϊκής «εμπνεύσεως» και αμερικανικής εκτελέσεως …Δικές τους ήταν οι ηγεσίες καί των δύο πλευρών και στη μέση έβαζαν τους λαούς και τους συνέθλιβαν …Κορέα, Βιετνάμ, Καμπότζη έγιναν «καμβάς» εγκλημάτων για τους νέους κυρίαρχους του Κόσμου …Τρέλα απληστίας τους είχε καταλάβει …Τρέλα, η οποία τους ωθούσε να κάνουν «επικίνδυνα» πράγματα, για να ελέγξουν τα κράτη που ήθελαν να «καθηλώσουν» στον δικό τους νέο «κόσμο». Δοκίμαζαν τα πάντα, χωρίς να είναι σίγουροι για τίποτε. Πρώτη φορά στην ιστορία έκαναν τέτοιου είδους επεμβάσεις μέσα σε ξένες θρησκείες με μόνο στόχο ένα απλό οικονομικό κέρδος …Πρώτα «χτυπούσαν» και μετά «σημάδευαν». Δεν υπήρχε ούτε ένα μέρος στον κόσμο, όπου να μην επιχείρησαν να κάνουν παρέμβαση —πάντα με τη δικαιολογία τής ιδεολογικής «μάχης»—. Έμπαιναν μέσα σε όλες τις θρησκείες με το θράσος τού νεόπλουτου χωριάτη που τα ξέρει όλα, γιατί απλά είναι πλούσιος.

Οι Προτεστάντες, οι οποίοι δεν είχαν ούτε μία «στάλα» γνώσης, για να κάνουν ένα στοιχειώδες —αξιοπρεπές θεολογικώς— «δόγμα», διέγραψαν τα πάντα με μια μονοκονδυλιά και πήγαν κι επένδυσαν τη μέχρι τότε απίστευτη επιτυχία τους στην αντιπαλότητα με μια ιδεολογία, την αξία της οποίας δεν γνώριζαν και την οποία τους τη «φόρτωσαν» άλλοι …Μαζί τους και οι πονηροί Εβραίοι, οι οποίοι μέχρι τότε επιβίωναν σαν γύφτοι και γυρολόγοι τής αυτοκρατορίας και ξαφνικά εμφανίστηκαν συνδιαχειριστές τής Χριστιανικής Αυτοκρατορίας και ιδιοκτήτες τής κομμουνιστικής …Πραγματικοί ιδιοκτήτες μιας τεχνητής κομμουνιστικής αυτοκρατορίας …Η «Σάρα και η Μάρα» στην κορυφή τής πιο ισχυρής αυτοκρατορίας στην ιστορία τού Κόσμου. Εάν η κατάσταση δεν ήταν τόσο αιματηρή για την ανθρωπότητα, θα ήταν για γέλια.

Σ’ αυτόν τον σχεδιασμό τους δεν παρέλειψαν να δείξουν ειδική μέριμνα για την Ελλάδα. Αυτό ήταν πολύ σημαντικό γι’ αυτούς, γιατί τόσο ο Εβραίος Γιόρμουνγκαντ όσο και η Γερμανίδα Φένριρ φοβούνταν τη Χελ …Δεν ήθελαν ούτε να φαντάζονται την «επάνοδό» της στο προσκήνιο. Γι’ αυτόν τον λόγο, όταν μοίραζαν τον κόσμο στο νέο δίπολο, φρόντισαν η επικίνδυνη Ελλάδα να βρίσκεται από τη μεριά τους …Να την ελέγχουν οι ίδιοι και όχι οι αγράμματοι μεθύστακες, οι οποίοι παρίσταναν τους κομμουνιστές. Γιατί ήταν αυτό απαραίτητο; …Γιατί με τον Ελληνισμό συνέβαινε εκείνο, το οποίο περιγράψαμε ότι είχε συμβεί με τον Εβραϊσμό …Αποτελούσε ιδρυτικό «συστατικό» τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και, αν δεν ελεγχόταν απόλυτα, θα αποτελούσε μια άκρως επικίνδυνη εστία κινδύνου.

Αν ο Ιουδαϊσμός ήταν η επικίνδυνη γενετική «ουσία» τού ενός Θεανθρώπου, ο Ελληνισμός με τη σειρά του ήταν η «ουσία» τού άλλου Θεανθρώπου …Αποτελούσε ιδρυτικό μέλος τής Ρώμης. Όπως και στην περίπτωση των Εβραίων, θα άλλαζε ως «υλικό» ιδιότητες μέσα σε ένα περιβάλλον, στο οποίο δεν θα αποτελούσε πλέον συστατικό του στοιχείο. Όπως είπαμε πιο πάνω, διαφορετικές είναι οι ιδιότητες του τσιμέντου ως υλικού σε μια «αποθήκη» και διαφορετικές όταν αυτό αποτελεί συστατικό στοιχείο ενός «μείγματος», όπως είναι το σκυρόδεμα. Το ανάλογο συνέβαινε και με τον Ελληνισμό …Διαφορετικές ιδιότητες και δράσεις έχει ο Ελληνισμός εντός ενός «μείγματος» και διαφορετικές όταν επιδρά μόνος του.

Αυτήν την επικινδυνότητα του Ελληνισμού τη γνώριζαν οι έμπειροι Εβραίοι και άρα είχαν ενημερώσει και τους Γερμανούς Προτεστάντες. Κάπου εκεί έγιναν λανθασμένες εκτιμήσεις στο θέμα τού ελέγχου του και οι οποίες στο τέλος θ’ αποδειχθούν μοιραίες. Κατ’ αρχάς να ξεκινήσουμε από το πλέον βασικό. Αγνόησαν ότι ο Ελληνισμός είναι Δημιούργημα του Ίδιου του Θεού και άρα αγνόησαν ότι μόνον Αυτός μπορεί να τον ελέγχει απόλυτα. Και μόνον αυτό να γνωρίζεις, ΔΕΝ συνεχίζεις ν’ ασχολείσαι …Κι όμως, αυτοί, ως άσχετοι που ήταν, νόμισαν ότι θα τον έλεγχαν εύκολα, εάν απλά έλεγχαν τον περιβάλλοντα χώρο στον οποίο αυτός δραστηριοποιούνταν. Τόσο η φαινομενικά γρήγορη και μεγάλη «επιτυχία» τού ελέγχου τού Ελληνισμού —ο οποίος εισήλθε στη Δύση μετά την Πτώση τής Νέας Ρώμης— όσο και η ασθενής αντίδρασή του κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Καταστροφής —η οποία ακολούθησε αιώνες μετά—, τους έκανε να πιστεύουν ότι ο Ελληνισμός είναι μάλλον εύκολη υπόθεση …Μάλλον «κακώς» τον είχαν υπερεκτιμήσει ως κίνδυνο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα έπαυαν να τον παρακολουθούν …Τον είχαν δει —έστω και μερικώς— να «πεθαίνει» κι αυτό τους έκανε να εξάγουν λανθασμένα συμπεράσματα για τη «φύση» του.

Έχοντας λοιπόν υπόψιν τους το προηγούμενο της «απορρόφησής» του από τον λατινόφωνο κόσμο τής Δύσης, νόμιζαν ότι είχαν τις γνώσεις να τον νικήσουν …Να τον νικήσουν με μια ανάλογη πολιτική ενσωμάτωσής του και άρα εκ νέου «απορρόφησής» του μέσα στο ακόμα πιο γενικό πλαίσιο του σχεδιασμού τους. Εφόσον «απορροφήθηκε» κάποτε στον Καθολικό Κόσμο, θα μπορούσε ν’ «απορροφηθεί» και στο δικό τους Δυτικό Μπλοκ. ΔΕΝ έβλεπαν δηλαδή μεγάλη απειλή κι εξακολουθούσαν να πιστεύουν ότι ο Ελληνισμός ήταν ως κίνδυνος υπερεκτιμημένος και πιθανότατα αυτό βασιζόταν σε «κατασκευασμένες» φήμες των αρχαίων λαών και βέβαια της ίδιας της Ρώμης, η οποία είχε συμφέρον να εκφοβίζει τους αντιπάλους της …Λειτουργούσαν όπως οι νεόπλουτοι, οι οποίοι ξαφνικά τα ξέρουν όλα και υποτιμούν ακόμα κι αυτά, τα οποία προηγουμένως θαύμαζαν ή φοβούνταν.

ΔΕΝ κατάλαβαν ότι ο υποτιθέμενος αυτός έλεγχος —εάν αυτός ποτέ θα υπήρχε— θα κρινόταν για την αποτελεσματικότητα του υπό ακραίες συνθήκες πίεσης και όχι υπό συνθήκες άνεσης και δήθεν αυτοκρατορικών κινήσεων, οι οποίες είχαν τη δυνατότητα να δημιουργούν συμπλέοντα συμφέροντα με τις διεφθαρμένες ηγεσίες τού Ελληνισμού. ΔΕΝ κατάλαβαν ότι τα μυστικά τού Ελληνισμού βρίσκονταν στον τομέα τής εξειδίκευσής του —και άρα στο πνεύμα— και όχι στα φυσικά του χαρακτηριστικά ως λαός. Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; …Ότι ΔΕΝ είναι συμβατικός λαός και άρα ΔΕΝ τον αντιμετωπίζεις με τον συμβατικό τρόπο…Ότι ο Ελληνισμός ΔΕΝ νικιέται στρατιωτικά κι ούτε η δύναμή του αποτελεί άμεση συνάρτηση του μεγέθους του …Η δύναμη του «θεογέννητου» Ελληνισμού ΔΕΝ έχει σχέση με όλα αυτά, τα οποία αφορούν τους συμβατικούς λαούς.

Ο Ελληνισμός έχει σχέση με την ικανότητά του να παράγει γνώση κάθε φορά που αντιμετωπίζει προβλήματα επιβίωσης, είτε ο ίδιος είτε η αυτοκρατορία του …Με τη γνώση πολεμά και κερδίζει «μάχες» απέναντι στους αντιπάλους του. Σ’ αυτόν τον τομέα είναι πανίσχυρος ο Ελληνισμός και εκεί πρέπει να ελεγχθεί. Αν κάποιος αγνοεί αυτά τα χαρακτηριστικά του και νομίζει ότι τον «ελέγχει», επειδή περιορίζει στο ελάχιστο το πληθυσμιακό του μέγεθος, θα βρεθεί προ εκπλήξεων, όταν οι συνθήκες «πυροδοτήσουν» την ελληνική αντίδραση.

Εδώ ο αναγνώστης θα πρέπει ν’ αρχίσει να υποπτεύεται και βέβαια να καταλαβαίνει το πόσο ευφυής ήταν ο Σχεδιασμός των διδύμων τής Ρώμης, ο οποίος επί αιώνες διατηρούσε αυτές τις τόσο ισχυρές πνευματικές δυνάμεις στο επίπεδο που τον εξυπηρετούσαν και μόνον …Το πώς κατόρθωνε και διατηρούσε τόσο μεγάλες δυνάμεις εντός των «πλαισίων» που συνέφεραν τη Ρώμη …Το πώς κατόρθωνε και τις μετέτρεπε σε «υποζύγια», τα οποία «έσερναν» τη Ρώμη στην ιστορική της «πορεία». Ποτέ σε μια «πορεία» διάρκειας αιώνων —και εν μέσω αλλεπάλληλων καταστροφών κι ανορθώσεων— τόσο ο Εβραϊσμός όσο και ο Ελληνισμός δεν απείλησαν ούτε στο ελάχιστο τη δομή τής Ρώμης. Ήταν τόσο ευφυής η «δοσολογία» τους μέσα στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και στα βασικά της δόγματα, που πραγματικά την είχαν μετατρέψει σε ένα «μπετόν αρμέ», το οποίο δεν απειλούνταν από καμία δύναμη.

Εβραϊσμός κι Ελληνισμός ήταν δύο υλικά, τα οποία, παρ’ όλο που δεν είχαν καμία σχέση μεταξύ τους, συνεργάζονταν» τέλεια στο «μπετόν» τής Ρώμης. Ήταν παντελώς διαφορετική η «φύση» τους και σε «ελεύθερη» μορφή ήταν απολύτως εχθρικά μεταξύ τους. Όμως, μέσα στο «μπετόν» τής Ρώμης είχε το καθένα τον ρόλο του, που το καθιστούσε μοναδικό κι αναντικατάστατο ως υλικό. Ο Εβραϊσμός ήταν ένα συνδετικό «υλικό», το οποίο με την ύπαρξή του «ένωνε» τους χριστιανικούς —και άρα εξιουδαϊσμένους— λαούς μεταξύ τους, δίνοντας ομοιογένεια στο χριστιανικό «μείγμα» των «σκύρων». Ήταν το «τσιμέντο», το οποίο «ένωνε» τους χριστιανικούς λαούς σε ένα «μείγμα», το οποίο στην τελική του μορφή είχε μεγάλη αντοχή στη «θλίψη». Αυτό το ιουδαϊκού τύπου χριστιανικό «σκυρόδεμα» είχε μεγάλη αντοχή στο να υπομένει «βάρος» …και, μεγαλύτερο «βάρος» απ’ αυτό τής μονοθεϊστικής θρησκείας των Ιουδαίων δεν υπήρχε. Είχε μεγάλη αντοχή στο να υπομένει εντολές, απαγορεύσεις και τιμωρίες, χωρίς ν’ αντιδρά.

Αντίθετα ο Ελληνισμός είχε τελείως διαφορετική «φύση» από τους «συγκατοίκους» του. Δεν είναι όμοιος με το υπόλοιπο «σκυρόδεμα». Δεν μπορούσε ν’ αντέξει μεγάλη δύναμη «πίεσης», αλλά μπορούσε ν’ αντιμετωπίσει οποιαδήποτε δύναμη θα απειλούσε εκείνο το οποίο τον «τάιζε» και το οποίο είχε αναλάβει να προστατεύσει …Οτιδήποτε θα επιχειρούσε να το «σχίσει», να το «τεμαχίσει», να το «διαλύσει» και τελικά να το καταστρέψει, ασκώντας επάνω του δυνάμεις «εφελκυσμού», για ν’ αποσπάσει «σκύρους» από το «μείγμα» που τον «φιλοξενούσε» …Ο Ελληνισμός λειτουργούσε ως ο «οπλισμός» τού ρωμαϊκού «μπετόν». Ήταν πάντα μια μειονότητα, η οποία είχε πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και λειτουργία μέσα στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Ο Ελληνισμός, ο οποίος πάντα συνδεόταν με την Εποχή τού Σιδήρου, ήταν ο χαλύβδινος «οπλισμός» τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας …Αυτός, ο οποίος της επέτρεπε να παίρνει τα θεόρατα «ύψη» και να «γεφυρώνει» τα τεράστια «ανοίγματα» που θαύμασε η ανθρωπότητα.

Όπως συμβαίνει πάντα με αυτού του τύπου τις κατασκευές, πάντα τοποθετούνται πρώτα τα «σίδερα» με το ασθενές κι εφήμερο «καλούπωμα» και κατόπιν ακολουθεί η πλήρωση από το «σκυρόδεμα». Πρώτα εμφανίστηκε ο Αλέξανδρος με τους Έλληνες, που έγιναν ο χαλύβδινος «οπλισμός» τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και μετά εμφανίστηκε ο Ιησούς, για να γεμίσει τα ελληνιστικά «καλούπια» με το χριστιανικό «σκυρόδεμα», το οποίο είναι ιουδαϊκού τύπου «μείγμα». Όλα αυτά, όμως, τα οποία τα γνώριζαν οι «μηχανικοί» τής Ρώμης —οι οποίοι ήταν οι Θεάνθρωποι και θεωρητικά οι ζωντανοί εκφραστές τους, που ήταν οι Αυτοκράτορές της—, άλλαξαν με την αναπάντεχη εμφάνιση του Φένριρ τής Δημοκρατίας τής Βαϊμάρης …Του ηλίθιου θηρίου, το οποίο από τη βλακεία του θα πήγαινε και θα «δάγκωνε» τα «υποστυλώματα» της αυτοκρατορίας. Κανένας δεν θα πίστευε ότι ο Γερμανικός Κόσμος στο ζενίθ τής δύναμής του θα έβαζε το «αυτογκόλ» των αιώνων και μάλιστα χωρίς καμία πίεση …Νομίζοντας μάλιστα ότι κάνει «υψηλή» πολιτική με στόχο το ΑΠΟΛΥΤΟ …Με στόχο να ξεπεράσουν ακόμα και τη Ρώμη και να πάρουν υπό την απόλυτη ιδιοκτησία τους το σύνολο του Πλανήτη.

 

 

Τα επικίνδυνα «συντρίμμια» μιας αυτοκρατορίας.

Η αποκάλυψη των σιωνιστικών στόχων.

 

Η αυτοδιάλυση της δομής τού Προτεσταντικού Κόσμου στις αρχές τού προηγούμενου αιώνα «απελευθέρωσε» τον Ιουδαϊσμό κι αυτό οδήγησε σε τρομερές αλλαγές τον κόσμο …Αλλαγές, οι οποίες γίνονται με την ταχύτητα και τη δύναμη μιας ανεξέλεγκτης «κατάρρευσης». Μια τέτοια τεράστια αλλαγή είναι και η σημερινή διάλυση της ίδιας της Χριστιανικής Αυτοκρατορίας …Μία διάλυση, η οποία είναι ακόμα πιο επικίνδυνη για το σύστημα εξουσίας, γιατί «απελευθερώνει» τον Ελληνισμό, ο οποίος είναι πολύ πιο «δραστικός» από τον Εβραϊσμό. Από τη στιγμή που η απελευθέρωση του Εβραϊσμού θα διέλυε τον Χριστιανισμό, ήταν δεδομένο ότι θα είχαμε τεράστιες εξελίξεις …Ήταν δεδομένο ότι, μετά απ’ όλες αυτές τις αυθαίρετες παρεμβάσεις, θα απελευθερωνόταν και ο Ελληνισμός …Ήταν δεδομένο ότι μετά απ’ αυτήν την ανεξέλεγκτη «κατάρρευση» θα «ξεγυμνώνονταν» τα «σίδερα» της αυτοκρατορίας.

Εξαιτίας τής απληστίας τους, δεν θα σταματούσαν στην «αποσυναρμολόγηση» του Προτεσταντισμού, προκειμένου να ελέγξουν το σύνολο του Χριστιανικού Κόσμου. Έχοντας μάθει να διαχειρίζονται αυτήν την πρακτική, δεν θα δίσταζαν να πραγματοποιήσουν ακόμα και τη διάλυση της ίδιας της Χριστιανικής Αυτοκρατορίας, προκειμένου ν’ αλλάξουν «επίπεδο» και να ελέγξουν ολόκληρο τον Πλανήτη. Νόμιζαν ότι είχαν βρει έναν ασφαλή «τυφλοσούρτη» και αυτόν θα τον επαναλάμβαναν με εξίσου ασφαλή αποτελέσματα σε όλες τις κλίμακες. Αυτό ήταν εξαιρετικά επικίνδυνο. Αυτό ήταν κάτι, το οποίο έπρεπε να το αποφύγουν …Να το αποφύγουν πάση θυσία, γιατί —εκτός των άλλων— είχαν στα χέρια τους μια «προειδοποίηση» για το απαγορευμένο τού εγχειρήματος. Παρ’ όλο που ήταν «γραμμένο» για το θηρίο Φένριρ να καταστραφεί από την απληστία και την αδηφαγία, ΔΕΝ έδειξαν ιδιαίτερη διάθεση να το περιορίσουν.

Αυτοί, οι οποίοι είχαν στήσει τη βιομηχανική Μεταπολεμική Τάξη Πραγμάτων επάνω στο ιδεολογικό δίπολο με τον κομμουνισμό, είχαν κυριευτεί από απληστία και επιχείρησαν νέα επέμβαση …Νέα επέμβαση —ακόμα πιο απότομη κι άγαρμπη—, η οποία ήταν βέβαιον ότι θα προκαλέσει «κραδασμούς» …Παγκόσμιους «κραδασμούς», για τους οποίους κανένας δεν γνώριζε πού θα μας «οδηγήσουν». Με εκείνη την επέμβαση, την οποία εμείς γνωρίζουμε ως ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ, αποκαλύφθηκε το σύνολο των επιδιώξεών τους …Των ανομολόγητων μέχρι εκείνη την ώρα επιδιώξεών τους. Αυτοί, οι οποίοι δημιούργησαν τον Χίτλερ, για να «γκρεμίσουν» από τον θρόνο της τη Βρετανία, δεν το έκαναν επειδή προτιμούσαν τους Αμερικανούς στην θέση τους …Τους εαυτούς τους ήθελαν να δουν σ’ αυτήν τη θέση …Είχαν το σχέδιό τους. Χρησιμοποίησαν τους αφελείς Αμερικανούς, για ν’ ανέβουν —μέσω αυτών— και οι ίδιοι στην κορυφή τής αυτοκρατορίας και στη συνέχεια θα τους «ξεφορτώνονταν» κι αυτούς.

Εκμεταλλεύτηκαν την ασχετοσύνη των Αμερικανών, καταφέρνοντας να γίνουν «συναυτοκράτορες» δίπλα τους και, όταν θα εκτιμούσαν ότι οι συνθήκες θα τους βόλευαν, θα τους υποβάθμιζαν στο ρόλο τους …Θα τους έκαναν απλούς «υπαλλήλους» τους. Ήταν βέβαιο ότι δεν θα σταματούσαν στον απλό «συνεταιρισμό» τους μ’ αυτούς. Οι μεγάλες φιλοδοξίες τους και η γνωστή απληστία τους ήταν δεδομένο ότι θα τους «τύφλωνε». Δεν τους ικανοποιούσε η συγκυριαρχία στη βιομηχανική εποχή …Δεν ικανοποιούσε τους Εβραίους ο «συνεταιρισμός» τους με τους Αμερικανούς …Έβλεπαν συνέχεια αριθμούς κι εντόπιζαν παντού διαφυγόντα κέρδη. Επειδή γνώριζαν την άγνοια των Αμερικανών, έψαχναν ευκαιρία να τους «δουλέψουν» και να τους «ρίξουν» στον «συνεταιρισμό» τους. Σ’ αυτόν τον διπλό τους στόχο τούς εξυπηρετούσε ο νέος σχεδιασμός τής επέκτασης της Νέας Τάξης.

Ως τραπεζίτες ήθελαν να πάνε στη μεταβιομηχανική εποχή και να «παίζουν» μόνοι τους. Ούτε λίγες δεκαετίες δεν πέρασαν από την εφαρμογή τού δικού τους σχεδιασμού και τον αναθεωρούσαν προς τα «επάνω» …Τον άλλαζαν, για να μεγαλώσουν την κλίμακά του. Άλλαξαν απόφαση σε έναν τομέα, στον οποίο, για ν’ αλλάξουν οι αποφάσεις, απαιτούνται πολλοί αιώνες, ώστε να υπάρχει η γνώση τού ασφαλούς τής επιλογής. Όμως, αυτοί βιάζονταν …Οδηγούσαν ένα ξένο αυτοκίνητο και το πήγαιναν τέρμα «γκάζι» …Δεν τους έφτανε να ελέγχουν μόνον τον Δυτικό Κόσμο …Έβλεπαν τον υπόλοιπο κόσμο «ανεκμετάλλευτο» και υπολόγιζαν διαφυγόντα κέρδη.

Σιγά-σιγά έπεισαν τους Αμερικανούς να τους ακολουθήσουν στα σχέδιά τους και να μην αντιστέκονται στους νέους παγκόσμιους νόμους περί τής ελεύθερης διεξαγωγής τού εμπορίου και οι οποίοι έθιγαν πολύ σοβαρά τα αμερικανικά συμφέροντα …Τους έπεισαν να κλείσουν τα εργοστάσιά τους, για να «κονομάνε» χωρίς κόπο από τα εργοστάσια των «φτηνών» λαών …Γιατί να πληρώνουν τους ακριβούς και «κακομαθημένους» εργάτες τής Δύσης, όταν κάποιοι άλλοι εργάζονται αδιαμαρτύρητα για ένα πιάτο ρύζι; Τους έδειχναν τα μακροπρόθεσμα κέρδη …Γιατί να μην «κονομούσαν» από μια ανάπτυξη της Ινδίας ή της Κίνας; …Δισεκατομμύρια δυνάμει πελατών ήταν όλοι αυτοί. Εφόσον είχαν το «μαχαίρι» στα χέρια τους, δεν είχαν πρόβλημα να κόψουν ξανά το «καρπούζι». Εφόσον είδαν πώς γίνονται οι αλλαγές και πώς επιτυγχάνονται οι «αρχιτεκτονικές» προσαρμογές, θα έκαναν τα ίδια πράγματα σε άλλη κλίμακα …Θα έπαιζαν με τα «ανοίγματα» στα ίδια σχέδια.

Ελέγχοντας απόλυτα τον δικό τους ιδιόκτητο κομμουνισμό, νόμιζαν ότι μπορούν να τον χρησιμοποιούν κατά βούληση …Θα διέλυαν την κομμουνιστική Σοβιετική Ένωση, η οποία ήταν πολύ «κοντά» και θα ισχυροποιούσαν την κομμουνιστική Κίνα, η οποία ήταν πιο «μακριά» …Σχεδιασμός «ακορντεόν», ο οποίος «ανοίγει» και «κλείνει» κατά βούληση. Εφόσον το «άνοιγμα» μεταξύ Δύσης και Σοβιετικής Ένωσης δεν «χωρά» ολόκληρο τον Κόσμο, θα τον πήγαιναν ακόμα πιο «πέρα» …Θα το έφταναν στην κομμουνιστική Κίνα …Θα έκαναν μεγαλύτερο το «άνοιγμα» του «θόλου» της εξουσίας τους. Απλά πράγματα …«Απλά» πράγματα βέβαια, αν είσαι άσχετος και βλάκας …Εφιαλτικά, αν είσαι μηχανικός και γνωρίζεις ότι υπάρχει τεράστια διαφορά μεταξύ αυτού που σε βολεύει και σου αρέσει κι αυτού που μπορείς να κατασκευάσεις. Ο μηχανικός ξέρει ότι τόσο οι σχεδιασμοί όσο και τα δομικά υλικά έχουν τα όριά τους …Όρια, τα οποία οι φυσικές δυνάμεις τα κάνουν απαραβίαστα.

Έχοντας λοιπόν τη συγκατάθεση των Αμερικανών «συνεταίρων» τους, οι Εβραίοι αυτοδίδακτοι «μηχανικοί» ξεκίνησαν τις παρεμβάσεις. Ελέγχοντας —μέσω των χρημάτων τους— το γερμανικό θηρίο, θα έβγαζαν ξανά στη «γειτονιά» τη «μπουλντόζα», για να ισοπεδώσουν τα δομικά «στοιχεία» τού προηγούμενου σχεδιασμού …Θα έβγαζαν ξανά τη Γερμανία, για να επιτεθεί στους λαούς τής Ευρώπης …Να επιτεθεί εναντίον των ανεπτυγμένων και εκβιομηχανισμένων ευρωπαϊκών κρατών. Γνωρίζοντας ότι το θυμωμένο θηρίο Φένριρ μπορεί να «καταπίνει» λαούς, ήταν θέμα χρόνου να επιχειρήσουν στη συνέχεια να το στρέψουν εναντίον τού Κόσμου ολόκληρου. Ένωσαν ξανά τη Γερμανία, για να την ισχυροποιήσουν εκ νέου και την έστρεψαν εναντίον τής Ευρώπης. Τώρα στόχος τους δεν ήταν το εξουδετερωμένο Λονδίνο …Τώρα στόχος τους ήταν ΟΛΟΙ οι υπόλοιποι …Είτε αυτοί ήταν συνέταιροι είτε ανταγωνιστές. Στόχος τους ήταν να μείνουν μόνοι και κυρίαρχοι στη Νέα Υόρκη. Το γερμανικό αδηφάγο θηρίο θα «έτρωγε» πρώτα την Ευρώπη —για να μεγαλώσει το μέγεθός του— και μετά θα επιχειρούσε να «καταπιεί» τον Κόσμο ολόκληρο.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν το «αντίβαρο» εκείνο, το οποίο τους επέτρεπε να διαλύσουν τη Σοβιετική Ένωση, χωρίς κινδυνεύει με γενική κατάρρευση ο δικός τους μεταπολεμικός σχεδιασμός. Τον σοβιετικό «τρόμο», ο οποίος ένωνε τα ευρωπαϊκά κράτη, θα τον αντικαθιστούσαν με το ευρωπαϊκό «όραμα». Με τον τρόπο αυτόν, ο οποίος και πάλι στηρίχθηκε στα χρήματα των Εβραίων, θα απέφευγαν τους «κραδασμούς» εκείνους, οι οποίοι —λόγω έλλειψης φόβητρου— θα οδηγούσαν στην απώλεια ελέγχου των εθνικών κρατών. Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα γινόταν το «ξύλινο» «ικρίωμα», το οποίο δεν θα επέτρεπε τη γενική κατάρρευση του μεταπολεμικού σχεδιασμού, λόγω της απότομης αφαίρεσης του Σοβιετικού «πυλώνα» …Το «ικρίωμα» εκείνο, το οποίο θα βαστούσε σταθερό τον Δυτικό Κόσμο μέχρι την ισχυροποίηση της Κίνας.

Η Γερμανία σ’ αυτό το εγχείρημα τούς ήταν απαραίτητη. Μέσω της Ενωμένης Γερμανίας επιβλήθηκαν στην Ε.Ε. και μέσω της ίδιας Γερμανίας έλεγξαν τη Ρωσία στη μετασοβιετική εποχή. Οι ίδιοι Γερμανοί δολοφόνοι, οι οποίοι «εκτέλεσαν» τη Ρωσία στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, πήγαν στον τόπο τού εγκλήματός τους και τη λεηλάτησαν επίσης σε βαθμό «αναπηρίας». Η σημερινή Ρωσία είναι ένα «πτώμα», το οποίο το έχει «σκυλέψει» η Γερμανία …Ένα βαλσαμωμένο «πτώμα», για να μην απειλείται η «στατικότητα» της ενδιάμεσης φάσης τής αλλαγής τού σχεδιασμού. Όμως, η βασική προϋπόθεση γι’ αυτήν την αλλαγή ήταν η Ε.Ε. …Η γερμανοκρατούμενη Ε.Ε.. Έπρεπε η Φένριρ να «καταπιεί» την Ευρώπη …Όχι απλά να της επιτεθεί, όπως έκανε με τον Χίτλερ, αλλά να την «καταπιεί».

Αυτό ήταν κάτι, το οποίο έπρεπε ν’ αποφευχθεί, γιατί μέσα σ’ αυτόν τον Κόσμο υπήρχε κι ο Ελληνισμός. Το θηρίο Φένριρ θ’ αναγκαζόταν να κάνει κάτι, το οποίο για αιώνες ήταν απολύτως απαγορευμένο …Κάτι, για το οποίο είχε «προειδοποιηθεί» από τις δικές του «Γραφές» ότι ΔΕΝ το αντέχει …Έπρεπε να «καταπιεί» τη Χελ …Έπρεπε να καταπιεί τη δύναμη εκείνη, η οποία το φόβιζε και το τρομοκρατούσε επί αιώνες. Αυτό ήταν το επικίνδυνο και το μεγάλο ρίσκο που πήραν οι Εβραίοι στην Ευρώπη. Ο χαλύβδινος Ελληνισμός, μπορεί να ξέσκιζε τα μαλακά «σωθικά» της Λύκαινας σε περίπτωση που θα το επιχειρούσε. Η φοβερή Λύκαινα μπορούσε να την «πατήσει» όπως ο λαίμαργος σκύλος, ο οποίος κατασπαράζει ένα κοτόπουλο και τα κόκκαλα του πουλιού «σκίζουν» τα σωθικά του. Γι’ αυτόν τον λόγο έπρεπε να προστατεύσουν το θηρίο από τη «λαιμαργία» του. ΔΕΝ το έκαναν, γιατί στην περίπτωση αυτήν θα έπρεπε να ακυρώσουν τα σχέδιά τους. Για να «καταπιεί» την Ευρώπη και στη συνέχεια τον Κόσμο ολόκληρο, θα έπρεπε να τον ομογενοποιήσει σαν «χυλό» …και με τον Ελληνισμό «μέσα» του αυτός ο «χυλός» ΔΕΝ θα ήταν ΠΟΤΕ «ομοιογενής».

Αυτός ήταν κι ο λόγος που μιλήσαμε για «ταβάνι» στον σχεδιασμό τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Το όριό της ήταν η Τρίτη Ρώμη και ό,τι αυτή μπορούσε να κατακτήσει, χωρίς να βάλει τον ίδιο της τον εαυτό «υποθήκη» για κάτι μεγαλύτερο. Αυτή η «υποθήκη» του εαυτού της ήταν το επικίνδυνο. Σε ΚΑΜΙΑ περίπτωση δεν έπρεπε το σύστημα, το οποίο —για να είναι απόλυτα ασφαλές— βασιζόταν σε δύο «πυλώνες», να συγκεντρώσει το «βάρος» του στον έναν και —μιμούμενο τον παλιό σχεδιασμό— να στηριχθεί σε κάτι άλλο, του οποίου την αντοχή δεν γνώριζε. Δεν έχει νόημα, όταν έχεις δύο υγιή «πόδια» και μπορείς να «τρέχεις», να μετατρέψεις όλο σου το σώμα σε «μέλος», για να χρησιμοποιήσεις μια μεγάλη «πατερίτσα» με στόχο ν’ ανοίξεις τον «διασκελισμό» σου …Ειδικά όταν δεν ξέρεις καν εάν αυτή είναι καλής κατασκευής κι επαρκούς αντοχής …Είναι πολύ μεγάλο το ρίσκο για κάτι το αμφίβολο.

Η Ρώμη ήταν ασφαλής μόνον όταν «περπατούσε» με τα δικά της «πόδια» …Μόνον όταν στην πορεία της μετακινούσε το «βάρος» της από το ένα «πόδι» της στο άλλο …Μόνον όταν αντικαθιστούσε τον «πυλώνα» στήριξής της με τον άλλο επίσης δικό της «πυλώνα» …«Πυλώνες-πόδια» των οποίων τις δυνάμεις και τις αντοχές γνώριζε και μπορούσε ν’ αντιμετωπίσει όλα τα προβλήματά τους. Εκεί έπρεπε να περιοριστεί η διοίκηση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ό,τι μπορούσε να ελέγχει άμεσα η ίδια ως «κορυφή» τού Χριστιανισμού και όχι να βάλει ως σύνολο αυτόν τον Χριστιανισμό ως «μέλος» ενός ακόμα μεγαλύτερου σχεδιασμού …Να περιοριστεί σ’ ό,τι μπορούσε η ίδια να είναι «ιδιοκτήτης» και άρα αφεντικό, χωρίς να βάλει κάποιον «συνέταιρο», του οποίου τα χαρακτηριστικά δεν γνώριζε κι ούτε την ενδιέφερε να το κάνει …ΔΕΝ είχε νόημα —και κάποιο ουσιαστικό κέρδος— να πάει πιο «πέρα». Έτσι κι αλλιώς με το μέγεθος αυτό ο Χριστιανισμός έλεγχε τον Κόσμο και οι Προτεστάντες έλεγχαν τον Χριστιανισμό.

Εκ του ασφαλούς —και χωρίς κανέναν κίνδυνο ή ανταγωνισμό— θα παρέμεναν για χιλιετίες στην «κορυφή» τού Πλανήτη. Η περίοδος της αποικιοκρατίας είχε ολοκληρωθεί και ο Πλανήτης είχε στην κυριολεξία μοιραστεί με τη χριστιανική Ρώμη να είχε πάρει τη μερίδα τού «λέοντος». Εκεί έπρεπε να περιοριστούν οι Προτεστάντες, γιατί εκεί ήταν και τα απόλυτα όρια αυτού του τέλειου σχεδιασμού …ΔΕΝ έπρεπε να παρασυρθούν από τους Εβραίους …ΔΕΝ έπρεπε να τους παρασύρει ο πονηρός Γιόρμουνγκαντ. Το άγριο κι επιθετικό Φένριρ δεν τους χρειάζονταν πλέον κι έπρεπε να περιοριστεί από τους ίδιους τους Γερμανούς στα «υπόγεια» της γερμανικής ιστορίας. Επιπλέον, ΔΕΝ τους συνέφερε να έρθουν σε σύγκρουση με τη Χελ …ΔΕΝ υπήρχε κανένας λόγος …Την έλεγχαν μέσω της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και την είχαν «ξεφορτωθεί», αφήνοντάς την να «μοιρολογεί» από την Ελλάδα τα «χαμένα μεγαλεία» τής αλησμόνητης Νέας Ρώμης.

Όλα ήταν τέλεια για τους Προτεστάντες. Απολύτως κυρίαρχοι εντός τού Χριστιανισμού και μάλιστα με τις «ευλογίες» τής ίδιας τής Ρώμης. Δεν υπήρχε κανένας λόγος ο Προτεσταντισμός να συνεχίσει την ίδια επεκτατική πολιτική από τη στιγμή που είχε πετύχει ΟΛΟΥΣ τους στόχους του. Από την στιγμή που —έστω και με τη βία— έγινε συνέταιρος της Ρώμης εις βάρος τής Νέας Ρώμης, έπρεπε να περιοριστεί στον πολύ σπουδαίο ρόλο που είχε πλέον αποκτήσει. Δεν έχει σημασία το πώς τον είχε αποκτήσει. Δεν έχει σημασία εάν τον είχε διεκδικήσει κάποτε με τη ωμή βία τού Φένριρ …Παλιά ιστορία ήταν αυτό. Σημασία έχει ότι τον είχε αποκτήσει. Είναι σαν κάποιος εγκληματίας «πιστολάς» να έγινε νόμιμος συνέταιρος σε μια μεγάλη επιχείρηση και να έκανε το όνειρό του πραγματικότητα …Κανέναν δεν ενδιαφέρει από εκείνη τη στιγμή και μετά εάν το κατάφερε με τη βία …Εάν το κατάφερε με φόνους, εκβιασμούς και ξυλοδαρμούς …Ιστορία αποτελούν όλα αυτά. Από τη στιγμή που απέκτησε τη νομιμότητα, αλλάζει τακτική …Γίνεται καθωσπρέπει επιχειρηματίας …«Θάβει» το «πιστόλι» του σε ένα «συρτάρι» και δεν περιφέρεται ούτε ο ίδιος μέσα στην επιχείρησή του μ’ αυτό.

Αυτοί, οι οποίοι έλεγχαν το επιθετικό Φένριρ, έπρεπε αυτά όλα να τα γνωρίζουν και ν’ αλλάξουν τα χαρακτηριστικά του. Το Φένριρ ήταν ένα γεμάτο «πιστόλι», το οποίο έπρεπε να «κλειδωθεί» στο συρτάρι τού αφεντικού …ΔΕΝ έπρεπε να βγαίνει ποτέ από αυτό το συρτάρι —και μάλιστα για την «τακτοποίηση» καθημερινών προβλημάτων με ανταγωνιστές και υπαλλήλους— …ΔΕΝ συνέφερε το αφεντικό να περιφέρεται το «πιστόλι» αυτό στα γραφεία, γιατί το ατύχημα —για τον οποιονδήποτε λόγο— ήταν πολύ πιθανό …ΔΕΝ συνέφερε τους Προτεστάντες να υπάρχουν «όπλα» μέσα στη νόμιμη επιχείρησή τους. Ήταν πλέον και οι ίδιοι Ρωμαίοι —και με τη «βούλα»— και άρα το Φένριρ, παρ’ όλο που ήταν «συμπατριώτης» τους, ήταν πλέον και δικός τους εχθρός. Ανήκαν στον κόσμο των νόμιμων «επιχειρηματιών» και οι «πιστολάδες» τούς απειλούσαν εξίσου —ακόμα κι αν ήταν οι οικείοι τους—.

Γι’ αυτόν τον λόγο έπρεπε —και με τη βοήθεια της έμπειρης Ρώμης— να περιορίσουν το θηρίο τού Ρήνου στον ρόλο του …Να το βάλουν στο «υπόγειο» της ιστορίας τους και να πετάξουν τα «κλειδιά» στον Ρήνο …Να μην υπάρχει τίποτε εκεί όπου κάποτε υπήρχε «θυμός» εναντίον τής Ρώμης, γιατί ήταν και οι ίδιοι πλέον Ρωμαίοι. Έπρεπε να μορφώσουν τον Γερμανικό Κόσμο τού Προτεσταντισμού και να τον κάνουν συμμέτοχο στα μεγάλα κέρδη του …Να τον εκπαιδεύσουν, ώστε να αυτοπεριορίζεται μέσα στα όρια που επέβαλε ο σχεδιασμός τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας …Να δημιουργήσουν ανάμεσα στα παιδιά τους αυθεντικούς Ρωμαίους με αυθεντική ελληνική γνώση και να τους παραδώσουν τη διαχείριση της αυτοκρατορίας …Ρωμαίους, οι οποίοι θα συνεργάζονταν στενά με τους «συναδέρφους» τους της Ρώμης …Ρωμαίους, οι οποίοι θα γνώριζαν πάντα τα όρια της αυτοκρατορίας και θα τα προστάτευαν από τις εξωτερικές απειλές και τις εσωτερικές αυθαιρεσίες.

Στην υπέρβαση αυτών των ορίων θα γινόταν σίγουρα το ανεπανόρθωτο λάθος. Το λάθος ήταν σίγουρο, καθώς, για να «χτίσεις» κάτι νέο, θα πρέπει να γκρεμίσεις το παλιό. Το λάθος είναι αναπόφευκτο, γιατί θα πρέπει να γκρεμίσεις το τέλειο, το οποίο βρίσκεται στα απόλυτα όρια της «ισορροπίας», για κάτι για το οποίο ΔΕΝ υπάρχει ούτε η θεωρητική πιθανότητα να λειτουργήσει. Στο σημείο αυτό έπρεπε να βάλουν το όριο οι Ρωμαίοι τού Προτεσταντισμού …ΔΕΝ έπρεπε να πάνε ούτε ένα βήμα πιο πέρα από το όριο αυτό. Από τη στιγμή που —για να «προχωρήσουν» στον παγκόσμιο πλέον νέο σχεδιασμό— έπρεπε να διαλύσουν την ίδια τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, θα έπρεπε να υπάρχει απόλυτη απαγόρευση. Γιατί; …Γιατί, εκτός όλων των άλλων, θα έπρεπε ν’ «απελευθερώσουν» δυνάμεις, τις οποίες στη συνέχεια δεν γνώριζαν πώς να τις περιορίσουν.

Τίποτε απ’ αυτά βέβαια δεν έγινε, γιατί τους «τύφλωσε» όλους η απληστία. Πήραν το ρίσκο κι «απελευθέρωσαν» και το δεύτερο από τα ιδρυτικά «συστατικά» τής αθάνατης Ρώμης …Απελευθέρωσαν και τον Ελληνισμό κι αυτό ήταν επικίνδυνο για τον αφελή σχεδιασμό τους. Αυτά τα «συστατικά», εφόσον το ένα θα κατεύθυνε το θηρίο εις βάρος τού άλλου, θα έρχονταν σε σύγκρουση μεταξύ τους κι αυτό θα ήταν τρομερό …Θα έρχονταν σε σύγκρουση μεταξύ τους, εφόσον οι Εβραίοι θα κατεύθυναν το Φένριρ εναντίον τού Ελληνισμού. Θέμα χρόνου ήταν να έρθει ο Ελληνισμός σε σύγκρουση με τον Εβραϊσμό …Η Ρωμιοσύνη με τον Σιωνισμό …Ο παλιός κι έμπειρος αυτοκράτορας με εκείνον που φιλοδοξούσε να γίνει τέτοιος.

Πού μπερδεύτηκαν οι βάρβαροι με τον Ελληνισμό και τον υποτίμησαν, ενώ ήταν «γραμμένο» γι’ αυτούς ότι θα «πέθαιναν» σε περίπτωση που επιχειρούσαν να «καταπιούν» τον Κόσμο μέσα στον οποίο βρισκόταν κι ο Ελληνισμός; …Σε αυτό, το οποίο αναφέραμε λίγο πιο πάνω στο κείμενό μας …Μέσα στον ενθουσιασμό τους οι Εβραίοι από την αναπάντεχη επιτυχία τους, φέρθηκαν σαν νεόπλουτοι και ΞΕΧΑΣΑΝ τι σημαίνει Ελληνισμός …Ενώ αντέγραφαν τη μεθοδολογία τού Τραϊανού, ΞΕΧΑΣΑΝ ποιος είναι ο ίδιος ο Τραϊανός …ΞΕΧΑΣΑΝ ότι ο Τραϊανός ήταν ο εκφραστής τής απόλυτα πιο ισχυρής εκδοχής τής Ελληνορωμαϊκής Αυτοκρατορίας …Ο αυτοκράτορας της αμιγούς Ελληνικής Αυτοκρατορίας της Ρώμης. Ο Τραϊανός —ο οποίος ήταν εκείνος ο οποίος είχε δημιουργήσει το θηρίο που χρησιμοποιούσαν στους σχεδιασμούς τους— τους αφορούσε και τους ίδιους εξίσου …Αυτός ήταν ο μεγάλος πρωταγωνιστής τού Ιουδαϊκού Πολέμου …Αυτός ήταν που κάποτε στο όνομα του Ελληνισμού «ξήλωσε» τους ίδιους από την πατρίδα τους και τους είχε «σκορπίσει» στην αυτοκρατορία…

…Αυτός ήταν πρακτικά ο δημιουργός τού Εβραϊσμού, εφόσον αυτός μετέτρεψε τους γηγενείς Ιουδαίους τής Παλαιστίνης σε περιπλανώμενους Εβραίους τής αυτοκρατορίας. Ο Τραϊανός ήταν αυτός, ο οποίος πήρε τον Όφι τής Ασίας από τη παλαιστινιακή «φωλιά» του και τον «πέταξε» στην Ευρώπη, για να «δηλητηριάσει» με τη βαβυλωνιακή νοοτροπία τούς λαούς της …Άρα, αυτός ήταν που, αφού πρώτα δημιούργησε το άγριο θηρίο Φένριρ, προκειμένου αυτό να περιφέρεται έξω από τα «τείχη» τής αυτοκρατορίας, στην συνέχεια μετέφερε και τον Γιόρμουνγκαντ στην Ευρώπη για να «σέρνεται» σ’ αυτήν, δίνοντας ομοιογένεια στους λαούς μέσα από τα «τείχη» αυτά …Ο ίδιος ήταν που, ως εκφραστής τού Ελληνισμού τής Ρώμης και άρα της φοβερής Χελ τους έλεγχε καί τους δύο. Αυτός ο συνδυασμός των τριών δυνάμεων —με τους πολύ ειδικούς ρόλους— ήταν το μυστικό τής δύναμης τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας …Ένα εξωτερικό θηρίο να τρομοκρατεί και άρα να «μαντρώνει», χωρίς να κατασπαράζει τους λαούς της και δύο θηρία να τους ελέγχουν στο εσωτερικό.

Είναι δυνατόν να χρησιμοποιούν τον δικό του σχεδιασμό με τα δικά του «εργαλεία», επιδιώκοντας τα αντίθετα αποτελέσματα; Είναι δυνατόν να γκρεμίζουν εκεί όπου έχτιζε αυτός ή να περιφέρουν ως «κατοικίδιο» μέσα στην αυτοκρατορία ένα τρομερά επιθετικό θηρίο, το οποίο δημιουργήθηκε για να περιφέρεται ως άγριο έξω απ’ αυτήν; Είναι άλλο πράγμα να ταΐζεις συνειδητά έναν Λύκο, για να περιφέρεται αυτός έξω από το σπίτι σου, προκειμένου να μη βγαίνει κανένας απ’ αυτό και άλλο πράγμα να βάλεις τον ίδιο τον Λύκο μέσα στο σπίτι σου κι αυτός να ορμάει στους κατοίκους του …Ο ίδιος Λύκος είναι καί στις δύο περιπτώσεις, αλλά η διαφορετική του χρήση παράγει διαφορετικό αποτέλεσμα. Στην πρώτη περίπτωση σε εμφανίζει σαν «προστάτη», ενώ στη δεύτερη περίπτωση ως «τρομοκράτη» και ενίοτε ως «δολοφόνο».

Είναι δυνατόν να στρέφονται τα δύο θηρία εναντίον τής «αδερφής» τους και να πιστεύουν ότι αυτό δεν αλλάζει τη δυναμική τού σχεδιασμού; Είναι δυνατόν να στρέφονται εναντίον της «αδερφής» τους, η οποία επί αιώνες τούς έλεγχε και τους τιμωρούσε κατά βούληση; Από πού άντλησαν δυνάμεις και γνώσεις, για να επιχειρήσουν κάτι τόσο ακραίο; Με ποιον στόχο; Να βελτιώσουν την αυτοκρατορία, την οποία είχαν «χτίσει» οι δύο Θεάνθρωποι από κοινού; Να καταστρέψουν αυτό, το οποίο ΟΛΑ τα αδέρφια από κοινού έχουν «γεννηθεί» για να προστατεύουν; …Ρίσκαραν, όταν ομογενοποίησαν τον Χριστιανισμό, χρησιμοποιώντας ιδεολογικούς περιορισμούς και κάνοντας τον «συνέταιρο» με τον ασταθή κομμουνισμό. Αντί να τρομάξουν και να λογικευτούν, βλέποντας την αστραπιαία κατάρρευση του κομμουνισμού —μόλις αυτός αφέθηκε χωρίς προστασία— επένδυσαν εκ νέου σ’ αυτόν.

ΔΕΝ κατάλαβαν, δηλαδή, ότι η ευκολία με την οποία κατάρρευσε ο κομμουνισμός ήταν απειλητική και για τους ίδιους. Μπορεί στη συγκεκριμένη περίπτωση να μην απειλήθηκαν απ’ αυτήν την εύκολη κατάρρευση, καθώς οι ίδιοι ήταν εκείνοι που τη μεθόδευσαν, αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτε. Το μεγάλο κέρδος, το οποίο θα μπορούσαν να έχουν, ήταν η συνειδητοποίηση του γεγονότος ότι γλίτωσαν τα χειρότερα, προλαβαίνοντας να κάνουν μόνοι τους —και υπό ασφαλείς συνθήκες— αυτό, το οποίο, εάν το έκανε ένας εχθρός τους, θα τους κατέστρεφε. Αντιλαμβάνεσαι το πόσο ισχυρό ήταν κάτι, το οποίο εσύ ο ίδιος έχτισες για να στηριχθείς επάνω του, όταν το «γκρεμίζεις». Εάν αυτό αποδειχθεί «χάρτινο», χαίρεσαι που δεν βρέθηκες στην ανάγκη να στηριχθείς επάνω του. Πώς λοιπόν συνέχισαν να επενδύουν σ’ αυτήν την «τρώγλη»; Τι έπρεπε να δουν, για να καταλάβουν ότι ΔΕΝ μπορούν να «χτίσουν» τις φιλοδοξίες τους επάνω σ’ αυτό το αυτοκρατορικό «ρημάδι»; Ποιος τους διασφαλίζει ότι δεν θα υπάρξει στο μέλλον το ενδεχόμενο ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ να δοκιμάσει να καταστρέψει αυτόν τον «πυλώνα» και άρα μαζί μ’ αυτόν να καταστρέψει και τον σχεδιασμό τους με την ίδια ευκολία;

Αντί να λογικευτούν με την αποδεδειγμένα πλέον αστεία «αντοχή» τού συστήματος του κομμουνισμού και να πάνε τον σχεδιασμό πάλι «πίσω» στο επίπεδο των αντίπαλων θρησκευτικών δογμάτων τού Χριστιανισμού, ρισκάρουν να τον επαναλάβουν σε ακόμα μεγαλύτερη και άρα ακόμα πιο επικίνδυνη κλίμακα …Να τον επαναλάβουν σε ακόμα μεγαλύτερο «ύψος» και «άνοιγμα». Έκαναν δηλαδή ένα αβέβαιο «βήμα», πατώντας επάνω σε μια ασταθή «πέτρα» κι αντί να διδαχθούν απ’ αυτό που είδαν με τα ίδια τους τα μάτια, πάτησαν ακόμα πιο γερά επάνω σ’ αυτήν, για να πατήσουν σε μια άλλη επίσης «ασταθή», εφόσον είναι του ιδίου είδους …Μιλάμε για ηλίθιους ανθρώπους …Παίζουν με τα θεμελιώδη δομικά στοιχεία τής αυτοκρατορίας, έχοντας την αφελή εντύπωση ότι κάνουν μια απλή «ανακαίνιση». Είναι δυνατόν να πιστεύουν ότι όλες αυτές οι αυθαίρετες επεμβάσεις δεν θα στραφούν κάποτε εναντίον τους; Είναι δυνατόν να πιστεύουν ότι μπορεί ν’ αντέξει μια Νέα Τάξη Πραγμάτων με «αντίπαλο» την κομμουνιστική Κίνα, η οποία είναι ακόμα πιο «ασθενική» κι απ’ τη Σοβιετική Ένωση;

 

 

Η επικίνδυνη Χελ.

Η «εγκυμονούσα» Ρωμιοσύνη και ο «παρθένος» Ελληνισμός.

 

Όλα αυτά τα λάθη, τα οποία περιγράψαμε, τα έκαναν οι Εβραίοι Σιωνιστές. «Μέθυσαν» από την επιτυχία τους και νόμισαν πως ήταν εκμεταλλεύσιμη η άγνοια των Προτεσταντών. Νόμισαν ότι το πρόβλημά τους ήταν το να «διαχειριστούν» τους Προτεστάντες, οι οποίοι μπορεί ν’ αντιδρούσαν στις αλλαγές που ήθελαν να δρομολογήσουν και όχι η ποιότητα του σχεδιασμού τους, ο οποίος θα προερχόταν από τις αλλαγές αυτές. ΔΕΝ κατάλαβαν ότι η ασφάλεια του σχεδιασμού ήταν ταυτόχρονα και η δική τους ασφάλεια. ΔΕΝ κατάλαβαν ότι κατοικούσαν και οι ίδιοι στο ίδιο «σπίτι» που «ξεχαρβάλωναν» και ήταν θέμα χρόνου αυτό να πέσει στα «κεφάλια» τους μετά τα απανωτά τους λάθη. ΔΕΝ εκτίμησαν το γεγονός πως ήταν ήδη από τους «βολεμένους» και «πετυχημένους» μέσα σ’ αυτό το «σπίτι» και ότι έπρεπε να παρατήσουν τις «βαριοπούλες» και τα μεγάλα σχέδια γι’ «ανακαινίσεις» αμφιβόλου ασφάλειας …Μιλάμε για τελείως «μεθυσμένους»…

…«Ξέχασαν» ακόμα και το πώς βρέθηκαν σ’ αυτό το ξένο «σπίτι», το οποίο προσπαθούσαν ν’ αλλάξουν με τόσο άγαρμπο τρόπο …«Ξέχασαν» τους λόγους για τους οποίους και οι ίδιοι «γεννήθηκαν» ως περιπλανώμενος λαός μέσα στη Χριστιανική Αυτοκρατορία. Οι Εβραίοι «ξέχασαν» ότι το ίδιο «πονεμένοι» με το γερμανικό θηρίο ήταν και οι ίδιοι κι αυτό θα έπρεπε να τους προβληματίζει και να τους διδάσκει. Στην πραγματικότητα «ξέχασαν» την ίδια την ιστορία τους, όταν υποτίμησαν τον κίνδυνο του Ελληνισμού …Νόμισαν ότι είχαν βρει τον τρόπο και τη μέθοδο να τον «εξουδετερώσουν» …Νόμισαν ότι, έχοντας τις πλάτες» τού θηρίου Φένριρ, θα μπορούσαν να «ρίξουν» την «ιδιοκτήτρια» Χελ …Νόμισαν ότι θα μπορούσαν να βάλουν τη Λύκαινα να την «κατασπαράξει», για να της πάρουν το «μερίδιο» μέσα στην αυτοκρατορία. «Μεθυσμένοι» από την τεράστια δύναμη που είχαν στα χέρια τους —κι επειδή ήταν παντελώς άσχετοι και θρασείς— πήγαν να βγάλουν «λάθος» ακόμα και τις Ιερές Γραφές …Τις Γραφές των «άλλων» …Τις Ιερές Γραφές των γερμανικών φύλων συγκεκριμένα.

Τι έλεγαν οι Γραφές αυτές; …Ότι το θηρίο Φένριρ ΔΕΝ είναι αήττητο …Ότι το θηρίο Φένριρ είναι καταδικασμένο να πεθάνει, αν ΔΕΝ ελέγξει τη «λαιμαργία» του …Ότι το θηρίο Φένριρ, εάν επιχειρήσει να γκρεμίσει τον Κόσμο των Θεών, θα ηττηθεί και αυτή η ήττα θα είναι μοιραία γι’ αυτό, γιατί θα εξοντωθεί και θα εξαφανιστεί για πάντα …Όχι απλά επώδυνη ήττα, αλλά μοιραία. Όλα αυτά τα αγνόησαν. Θεώρησαν ότι, από τη στιγμή που έχουν τον έλεγχο του πανίσχυρου Φένριρ, δεν τους απειλεί τίποτε. Για τον παγκόσμιο «θρίαμβό» τους επένδυσαν σε έναν παράγοντα, δηλαδή, ο οποίος ΔΕΝ είναι αήττητος, και υποτίθεται αυτό το γνώριζαν. Θέλησαν να νικήσουν τον Κόσμο ολόκληρο, χρησιμοποιώντας ένα «εργαλείο», το οποίο —σύμφωνα με τις Γραφές— «σπάει». Αγνοώντας το σύνολο των προειδοποιήσεων, πήραν το θηρίο από το «λουρί» του και βγήκαν στη «γειτονιά» για «τσαμπουκά». Βγήκαν, όπως βγαίνει ο δειλός τής γειτονιάς, ο οποίος κρύβεται πίσω από το ροτβάιλερ του, που του δίνει εντολές να επιτίθεται εναντίον όποιου επιθυμεί …Εναντίον οποιουδήποτε, με τον οποίο έχει διαφορές.

Αυτό ήταν το λάθος τους. Νόμισαν ότι οι Έλληνες είναι του «χεριού» τους, από τη στιγμή που έχουν υπό τον έλεγχό τους το γερμανικό θηρίο. Το λάθος το έκαναν, επειδή αντιλήφθηκαν με λάθος τρόπο τον παλαιότερο θρίαμβο των Γερμανών και του Φένριρ εις βάρος τής Νέας Ρώμης και των Ρωμιών της. Υπερεκτίμησαν τη δύναμη του Φένριρ να ακρωτηριάσει τη Ρώμη. Νόμισαν ότι είχαν βρει τη «φόρμουλα» και το «μέσον» να τους νικάνε. Νόμισαν ότι δεν θα έχουν πρόβλημα με τους σύγχρονους Έλληνες της Ελλάδας, όπως δεν είχαν και με τους προγόνους τους της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Το λάθος το έκαναν, επειδή αγνοούν τη «φύση» τού Ελληνισμού και τη σχέση του με τη Ρωμιοσύνη …Αγνοούν τον ρόλο του. Δεν μπορούσαν να καταλάβουν τις πολύ μικρές αλλά τρομερά σημαντικές διαφορές, οι οποίες υπάρχουν μεταξύ τής Ρωμιοσύνης και του Ελληνισμού …Ενώ Ρωμιοσύνη και Ελληνισμός είναι πάντα μαζί, ΔΕΝ ταυτίζονται.

Αυτό ήταν που ΔΕΝ μπορούσαν να καταλάβουν …ΔΕΝ μπορούσαν να καταλάβουν ότι είναι άλλο αυτό το οποίο βλέπουν μπροστά τους και άλλο αυτό το οποίο δεν φαίνεται —και τους απειλεί ως πρόβλημα— και πρέπει ν’ αντιμετωπίσουν. Είναι σαν να βλέπεις έναν άνθρωπο και να μην κατανοείς ότι, ενώ είναι ένας, δεν παύει ν’ αποτελεί μια «σύνθεση» δύο διαφορετικών πραγμάτων …Αποτελεί «σύνθεση» μαλακής σάρκας και σκληρών οστών. Ο ίδιος άνθρωπος είναι ταυτόχρονα δύο διαφορετικά πράγματα. Αν με ένα μαχαίρι μπορείς να διαλύσεις τη σάρκα του, δεν σημαίνει ότι μπορείς να τον διαλύσεις ολόκληρο, γιατί ο σκελετός του έχει διαφορετικές ιδιότητες. Αυτό ακριβώς είναι που δεν κατάλαβαν οι βάρβαροι. Είχαν «εργαλείο» να σκίσουν τη «σάρκα» τής Ρωμιοσύνης, αλλά αυτό δεν έφτανε για να σπάσουν τα οστά της. Η Ρωμιοσύνη είναι το ΟΛΟΝ και ο Ελληνισμός είναι ο «σκελετός» της …Η Ρωμιοσύνη είναι ΟΛΟΣ ο Ελληνικός Κόσμος και μαζί μ’ αυτόν όλοι όσοι τον έχουν «πλαισιώσει» λόγω του «γάμου» του με τη Ρώμη …Όλοι όσοι για τον άλφα ή βήτα λόγο έχουν ταυτιστεί μ’ αυτόν και «συμπορεύονται» μαζί του …Όλοι όσοι είναι στρατευμένοι στα ίδια συμφέροντα μ’ αυτόν. Κατά καιρούς «Ρωμιοί» έχουν γίνει Βαβυλώνιοι, Πέρσες, Αιγύπτιοι, Λατίνοι, Τούρκοι, Γαλάτες κλπ.. Η τελική επιλογή τους τούς κάνει Ρωμιούς και όχι η «αφετηρία» τους. Μπορεί να είναι διαφορετικοί από τους Έλληνες, αλλά από επιλογή δεν διαφοροποιούνται στη λειτουργία τους ή στα συμφέροντά απ’ αυτούς. Αυτό το «πάντρεμα» έχει σχέση με τον «γάμο» τού Ελληνισμού με τη Ρώμη και τα συμφέροντα που δημιουργούνται εξαιτίας του.

Αυτή είναι και η «μαγική» λέξη, η οποία αποτελεί την ιδρυτική «συνταγή» τής Ρωμιοσύνης …Η λέξη «Συμφέροντα» είναι το ιδρυτικό της «μυστικό». Τα συμφέροντα τη δημιούργησαν και έτσι πορεύεται μέσα στους αιώνες από τη στιγμή που ταυτίστηκε απόλυτα με τη Ρώμη σε όλα τα μήκη και τα πλάτη τής αυτοκρατορίας της. Αυτή η ταύτιση έγινε εξαιτίας τού «γάμου» τής Ρώμης με τον Αλέξανδρο. Ο Έλληνας Αλέξανδρος και ο ανυπότακτος μέχρι εκείνη την στιγμή Ελληνισμός ταυτίστηκαν με τη Ρώμη σε έναν «γάμο». Ο Ελληνικός Κόσμος από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα έγινε η Ρωμιοσύνη. Αυτή η Ρωμιοσύνη —λόγω αυτού του «γάμου»— άρχισε να «κυοφορεί» τον «καρπό» του. Αυτός ο «καρπός» και η ανάγκη τής γέννησής του με το οποιοδήποτε κόστος, συνδέει τον Ελληνισμό απόλυτα με τη Ρώμη και άρα συνδέει τη Ρωμιοσύνη με την έννοια του συμφέροντος. Η Ρωμιοσύνη, ακριβώς επειδή πρέπει ΠΑΣΗ ΘΥΣΙΑ να εξασφαλίσει τη δυνατότητα να «γεννήσει», διαπραγματεύεται τα πάντα και με τους πάντες. Από τη στιγμή που έχει αυτήν τη ζωτικής σημασίας ανάγκη, θα κάνει τα ΠΑΝΤΑ για να εξασφαλίσει την κάλυψή της.

Αυτήν λοιπόν η δύναμη ποτέ δεν αντιδρά εν θερμώ, γιατί δεν ρισκάρει ποτέ και τίποτε. Πάντα συνδέεται με τα συμφέροντα, γιατί η πρώτη προτεραιότητά της είναι να «γεννήσει» με ασφάλεια. Αυτή είναι που φέρει το «βάρος» τής ευθύνης και γι’ αυτόν τον λόγο ακολουθεί τα συμφέροντά της ακόμα και εις βάρος των όσων πιστεύει. Για τα συμφέροντα της αποστολής μπορεί να κάνει την οποιαδήποτε θυσία. Στόχος της είναι να επιβιώσει πάση θυσία και —αν γίνεται— χωρίς καθόλου ρίσκο με το μέγιστο κέρδος …Να επιβιώσει με καθαρά «θηλυκή» σκέψη, η οποία συνδέεται με την έννοια της προσαρμογής. Εκεί βρίσκεται η αδυναμία τής Ρωμιοσύνης και εκεί μπορεί να της κάνει κάποιος κακό. …Διαπραγματεύεται, και όποιος διαπραγματεύεται μπορεί να την «πατήσει». Ο Ελληνισμός, αντιθέτως, είναι απόλυτα ορισμένος στα χαρακτηριστικά του … Είναι θηλυκός, αλλά στην «παρθένο» μορφή του και άρα μπορεί να δρα με πιο «ανδρικό» τρόπο, εφόσον δεν δεσμεύεται από ειδικές ανάγκες και υποχρεώσεις και άρα δεν περιορίζεται από επιπλέον «φορτία».

Ο Ελληνισμός σε σχέση με τη Ρωμιοσύνη, δηλαδή, —ακόμα κι όταν ταυτίζονται— διαφέρει στη συμπεριφορά του απ’ αυτήν όσο διαφέρει η ίδια γυναίκα στη συμπεριφορά της ανάλογα με το εάν είναι ή δεν είναι «έγκυος». Ο Ελληνισμός δεν έχει τους φόβους, τις ανασφάλειες ή τις ανάγκες που έχει η Ρωμιοσύνη, η οποία κουβαλά «επάνω» της και άλλων «οντοτήτων» τα συμφέροντα …Τα συμφέροντα του μωρού της ή τα συμφέροντα του συζύγου της. Ο Ελληνισμός είναι ένας αυτόνομος και γενναίος «θεός», που απλά είναι θηλυκός. Δρα με τον τρόπο που πιστεύει, χωρίς κανένα περιορισμό εξαιτίας κάποιας άλλης δέσμευσης …ΔΕΝ μεταβάλει τη συμπεριφορά του με βάση επιπλέον συμφέροντα …ΔΕΝ έχει «παραχθεί» ο ίδιος από συμφέροντα …Δεν αυξάνει το μέγεθός του εξαιτίας συμφερόντων …ΔΕΝ έχει σχέση με μεταβαλλόμενες επιλογές ανθρώπων, οι οποίες γίνονται με βάση τα συμφέροντα αυτά …Έχει σχέση με μόνιμα ανθρώπινα χαρακτηριστικά, τα οποία διαμορφώνονται αποκλειστικά και μόνον από την ΠΑΙΔΕΙΑ. Ρωμιός, δηλαδή, γίνεται κάποιος όποτε θέλει, επειδή «συμμετέχει» σε μια «ρωμαϊκή» κατάσταση και επειδή αυτό μπορεί να τον συμφέρει, ενώ ο Έλληνας «γεννιέται» μέσα από την ελληνική παιδεία …«Εξ απαλών ονύχων», που έλεγαν οι αρχαίοι.

Αν θέλαμε λοιπόν να τα βάλουμε όλα αυτά σ’ έναν «κανόνα», θα λέγαμε το εξής: ΟΛΟΙ οι Έλληνες είναι Ρωμιοί, αλλά ΔΕΝ είναι όλοι οι Ρωμιοί Έλληνες. Όλοι οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν Ρωμιοί, εάν αυτό είναι κάτι που τους συμφέρει, ενώ ΔΕΝ μπορούν όλοι οι Ρωμιοί να γίνουν Έλληνες, γιατί ΔΕΝ έχουν την ανάλογη παιδεία. Αυτός ο πανίσχυρος κι αναλλοίωτος Ελληνισμός είναι η δύναμη κι ο «σκελετός» τού «κορμού» τής «εγκυμονούσας» Ρωμιοσύνης. Κυνηγώντας οι Προτεστάντες και οι Εβραίοι με «επιτυχία» τη Ρωμιοσύνη, νόμισαν ότι με τη «συρρίκνωσή» της θα την εξουδετέρωναν και μαζί μ’ αυτήν και τον Ελληνισμό. Την αντιμετώπισαν σαν ένα μαλακό φουσκωμένο «σακί» από «σάρκα» και «λίπος». Της αφαιρούσαν τα «πάχη» της και δεν έβλεπαν τι υπάρχει «κάτω» απ’ αυτά. Αυτό το «επίτευγμα» το θεώρησαν «επιτυχία» τους. Δεν «έβλεπαν» πως, όταν θα έφταναν στο «σκελετό», θα είχαν πρόβλημα. Νόμισαν ότι κάτω από την «παχιά» αυτοκρατορική της «σάρκα», η οποία θα συρρικνωνόταν, δεν υπήρχε τίποτε άλλο που να «λειτουργεί» με διαφορετικές ιδιότητες.

Στο σημείο αυτό ήταν που έκαναν το μεγάλο τους λάθος …ΔΕΝ γνώριζαν τη δομή τής Ρωμιοσύνης και τη σχέση της με τον Ελληνισμό. Νόμισαν πως είναι το ίδιο, ενώ αυτό ΔΕΝ ισχύει …ΔΕΝ γνώριζαν ότι το «σώμα» τής Ρωμιοσύνης —όπως και το ανθρώπινο σώμα— είναι «οπλισμένο» με «σκελετό» …«Σκελετό», ο οποίος «αντιδρά» μόνος του σε «μεταβολές», ακόμα κι αν δεν είναι στις δυνατότητες αυτού που τον φέρει ν’ αντιδράσει, είτε γιατί είναι νεκρός είτε γιατί βρίσκεται σε αφασία …ΔΕΝ κατάλαβαν ότι τα «δόντια» τού Φένριρ δεν μπορούν να «σπάσουν» τα πανίσχυρα ελληνικά «οστά» …ΔΕΝ κατάλαβαν ότι μέχρι τότε το θηρίο Φένριρ απλά «δάγκωνε» τη μαλακή «σάρκα» τής Ρωμιοσύνης και της αποσπούσε κομμάτια. Συνέχισαν να «μακελεύουν» το ρωμαίικο «κορμί», χωρίς καν να υποπτεύονται τι μπορεί ν’ ακολουθεί.

Ήταν δεδομένο λοιπόν πως, όταν θα προσπαθούσαν να «ξεφορτωθούν» ολοκληρωτικά τη Ρωμιοσύνη —και άρα και τον Ελληνισμό μαζί της, καθώς αυτό επέβαλε ο νέος παγκόσμιος σχεδιασμός τους— θα έμπλεκαν, γιατί η Λύκαινα δεν θα μπορούσε να «μασήσει» τη λεία της …Δεν θα μπορούσε να «συνθλίψει» τα «κόκκαλα» κι αυτό θα ήταν ένα πρόβλημα, το οποίο θα απειλούσε τη ζωή της σε περίπτωση που θα προσπαθούσε να «καταπιεί» τη «λεία» της. Θα έμπλεκαν, όπως μπλέκει ένας άσχετος δολοφόνος, ο οποίος δεν ξέρει πώς να «ξεφορτωθεί» ένα «πτώμα», γιατί δεν έχει τα μέσα να διαλύσει τον σκελετό του. Αυτό ακριβώς ήταν το λάθος τους και σ’ αυτό το σημείο έκαναν τις εσφαλμένες εκτιμήσεις τους …Τις εσφαλμένες εκτιμήσεις τους, οι οποίες φέρνουν σήμερα τη Φένριρ απέναντι από το ελληνικό κράτος και τον λαό του.

Νόμισαν ότι δεν θα είχαν στη Νέα Τάξη πρόβλημα με τον Ελληνισμό, γιατί είχαν θριαμβεύσει εις βάρος τής Ρωμιοσύνης και θεωρούσαν ότι ελέγχουν τους Έλληνες —ως Ρωμιούς και τους ίδιους—. Νόμισαν ότι αρκούσε να παίξουν με τα συμφέροντα, τις υποσχέσεις ή τις απειλές, για να τους περιορίσουν εκ νέου …Να περιορίσουν τους «φτωχούς» κι «ασήμαντους» σύγχρονους Έλληνες, όπως έκαναν κάποτε και με την «πανίσχυρη» Ρωμιοσύνη …Να τους απειλήσουν, να τους εκβιάσουν, να τους διαφθείρουν κλπ.. Επειδή μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή αφαιρούσαν μέλη της, είτε με υποσχέσεις κερδών είτε με απειλές απώλειας περιουσιών, νόμιζαν ότι είχαν βρει τη λύση απέναντι στη Ρωμιοσύνη κι αυτό θα γινόταν ένας «τυφλοσούρτης», ο οποίος θα είχε αποτέλεσμα ακόμα κι απέναντι στον Ελληνισμό. Νόμισαν ότι το πρόβλημα είναι «μαθηματικό» και ότι η μείωση του όγκου της την οδηγεί προς το τέλος της. Θεώρησαν πως ήταν άλλη μία περίπτωση λαού, όπως ήταν για παράδειγμα οι περιπτώσεις των Ινδιάνων των ΗΠΑ ή των Ίνκας ή των Μάγια, οι οποίοι απλά αποδεκατίστηκαν και «χάθηκαν» ως λαοί από το προσκήνιο της ιστορίας. Αυτό το νόμιζαν, γιατί απλά είναι βάρβαροι.

Την ισχύ τής Ρωμιοσύνης ΔΕΝ τη μετράς με το φυσικό της μέγεθος και άρα με το «ζύγι». Η ισχύς της μετριέται με την πνευματική της «υγεία» και άρα με τον Ελληνισμό που «κουβαλάει» μέσα της …κι αυτό είναι κάτι πολύ διαφορετικό απ’ αυτό το οποίο φαίνεται εξωτερικά. Η Ρωμιοσύνη είναι ένας μεγάλος πολεμιστής στην αιώνια μάχη των μεγάλων οικονομικών, πολιτικών και στρατιωτικών συμφερόντων, αλλά, όταν οριακά ωθείται να «πολεμήσει» για την επιβίωσή της, τότε βάζει την ελληνική «πανοπλία» και μ’ αυτήν πολεμά. Όταν απειλείται η επιβίωσή της, παρατάει όλες τις άλλες προσεγγίσεις και δίνει τον υπέρ πάντων αγώνα ως Ελληνισμός. Κάτω από τη χοντρή και πλαδαρή ρωμαίικη «πέτσα» υπάρχει ένα «γραμμωμένο» ελληνικό «κορμί» και εκεί βρίσκεται το απώτατο όριο στο οποίο «φτάνει» η Ρωμιοσύνη, όταν μπαίνει σε κατάσταση μεγάλων απωλειών…

…Όταν ως Περσεφόνη —και ολίγον «παχουλή», ως «εγκυμονούσα» σύζυγος του Θεού τού Κάτω Κόσμου— πρέπει να πολεμήσει η ίδια για τη ζωή της, μετατρέπεται σε σκληροτράχηλη και πάνοπλη «παρθένο» Αθηνά …Όταν τελειώσουν τα «παζάρια» και οι «πονηριές» και πρέπει να βγουν τα «όπλα», εμφανίζεται η Αθηνά. Αυτό είναι το «εύρος» στο οποίο κινείται η τρομερή Χελ …Είναι άλλη η επικινδυνότητά της για το σύστημα εξουσίας όταν αυτή είναι μια «εγκυμονούσα» Περσεφόνη με το «έμβρυο» μέσα στην «κοιλιά» της και άλλη όταν η ίδια στέκεται ως Αθηνά δίπλα σ ένα πάνοπλο «βρέφος», το οποίο έχει ήδη γεννηθεί. Όταν αυτό το «θηλυκό» απαλλαγεί από το βάρος τής ευθύνης τής εγκυμοσύνης, είναι πρακτικά ανίκητη, γιατί έχει δίπλα της τον Θεάνθρωπο. Όταν φτάσει η Ρωμιοσύνη στο σημείο αυτό, δεν έχει πλέον νόημα για τους εχθρούς της να επιδιώκουν τη φυσική της συρρίκνωση. Εκεί έχει σημασία η εσωτερική της δύναμη κι αυτή συνδέεται αποκλειστικά με τον Ελληνισμό.

Από τη στιγμή που ακόμα και σήμερα εξακολουθεί να υπάρχει στον Κόσμο ο Ελληνισμός, αυτός θα είναι επικίνδυνος ακόμα κι αν έχει επιβιώσει ΕΝΑΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ Έλληνας σε ολόκληρο τον Κόσμο. Από τη στιγμή που υπάρχουν Έλληνες, η Ρωμιοσύνη, όσο κι αν έχει «συρρικνωθεί», όχι μόνον είναι «ζωντανή», αλλά είναι και «υγιής». Αυτό είναι το όλο μυστικό …Η Ρωμιοσύνη είναι αθάνατη για όσο διάστημα υπάρχουν Έλληνες στον Κόσμο. ΔΕΝ μπορείς να τη «σκοτώσεις», γιατί πρακτικά ΔΕΝ μπορείς να εξοντώσεις τους Έλληνες μέχρι του τελευταίου. Αυτό, το οποίο μπορείς να κάνεις, είναι να την αποφύγεις ως αντίπαλο. Πρέπει όμως να ξέρεις τι να κάνεις, για να το επιτύχεις αυτό. Η Ρωμιοσύνη, λοιπόν, η οποία ΔΕΝ νικιέται, μπορεί απλά να εξουδετερωθεί ως αντίπαλος. Αυτή η εξουδετέρωση γίνεται μόνον εξαιτίας των συμφερόντων της.

Η Ρωμιοσύνη, εξαιτίας των συμφερόντων της, μπορεί να κάνει τη «χαζή» και ενίοτε την «τυφλή». Για το κέρδος μπορεί να «καταπιεί» τα ελληνικά της «ένστικτα», τα οποία την οδηγούν στη βίαιη αντίδραση εναντίον των εχθρών της. Εάν έχει κέρδος, συμβιβάζεται και «θάβει» μέσα της τον πιο σκληρό επαναστάτη τής ανθρώπινης ιστορίας. Αυτό είναι το όλο κόλπο, για ν’ απαλλαγεί κάποιος από την αντίδρασή της. Έτσι έκανε όταν αποδέχθηκε τον «αυτοακρωτηριασμό» τής Πτώσης τής Πόλης, αποδεχόμενη τη «συγκατοίκηση» με τους Οθωμανούς και το ίδιο έκανε όταν αιώνες αργότερα αποδέχθηκε τη συγκατοίκησή της με τους Τούρκους τού Κεμάλ …Τα «παζάρια» της ήταν εκείνα που την οδήγησαν στον «αυτοακρωτηριασμό» και όχι η ισχύς των «δοντιών» τού Φένριρ …Τα «παζάρια» την έκαναν να «κρυφτεί» στην Τουρκία μέχρι να «γεννήσει» και όχι η «όρεξη» του Φένριρ.

Αυτό είναι το κόλπο. Πρέπει να έχεις να της δώσεις «αντιπαροχές», ώστε να μην αντιδρά. Αν το σύστημα εξουσίας δεν κατορθώσει να βρει ή να δημιουργήσει συμπλέοντα συμφέροντα με τη Ρωμιοσύνη και την πιέσει, τότε θα έχει «απέναντί» του τον Ελληνισμό κι αυτό είναι το επικίνδυνο της κατάστασης. Αν δεν κατορθώσει τα «ταΐσει» τα «μαλακά» της μέλη, θα έρθει αντιμέτωπο με τα «σκληρά» κι αυτό είναι πολύ οδυνηρό. Αυτό ήταν το ρίσκο που πήρε ο Προτεσταντισμός, «αποστεώνοντας» τη Ρωμιοσύνη τής Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Συρρίκνωσε τη «σάρκα» της και μάλιστα τόλμησε κι έβγαλε και κάποια από τα «κόκκαλά» της και τα τοποθέτησε στην Ελλάδα, εκθέτοντάς τα —μετά από αιώνες— σε κοινή θέα. Αυτό ήταν το χειρότερο δυνατό που μπορούσαν να κάνουν, γιατί ΔΕΝ υπάρχει ρωμαίικο «κρέας» γύρω απ’ αυτά …ΔΕΝ υπάρχει στην φτωχή Ελλάδα «κρέας», ώστε —μέσω των συμφερόντων— να «κρύβονται» τα «κόκκαλα».

Ιδρύοντας ένα αμιγώς ελληνικό κράτος, έκαναν ακριβώς ό,τι ΔΕΝ έπρεπε. Έδωσαν στη Χελ την αρχική ελληνική της μορφή και άρα αυτήν της Αθηνάς. Αυτό το κράτος, αν για τον οποιονδήποτε λόγο «θυμώσει», γίνεται επικίνδυνο …Πολύ επικίνδυνο, γιατί είναι «σκληρό» σαν «χάλυβας» και ο «χάλυβας» μπορεί να γίνει «ξίφος» και «δόρυ» …και, να σε σκοτώσει. Εάν τα συμφέροντα του Ελληνισμού πάψουν να συμπλέουν με αυτά του συστήματος, δημιουργούνται συνθήκες σύγκρουσης …Αυτό ήταν που έπρεπε ν’ αποφεύγει το σύστημα …Αυτό ήταν πάντα ένα από τα «δόγματα» της Ρώμης. Εάν τα συμφέροντα του Ελληνισμού για τον οποιονδήποτε λόγο ταυτιστούν με τα συμφέροντα των υπολοίπων λαών αυτού του κόσμου, τότε αυτός βγαίνει στη «μάχη» με ΟΛΕΣ του τις δυνάμεις, ανεξαρτήτως πληθυσμιακών δεδομένων …Βγαίνει με ΟΛΕΣ του τις δυνάμεις ακόμα κι αν είναι μια «χούφτα» ανθρώπων. Εξωθείται δηλαδή από την ανάγκη να «γεννήσει» ΑΥΤΟΝ, ο οποίος θα εκφράσει τον Ελληνισμό κι επιτίθεται με την ορμή που συνήθως έχει ο Ελληνισμός …Αυτή είναι η δύναμη της Χελ, η οποία, όταν φτάσει στα όρια, γεννά τον Υιό Της. Γι’ αυτόν τον λόγο δεν την «πιέζεις» …Δεν την «πιέζεις», γιατί βγάζει αυτό που έχει «μέσα» της και άρα «γεννά». Εάν «γεννήσει», τότε «σπάει» και γίνεται δύο ξεχωριστές «οντότητες» …διαφορετικές απ’ αυτήν από την οποία προήλθαν …Η Χελ γίνεται Αθηνά και ΔΕΝ είναι ίδια μ’ αυτήν που είχες μάθει να πιέζεις και να «ματώνεις».

Γι’ αυτόν τον λόγο ΔΕΝ απομονώνεις ΠΟΤΕ τον Ελληνισμό και ΔΕΝ τον φτωχοποιείς …Τον «θάβεις» μέσα στο «λίπος» τού πλούτου τής Ρωμιοσύνης και ξεφορτώνεσαι το πρόβλημα συνολικά …ΔΕΝ ωθείς ποτέ τη Ρωμιοσύνη στα όρια, γιατί, εάν έρθει σε «αδιέξοδο», θα σου επιτεθεί κι αυτό γνωρίζει το σύστημα ότι είναι από πολύ επικίνδυνο μέχρι θανατηφόρο για το ίδιο. Εκεί βρίσκεται και ο μέγας κίνδυνος, ειδικά γι’ αυτούς που γνωρίζουν τις Προφητείες που αφορούν το θηρίο Φένριρ και τα αδέρφια του. Ο Γιόρμουνγκαντ, μετά το λάθος του να εμφανίσει μέσα στην αυτοκρατορία το Φένριρ, θα έκανε μια αλυσίδα λαθών, η οποία, λόγω των επικίνδυνων «συνυπάρξεων», θα ήταν αναπόφευκτη. Χωρίς να υπάρχουν οι αυτοκρατορικές ασφαλιστικές δικλείδες, ΔΕΝ μπορείς ν’ αφήνεις τη Χελ κοντά σ’ ένα επικίνδυνο κι ανεξέλεγκτο Φένριρ …ΔΕΝ μπορούν να συνυπάρχουν εντός του ίδιου συστήματος χωρίς ουσιαστικό έλεγχο Γερμανία και Ελλάδα ταυτόχρονα.

Αυτός ο συνδυασμός ήταν απολύτως «εκρηκτικός». Δημιούργησαν τη Γερμανία και ταυτόχρονα διέλυσαν την Οθωμανική Αυτοκρατορία, «απογυμνώνοντας» μετά από αιώνες τον Ελληνισμό. Άλλαξαν έναν τέλειο αρχικό σχεδιασμό, ο οποίος ήταν απολύτως ασφαλής, επειδή ακριβώς είχε «μονωμένη» και άρα «προστατευμένη» τη Χελ μέσα στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και τη Φένριρ τελείως έξω απ’ αυτήν κι έβαλαν αυτά τα δύο όντα να συνυπάρχουν δίπλα-δίπλα …ΔΕΝ μπορείς να βάλεις μέσα σ’ ένα «δωμάτιο» ένα θηρίο, που θέλει να τα «φάει» ΟΛΑ μαζί με ένα άλλο θηρίο, το οποίο «δεν τρώγεται με ΤΙΠΟΤΑ». Κάποιος από τους δύο θα πεθάνει, και είναι φανερό ποιος θα είναι αυτός. Ειδικά μ’ αυτά τα δύο θηρία η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη, γιατί καί τα δύο είναι «θηλυκά» και το ένα ζηλεύει, φθονεί και μισεί το άλλο θανάσιμα …Θανάσιμα, γιατί το ένα είναι ανθρωπογέννητο θνητό κτηνόμορφο θηλυκό και το άλλο είναι μια θεογέννητη αθάνατη, πανέμορφη ανθρωπόμορφη θεά. Εξαιτίας τού φθόνου και του μίσους της η Λύκαινα είναι αδύνατον ν’ αποφύγει τον πειρασμό και να μην της επιτεθεί…

…Έναν πειρασμό ο οποίος είναι τεράστιος, εάν το θηρίο πιστέψει ότι, «καταπίνοντας» τη Χελ, μπορεί να πάρει τη θέση της …Μπορεί να μπει στον κόσμο των Θεών …Μπορεί να βάλει τα δικά της παιδιά εκεί όπου υπάρχει χώρος μόνον για τον Υιό τής Χελ. Τόσο σίγουρο ήταν το γερμανικό θηρίο ότι μπορεί να καταπιεί τη Χελ, που, μόλις τη «δάγκωσε» —και άρα με την ίδρυση του σύγχρονου ελληνικού κράτους— πήγε κι έχτισε τη «Βαλχάλα» ως μνημείο «θριάμβου» εις βάρος τής Χελ …Το έχτισε λίγες ημέρες μετά την ίδρυση της σύγχρονης Ελλάδας …Το έχτισε ο ίδιος ο πατέρας τού Γερμανού ψευδοβασιλιά —του Όθωνα—, τον οποίο τον διόρισαν οι ίδιοι στην Ελλάδα. Ο Γερμανικός Κόσμος έλαβε προκαταβολικά το κέρδος μιας μάχης, η οποία ακόμα δεν είχε δοθεί. Πήγε κι έχτισε ένα

αντίγραφο του Παρθενώνα τής Χελ και έβαλε μέσα σ’ αυτό τα διάσημα «παιδιά» τής Φένριρ.

Όλα αυτά δείχνουν μίσος και φθόνο απίστευτο. Κυρίως όμως δείχνουν άγνοια κι αμετροέπεια σε βαθμό ύβρεως. Αν οι Θεοί —είτε αρσενικοί είτε θηλυκοί— «έπεφταν» τόσο εύκολα από τόσο ασήμαντους ανθρώπους, τότε δεν θα τους άξιζε να λέγονται Θεοί. Γι’ αυτόν τον λόγο μιλάμε καθαρά για πράξεις βλασφημίας. Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν ότι μετά απ’ αυτά τα σχεδιαστικά λάθη στη λειτουργία τού χριστιανικού συστήματος, τα πάντα κινούνται επάνω σε μια ισορροπία τρόμου. Αν το θηρίο Φένριρ παρασυρθεί από την απληστία του και προσπαθήσει —όπως περιγράφουν οι Προφητείες που το αφορούν— να «καταπιεί» ΟΛΟΥΣ τους λαούς του Κόσμου, θα πρέπει να έρθει σε πραγματική σύγκρουση μέχρις εσχάτων με τη Χελ …Θα πρέπει να την «καταπιεί» κι αυτήν …Όχι απλά να τη «δαγκώσει», αλλά να την «καταπιεί» …Θα πρέπει να «καταπιεί» και τους Έλληνες, κι αυτό «ξεπερνάει» κατά πολύ τις δυνατότητές του.

Αυτό έλεγαν οι γνώσεις τής Ρώμης και κάτι ανάλογο έλεγαν και οι γνώσεις των λαών τού Βορρά. Ήταν αδύνατον να την «καταπιεί», γιατί, σε περίπτωση που θα το επιχειρούσε, θα του «σχίζονταν» τα «σωθικά» …Θα «καρφωνόταν» στο «λαιμό» του σαν δόρυ …Ένα άθραυστο δόρυ, εφόσον είναι κατασκευασμένο από τον Θεό …Το τρομερό αυτό «δόρυ», το οποίο οι μύθοι των Βόρειων λαών περιγράφουν ως «όπλο» τού Οντίν. Οι Έλληνες ως λαός είναι το θεϊκό δόρυ Γκούνγκνιρ (Gungnir), το οποίο δεν έσπαζε ποτέ. Για όλους αυτούς τους λόγους ΔΕΝ θα έπρεπε καν να πειράξουν τη Ρωμιοσύνη τής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας …Πόσο μάλλον να την «ακρωτηριάσουν» και να δημιουργήσουν ένα αμιγώς ελληνικό κράτος …Ένα ελληνικό κράτος το οποίο σε κάποια στιγμή θα έπρεπε να το διαχειριστούν σε κάποια αντίδρασή του και αυτό δεν ήταν εύκολο …ΔΕΝ πειράζεις ό,τι ΔΕΝ γνωρίζεις πώς λειτουργεί και πόσο μάλλον όταν γνωρίζεις εξ’ αρχής ότι κάτι είναι θανατηφόρο …ΔΕΝ σκαλίζεις μια «χειροβομβίδα», επειδή έτυχε να έχεις ένα μικρό «κατσαβίδι» στα χέρια σου.

Εκεί την «πάτησαν» τόσο οι έμπειροι Εβραίοι όσο και οι βίαιοι Γερμανοί. Νόμισαν ότι μέσα στους αιώνες είχαν καταλάβει τα «μυστικά» ελέγχου τής ελληνόφωνης Ρωμιοσύνης. Την είδαν μετά την Άλωση της Πόλης να «χάνεται», όταν μέρος της έφυγε στη Δύση και νόμισαν πως είναι «θνητή». Την έλεγξαν με τη Μικρασιατική Καταστροφή και θεώρησαν ότι «δικαιώθηκαν» στην άποψη που είχαν περί της ορθότητας της γνώσης για την αντιμετώπισή της. Νόμισαν ότι με τον «αποδεκατισμό» της θα την έκαναν άλλον έναν λαό τού παρελθόντος, όπως οι Ινδιάνοι τής Αμερικής κλπ.. Βρήκαν πώς να «αιμορραγούν» τη Ρωμιοσύνη και νόμιζαν ότι ο Ελληνισμός μπορεί να πεθάνει από «αιμορραγία». Αυτό είναι λάθος. Η Ρωμιοσύνη «αιμορραγεί», γιατί είναι δημιούργημα ανθρώπων …Ο Ελληνισμός είναι αθάνατος, γιατί είναι δημιούργημα του Θεού …Δεν πεθαίνει από «αιμορραγία», όσο κι αν τον «χτυπήσεις» …Δεν αλλάζει η φύση του, επειδή χάνει μέλη του …Δεν λιώνει, όπως το κρέας …Δεν σαπίζει, όπως το κρέας …Δεν εξατμίζεται, όπως το κρέας.

Οι «σκελετοί» μένουν αναλλοίωτοι και τα «κομμάτια» τους συντηρούνται για αιώνες και μπορούν να γίνουν «μαχαίρια» που «πληγώνουν». Οι βάρβαροι έβλεπαν την «αιμορραγία» τής Ρωμιοσύνης και πανηγύριζαν. Όλα όσα καταλάβαιναν ήταν λάθος. Αυτό, το οποίο αιμορραγούσε και νόμιζαν ότι το νικούσαν, ήταν το «λίπος» της, το οποίο έτσι κι αλλιώς δεν θα τους «πλήγωνε» ΠΟΤΕ …ΠΟΤΕ δεν θα τους ενοχλούσαν οι Ρωμιοί στους σχεδιασμούς τους, εφόσον αυτοί οι σχεδιασμοί εκ των δεδομένων ευνοούσαν τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Δεν είχαν απολύτως κανέναν λόγο να συγκρουστούν μεταξύ τους, εφόσον τα ίδια ρωμαίικα συμφέροντα επέκτειναν καί οι δύο αυτοί παράγοντες …Ρωμιοί είχαν γίνει και οι ίδιοι οι Προτεστάντες και «κόρακας δεν βγάζει κοράκου μάτι» …Συμπλέοντα συμφέροντα έπρεπε να δημιουργήσουν με τη Ρωμιοσύνη και όχι να βγάλουν τα «μαχαίρια» …«Συνέταιροι» ήταν κι όχι «εχθροί». Αντί λοιπόν να «θάψουν» όσο πιο βαθιά μπορούσαν τον Ελληνισμό, τον «ξέθαψαν» και τον «αποθήκευσαν» στα βράχια τού Αιγαίου, για να τον «βλέπουν» υποτίθεται να «ξεραίνεται» και να «πεθαίνει».

Αυτός ο Ελληνισμός, όμως, κάτω από τον ήλιο τού Αιγαίου —και άρα στο φυσικό του περιβάλλον— όχι μόνον δεν «πεθαίνει», αλλά «αναγεννιέται» …«Ανθίζει», και, όταν υπάρχει «άνθος», έρχεται κι ο «καρπός». Οι Εβραίοι, όμως, γι’ αυτόν τον Ελληνισμό τού ελληνικού κράτους είχαν σχέδιο …Μυστικό σχέδιο, το οποίο δεν αποκάλυπταν σε κανέναν. Όμως, σε όλα τα μυστικά κέντρα των προτεσταντών Illuminati διέδιδαν ότι γνωρίζουν τα μυστικά τού Ελληνισμού και άρα τον ιδανικό τρόπο της αντιμετώπισής του. Σύμφωνα με τη λογική τους, όποτε ήθελαν τον χτυπούσαν χωρίς κανέναν κίνδυνο. Το έκαναν στα Σεπτεμβριανά τής Κωνσταντινούπολης του 1955 και το επανέλαβαν στην Κύπρο το 1974 …Τους «είχαν» τους Έλληνες κατά τη γνώμη τους. Ήταν απολύτως σίγουροι για τη γνώση τους …Τόσο σίγουροι μάλιστα, που «διέρρεαν» επιλεκτικά και κάποιες «πληροφορίες» για τις αδυναμίες τους.

Ποιος δεν έχει ακούσει την πολύ γνωστή ρήση που αφορά τον Ελληνισμό και —είτε ορθά είτε λανθασμένα— αποδίδεται στον Κίσινγκερ; «Ο ελληνικός λαός είναι δυσκολοκυβέρνητος και γι’ αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετισθεί. Εννοώ, δηλαδή, να πλήξουμε τη γλώσσα, τη θρησκεία, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητά του ν’ αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει, για να μη μας ενοχλεί στα Βαλκάνια, να μη μας παρενοχλεί στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή, κλπ.» Πράγματι ο Ελληνισμός πλήττεται …Μπορείς να τον πλήξεις, αλλά όχι να τον «σκοτώσεις».

Ακόμα όμως κι αυτά, τα οποία παραθέτει ως τρόπους, για να του προκαλέσεις ζημιά, δεν είναι όλα απολύτως σωστά από πλευράς σημαντικότητας —αν προσπαθήσει κάποιος να τα κατατάξει σε μια σειρά με βάση τη σημαντικότητά τους—. Απόλυτα σωστό στο επίπεδο της σημαντικότητας είναι μόνον αυτό, το οποίο αφορά την ελληνική γλώσσα. Ο Ελληνισμός πλήττεται μόνον με ό,τι συνδέεται ο ίδιος απόλυτα κι αυτό είναι μόνον η γλώσσα του και ΤΙΠΟΤΕ άλλο. Αυτή η γλώσσα αναλαμβάνει να τον συνδέει με την ειδική του Γνώση —αυτήν που τον «γεννά» και άρα τον «αναπαράγει» αναλλοίωτο μέσα στον χρόνο—. Μόνον εάν τον πλήξεις στη γλώσσα του τού κάνεις πραγματική ζημιά, γιατί δεν χάνει μόνον μέλη του, αλλά αλλοιώνεται και η «ποιότητά» του. Μόνον εάν πλήξεις την ΠΑΙΔΕΙΑ του, η οποία μεταφέρεται με τη γλώσσα αυτή, μπορείς να του κάνεις πραγματικά μεγάλη ζημιά, που κάποιους απ’ αυτούς θα τους οδηγήσει στον «θάνατο». Έχει δίκιο αυτός, ο οποίος το είπε αυτό. Μόνον όμως σ’ αυτό έχει δίκιο …Όλα τα άλλα ΔΕΝ ισχύουν.

Η θρησκεία, για παράδειγμα, ΔΕΝ τον επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό και σ’ ό,τι αφορά τα ιστορικά του αποθέματα, αυτά τα δημιούργησε μετά τη «γέννησή» του και άρα μπορεί να δημιουργήσει νέα. Στην πραγματικότητα ΜΟΝΟΝ με τη γλώσσα συνδέεται άμεσα …ΟΛΑ τα άλλα τον αφήνουν ανέγγιχτο. «Κάλπαζε» ο Ελληνισμός ακόμα κι όταν επί Μεγάλου Κωνσταντίνου άλλαξε τη θρησκεία του σε χριστιανική και επίσης «κάλπαζε» όταν επί Μεγάλου Αλεξάνδρου πρόσθετε νέα μέλη διαφορετικής καταγωγής στις τάξεις του. «Σκόνταφτε» μόνον όταν προκαλούνταν προβλήματα με τη γλώσσα του, όπως είχε γίνει με την «είσοδό» του στη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, όπου μέσα σε λίγους αιώνες «χάθηκε» στον λατινόφωνο «ωκεανό» και τα μέλη του έγιναν επίσης λατινόφωνοι …Εκεί έχει πρόβλημα ο Ελληνισμός. Αυτό το είχαν «δει» να συμβαίνει οι πανταχού παρόντες Εβραίοι και αυτό το είχαν «καταγράψει» στα «κιτάπια» τους ως αδυναμία του. Αυτό ήταν που είχαν δώσει ως «σκονάκι» στους Γερμανούς, για να τους πείσουν ότι μπορούν να εξουδετερώσουν τον Ελληνισμό στον νέο τους σχεδιασμό.

Κάπου εδώ έγινε το λάθος για τους Εβραίους. Δεν γνώριζαν ακριβώς ποια είναι τα πραγματικά σημαντικά και πρωτεύοντα για τον Ελληνισμό «στοιχεία» και ποια τα δευτερεύοντα και παντελώς ασήμαντα. Τα έβαλαν όλα μέσα με τη λογική τού «όσα περισσότερα τόσο καλύτερα, για να είμαστε καλυμμένοι». Το πρόβλημα είναι ότι η αντιμετώπιση όλων αυτών των δεδομένων με αυτήν τη λογική δεν ξέφυγε από έναν πολύ γενικό κανόνα και εκεί θα δημιουργούνταν τα προβλήματα. Δεν θα γινόταν εστίαση στην αντιμετώπιση του πραγματικού προβλήματος και με τη γενικότητα στην αντιμετώπιση θα τους «διέφευγαν» δεδομένα, τα οποία δεν έπρεπε να διαφύγουν. Έτσι, ενώ οι Εβραίοι γνώριζαν πολύ καλά ότι το πιο αδύναμο σημείο τού Ελληνισμού ήταν η γλώσσα του, ΔΕΝ γνώριζαν ότι αυτό ήταν και το ΜΟΝΑΔΙΚΟ του μειονέκτημα. Το αποτέλεσμα ήταν να μην το αντιμετωπίσουν αυτό με την αρμόζουσα προσοχή, αγνοώντας ΟΛΑ τα υπόλοιπα.

Στο σημείο αυτό έγινε το λάθος τους …Δεν εστίασαν εκεί όπου μπορούσαν να τον «χτυπήσουν» για να τον «σκοτώσουν». Επειδή τον «μάτωναν» σε πολλά σημεία, νόμιζαν πως αυτό ήταν θετικό γι’ αυτούς, γιατί έτσι θα τον οδηγούσαν «σίγουρα» στον «θάνατο», κι αυτό ήταν λάθος …Δεν εστίασαν στο μοναδικό αυτό σημείο, στο οποίο πραγματικά είχε αδυναμία …Δεν τον «δάγκωσαν» στην «πτέρνα» του …Η γλώσσα είναι η «αχίλλειος πτέρνα» τού Ελληνισμού. Πράγματι, εάν ένας Έλληνας «ξεχάσει» τη γλώσσα του και δεν τη μεταφέρει στα παιδιά του, μέσα σε μία γενιά παύει να έχει τα ελληνικά χαρακτηριστικά του, ακόμα κι αν διατηρεί τη θρησκεία του …κι ακόμα κι αν έχει γεννηθεί μέσα στην ίδια την Αθήνα. Μόνον η γλώσσα τον διατηρεί σταθερά «ζωντανό» Έλληνα, ακόμα κι αν ΟΛΑ τα άλλα δεν ισχύουν. Αυτό, το οποίο οι Εβραίοι «είδαν» να συμβαίνει στη λατινόφωνη Δύση, το μετέφεραν μέσω των Γερμανών ως πρακτική στη ρωμαίικη Μικρά Ασία, την οποία τη μετέτρεψαν με συνοπτικές διαδικασίες σε τουρκόφωνη Τουρκία …Το ίδιο που επανέλαβαν λίγα χρόνια αργότερα και στην Ιταλία με τον φασίστα Μουσολίνι εις βάρος των ελληνόφωνων του ιταλικού Νότου.

Αυτή η εύκολη «επιτυχία» ήταν που μπέρδεψε τους Εβραίους και τους Γερμανούς εκείνους, οι οποίοι θ’ αναλάμβαναν διαχρονικά τον χειρισμό τού ελληνικού προβλήματος …Εβραίους τύπου Κίσινγκερ και Γερμανούς τύπου Λίμαν φον Σάντερς. Όλοι αυτοί αγνόησαν την ελληνική πνευματική φύση τής Ρωμιοσύνης και την αντιμετώπισαν σαν έναν κοινό λαό. Την αντιμετώπισαν όπως τους Αρμένιους, τους Ασσύριους κλπ. και διέλυσαν χωρίς ενδοιασμό την Οθωμανική Αυτοκρατορία, αγνοώντας τους κινδύνους που θ’ ακολουθούσαν, εξαιτίας τού «πλεονάζοντος» ελληνικού ανθρώπινου δυναμικού, το οποίο θα έπρεπε να διαχειριστούν μετά απ’ αυτήν την επιλογή. Ήξεραν να διαλύσουν εύκολα την Οθωμανική Αυτοκρατορία, αλλά απ’ ό,τι φάνηκε ΔΕΝ ήξεραν πώς να διαχειριστούν τα επικίνδυνα «συντρίμμια» της …Κυρίως να διαχειριστούν τα «τοξικά» για την αυτοκρατορία ελληνόφωνα «συντρίμμια» της.

Θεώρησαν ότι, αναγκάζοντας πολύ εύκολα ένα μεγάλο μέρος τής Ρωμιοσύνης να εγκαταλείψει την ελληνική γλώσσα και άρα να «σαπίσει» μέσα στο τουρκικό κράτος, είχε δρομολογηθεί το τέλος της. Θεώρησαν τη συρρίκνωσή της ως πρώτο βήμα για τη νίκη τους. Ως «αντιπαροχή» προς τη Ρωμιοσύνη αυτή, έσωσαν ένα μέρος τού ελληνικού πληθυσμού, δρομολογώντας μια προσχηματική ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας και νόμισαν ότι «τακτοποίησαν» το θέμα …Μια ανταλλαγή πληθυσμών, η οποία αφορούσε μια μικρή πληθυσμιακή ομάδα Ελλήνων σε σχέση με τους ρωμαίικους πληθυσμούς τής αυτοκρατορίας, τους οποίους ο σχεδιασμός «ακύρωνε» ως απειλή μέσα στην Τουρκία. Νόμισαν ότι η «σμίκρυνση» αυτή του Ελληνισμού ήταν αρκετή, ώστε να μην απειλούνται απ’ αυτόν.

Έκρυψαν κάτω από το «χαλί» ό,τι τους ενοχλούσε και νόμισαν ότι ξεμπέρδεψαν. Έβαλαν κάτω από το τούρκικο «χαλί» και το μεγαλύτερο μέρος τής Ρωμιοσύνης και νόμισαν ότι απαλλάχτηκαν απ’ αυτήν. Αυτό σημαίνει ότι στην πραγματικότητα η πλειοψηφία τής Ρωμιοσύνης τής Μικράς Ασίας ΔΕΝ μετακινήθηκε ΠΟΤΕ από εκεί …Ηττήθηκε ΕΚΕΙ, αλλά ΔΕΝ εξοντώθηκε ΓΕΝΙΚΩΣ …Πληγώθηκε ως σύνολο, αλλά ΔΕΝ πέθανε …Ακρωτηριάστηκε κι επιβίωσε με μεγάλες απώλειες. Το ακρωτηριασμένο «μέλος» της παρέμεινε στη Μικρά Ασία και το υγιές μετακινήθηκε στην Ελλάδα. Το ακρωτηριασμένο «μέλος» της, όπως αποδεικνύει και η ιστορία, δεν μπόρεσε να κρατήσει τα χαρακτηριστικά του. Γιατί; …Γιατί η Ρωμιοσύνη έκανε αυτό, το οποίο έκανε πάντα …Διαπραγματεύτηκε …Ακολούθησε τα συμφέροντά της, προκειμένου να διατηρήσει την ισχύ της σ’ έναν κόσμο τον οποίο θεωρούσε ότι της ανήκει και δεν ήθελε να τον εγκαταλείψει …Έκανε συναλλαγή και την «πάτησε» για πρώτη φορά στην ιστορία της σε τόσο μεγάλο βαθμό, γιατί πρώτη φορά τής ζητούνταν ν’ αλλάξει τη γλώσσα της.

Κάπου εκεί βρίσκεται το μεγάλο λάθος ΟΛΩΝ των πρωταγωνιστών τής οθωμανικής κατάρρευσης …Αλληλοπαγιδεύτηκαν και αλληλομπερδεύτηκαν …Την «πάτησαν» καί οι μεν καί οι δε …Ακόμα και η πολύπειρη στις διαπραγματεύσεις Ρωμιοσύνη για πρώτη φορά την «πάτησε» τόσο πολύ …Της ζητούνταν ν’ αλλάξει τη γλώσσα, για να την αφήσουν ανενόχλητη ν’ απολαμβάνει τα πλούτη της κι αυτή το διαπραγματεύτηκε. ΠΟΤΕ ξανά δεν της είχε τεθεί αυτός ο όρος, και της φάνηκε λογικός κι εύκολος. ΔΕΝ σεβάστηκε η ίδια αυτό, το οποίο είπαμε …Την ιεράρχηση των ζωτικών προτεραιοτήτων της …ΔΕΝ σεβάστηκε τη «φυσιολογία» της …ΞΕΧΑΣΕ ότι από την αρχή τού «γάμου» της με τη Ρώμη ήταν πάντα δίγλωσση με πρώτη γλώσσα την Ελληνική. Αυτό ήταν που ΔΕΝ εκτιμήθηκε σωστά και οδήγησε στο λάθος …ΔΕΝ γνώριζε τις συνέπειες μιας τέτοιας λανθασμένης επιλογής, γιατί, παρ’ όλη την τεράστια εμπειρία της, δεν είχε ποτέ κληθεί να την κάνει ξανά.

Το λάθος ήταν πλέον πολύ κοντά. Είναι άλλο πράγμα όταν παγιδεύεται κάποιος κι αποφασίζει να αυτοακρωτηριαστεί, ρισκάροντας το χέρι του και άλλο πράγμα εάν αυτό το οποίο ρισκάρει είναι το κεφάλι του. Ελευθερία χωρίς χέρι υπάρχει. Ελευθερία χωρίς κεφάλι ΔΕΝ υπάρχει. Η γλώσσα για τη Ρωμιοσύνη ήταν το «κεφάλι» της και αυτό ΔΕΝ έπρεπε να το ρισκάρει στη διαπραγμάτευσή της. Το ρίσκαρε όμως, γιατί θεωρούσε τη γλώσσα σαν κάτι τόσο πολύ δεδομένο, που, ακόμα και να συμφωνήσεις να το «παραδόσεις», πρακτικά δεν μπορεί να στο πάρει κάποιος. Νόμιζε πως είναι πονηρή και ΔΕΝ «έβλεπε» ότι μέσα στον χρόνο μπορεί πράγματι να στην πάρει κάποιος τη γλώσσα και μάλιστα χωρίς μεγάλη δυσκολία.

Αυτό έγινε κατά τη Μικρασιατική Καταστροφή με τη Ρωμιοσύνη τής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Δεν φοβήθηκε ν’ αλλάξει τη θρησκεία της, αλλά «παγιδεύτηκε» στο θέμα τής γλώσσας. Παρασύρθηκε από τα συμφέροντά της. Παρασύρθηκε από τους Εβραίους και τους Γερμανούς, οι οποίοι την «έπεισαν» γι’ αυτά που πιο πάνω περιγράψαμε ως λανθασμένα. Νόμιζε πως ήταν ασήμαντος όρος να μιλάει υποχρεωτικά την τουρκική γλώσσα στις δημόσιες εκδηλώσεις της. Νόμιζε ότι είχε τους επιλογές, για να κρατηθεί «ζωντανή» και με περιουσία, ενώ αυτό δεν ίσχυε. Έβαλε τα πάντα στην ίδια «ζυγαριά» και —δυστυχώς γι’ αυτήν— έβαλε και τη γλώσσα της. Στην κυριολεξία πούλησε την «ψυχή» της, για να διατηρήσει την περιουσία της …Την πούλησε, γιατί απλά δεν ήξερε ούτε η ίδια ότι η γλώσσα της είναι η «ψυχή» της.

Στα χρόνια που ακολούθησαν μέσα στην κεμαλική Τουρκία δεν κατάφεραν οι Ρωμιοί να μεταφέρουν τη γλώσσα τους στα παιδιά τους και εκεί κάπου αυτοί έχασαν τον «δρόμο» τους και «χάθηκαν» και οι ίδιοι. Υπό την πίεση των Εβραίων και των Γερμανών οι Τούρκοι τούς «κυνήγησαν» πολύ συστηματικά …Τους «κυνήγησαν» στα μαγαζιά τους, στις γειτονιές τους και στα σχολεία των παιδιών τους …Πουθενά δεν τους επέτρεψαν να μιλούν ελληνικά, γιατί τους είχαν δεσμεύσει νομικά να μην το κάνουν και προβλέπονταν ποινικές κυρώσεις. Φοβήθηκαν οι Ρωμιοί τους ποινικές και τους οικονομικές συνέπειες τους πράξης τους και δεν το ρίσκαραν. Έτρεμαν οι νέοι «Μουσταφάδες» στην κυριολεξία μη τυχόν και τα παιδιά τους μιλήσουν ελληνικά τους γειτονιές τους. Έπαθαν στην Ανατολή αυτό, το οποίο είχαν πάθει και στη Δύση …ΔΕΝ τους «έσωσε» η θρησκεία στη Δύση, ΔΕΝ θα τους «έσωζε» και στην Ανατολή.

Υπερεκτίμησαν την παράμετρο τους θρησκείας κι εκεί νόμισαν ότι θα είχαν και πάλι την ευκαιρία να κάνουν άλλο ένα μεγάλο «colpo-grosso» επιβίωσης, μέσω τους προσαρμογής στα νέα δεδομένα και στα νέα συμφέροντα …Ένα κόλπο, το οποίο το είχαν κάνει επιτυχώς μέσα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία μετά την Πτώση τής Πόλης …ΔΕΝ κατάλαβαν ότι η Τουρκία θα γινόταν ένα εθνικό κράτος με συγκεκριμένη γλώσσα και χαρακτηριστικά και ΚΑΘΟΛΟΥ ανοχές στις «διαφοροποιήσεις» των μειονοτήτων …Θα γινόταν ένα σκληρό εθνικό κράτος και όχι μια πολυεθνική και πολύγλωσση αυτοκρατορία με τεράστιες ανοχές στα δικαιώματα των μειονοτήτων. Έκαναν τη λάθος εκτίμηση ότι, μέσω τής θρησκείας, θα μπορούσαν να «μεταφέρουν» τα χαρακτηριστικά τους «βουβά» και «μυστικά» στα παιδιά τους και νόμισαν ότι αυτό θα αρκούσε, για να συνεχίσουν την «πορεία» τους μέσα σε ένα ΕΘΝΙΚΟ κράτος. Υπερεκτίμησαν ένα χαρακτηριστικό, το οποίο θεώρησαν ότι θα μπορούσε να συντηρήσει τη ρωμαίικη «φλόγα» μέσα στην «καταιγίδα» τής καταστροφής. Νόμισαν πως ήταν μικρό το ρίσκο να ταυτιστούν με τους περίπου άθεους Νεότουρκους …Εκεί την «πάτησαν». Στα παιδιά τους μετέφεραν μόνον τα συμφέροντά τους και όχι τα χαρακτηριστικά τους.

Από τη στιγμή που αλλάζεις γλώσσα, είσαι «τελειωμένος» ως Έλληνας, είτε το θέλεις είτε όχι. Μαζί με τη γλώσσα αλλάζει και η γνώση στην οποία τους πρόσβαση και η οποία σε διαπαιδαγωγεί και άρα αλλάζει το συλλογικό σου DNA. Μαζί με τη γλώσσα αλλάζει το όνομά σου και άρα οι «αναφορές» σου και οι ταυτίσεις σου. Μπορεί να μην έγινες μουσουλμάνος, αλλά το όνομά σου είναι μουσουλμανικό και ταυτόχρονα έχεις «ξεχάσει» τη γλώσσα σου. Τι απομένει για να «πιαστείς» από κάπου για να «σωθείς»; …Αυτό, το οποίο ΔΕΝ μπορεί να σε «σώσει» ως Έλληνα και το οποίο είναι η θρησκεία …Παριστάνεις τον «κρυπτοχριστιανό» και περιμένεις να σε «σώσουν» πλέον άλλοι, γιατί δεν μπορείς να «σωθείς» μόνος σου. Βιολογικά είσαι ζωντανός Ρωμιός, αλλά πνευματικά είσαι «νεκρός».

Ρωμιοί «μουγκοί» και βολεμένοι είναι τα εκατομμύρια των κρυπτοχριστιανών στην Τουρκία …Πλούσιοι, άλλα «άφωνοι». ΔΕΝ είναι πλέον «ζωντανοί» Έλληνες, γιατί ΔΕΝ γνωρίζουν την ελληνική γλώσσα και άρα ΔΕΝ μπορούν ν’ αντιδράσουν ως τέτοιοι. Δεν διαφέρουν από κάποιους δεύτερης ή τρίτης γενιάς Ελληνοαμερικανούς τύπου Τζων, Γκας και Τέο, οι οποίοι δεν μιλούν ελληνικά και τα λίγα που ξέρουν είναι για να χαιρετήσουν τη γιαγιά τους στο χωριό. Χάνοντας αυτός ο ελληνικός «σκελετός» τα χαρακτηριστικά του, εγκαταλείφθηκε κι απ’ τα «πάχη» του, τα οποία ήταν η υπόλοιπη μη-ελληνική Ρωμιοσύνη …Το «ακρωτηριασμένο» μέλος είχε νεκρά «οστά» και καθόλου πλέον «κρέας». Αυτή ήταν η επιτυχία των Προτεσταντών εις βάρος τής Ρωμιοσύνης και αυτήν την «επιτυχία» τους τη χρωστάνε τους πονηρούς και έμπειρους Εβραίους και δεν αποτελεί δικό τους επίτευγμα. Δεν είχαν τους γνώσεις να προκαλέσουν στον Ελληνισμό τη μεγαλύτερη «αιμορραγία» του στη μακραίωνη ιστορία του. Τέτοιο «χτύπημα» ΔΕΝ είχε δεχθεί ποτέ ξανά η Ρωμιοσύνη κι αυτό ΔΕΝ πρόκειται να το ξεπεράσει ποτέ.

Την «πάτησε» η Ρωμιοσύνη με τους Εβραίους και τους Γερμανούς, αλλά ΔΕΝ τελείωσε εκεί η κατάσταση …Την «πάτησαν» κι αυτοί με τη Ρωμιοσύνη …Της έκαναν ζημιά, αλλά θα πάθαιναν κι αυτοί ακόμα μεγαλύτερη. Γι’ αυτόν τον λόγο μιλάμε για «αλληλομπέρδεμα» πονηρών …Καί οι δύο πήγαν «οπλισμένοι» να διαπραγματευτούν, αναζητώντας το μέγιστο κέρδος, και, ο ένας «ακρωτηριάστηκε» επιτόπου κι ο άλλος πήρε μια «χειροβομβίδα» στα χέρια του, που δεν γνώριζε πότε θα «εκραγεί». Απλά η ζημιά τής Ρωμιοσύνης ήταν άμεση, ενώ η ζημιά για τους Εβραιογερμανούς θα ερχόταν αργότερα …και μάλιστα στη χειρότερη δυνατή στιγμή γι’ αυτούς.

Ποιο είναι το νόημα αυτών των οποίων λέμε; …Το νόημα είναι πολύ απλό και προκύπτει από την προφανή απάντηση σε μια απολύτως κρίσιμη ερώτηση: Μετά απ’ αυτήν την «πετυχημένη» διαπραγμάτευση με τους Ρωμιούς ξεμπέρδεψε το σύστημα με τους Έλληνες; …Όχι βέβαια. Γιατί; …Γιατί, από τη στιγμή που μετά τη διαπραγμάτευση του «ξέφυγε» ένα κομμάτι τής Ρωμιοσύνης με την ελληνική γλώσσα στις «αποσκευές» του, σημαίνει πως όχι μόνον δεν έκανε τίποτε προς την κατεύθυνση που το ενδιέφερε, αλλά επιβάρυνε περισσότερο την κατάσταση …Όχι μόνον δεν «ξεφορτώθηκε» τους Έλληνες, αλλά δημιούργησε τις ιδανικές συνθήκες «αναζωογόνησής» τους …Τους «εξαγρίωσε» εναντίον του και τους «προσανατόλισε» προς τα εκεί που δεν έπρεπε. Γι’ αυτόν τον λόγο μιλάμε για «ντέρμπι» ηλιθιότητας. Την «πάτησαν» οι Ρωμιοί τής Μικράς Ασίας, αλλά την «πάτησαν» κι αυτοί που τους «παγίδευσαν».

Η λογική αυτού του οποίου λέμε είναι η εξής: Όταν θέλεις να σκοτώσεις κάποιον, δεν διαπραγματεύεσαι μ’ αυτόν τον «θάνατό» του …Δεν σκοτώνεις κάποιον «μερικώς» …Δεν υπάρχει το «ολίγον νεκρός». Εάν επιζήσει ένα «κομμάτι» του, επιβιώνει και ο ίδιος. Γι’ αυτόν τον λόγο μιλάμε για ηλιθιότητα. Από τη στιγμή που η αλλαγή που επιθυμούσαν να κάνουν στον σχεδιασμό τού συστήματος προϋπέθετε τον θάνατο του αντιπάλου τους, δεν έπρεπε να την επιχειρήσουν πριν τη θανάτωσή του …Ο τραυματισμένος είναι ακόμα ζωντανός και δεν «λογίζεται» ως «νεκρός». Αυτόν τον θάνατο έπρεπε να εξασφαλίσουν πριν θεωρήσουν ότι μπορούν με ασφάλεια να προχωρήσουν στην αλλαγή τού σχεδιασμού τους …Πριν αλλάξουν τον σχεδιασμό τους και πάνε σ’ έναν νέο, ο οποίος απειλείται από τον παραλίγο «νεκρό». Το να πανηγυρίζουν γύρω από ένα «ακρωτηριασμένο» μέλος τού εχθρού τους ΔΕΝ ήταν «επιτυχία». Αυτό έκαναν με τη Ρωμιοσύνη, γιατί παγιδεύτηκαν και οι ίδιοι από τα «παζάρια» της. Το «κόστος» τους για να επιτύχουν τον «θρίαμβο» αυτόν ήταν μεγάλο …Ήταν στην κυριολεξία μια πύρρειος και παντελώς ανώφελη νίκη για κάτι, το οποίο δεν είχε καμία πρακτική αξία να το αποκτήσουν.

Για να «νικήσουν» στη Μικρά Ασία, έδωσαν στη Ρωμιοσύνη «αντιπαροχή» την Ελλάδα. Για να τη «σκοτώσουν» τής έδωσαν «αντιπαροχή» την «επιβίωση». Γι’ αυτόν τον λόγο μιλάμε για συνδυασμό ηλιθιότητας και άγνοιας. Γι’ αυτόν τον λόγο μιλήσαμε για «αχίλλειο πτέρνα», η οποία αφορά ΜΟΝΟΝ τη γλώσσα των Ελλήνων. Με τα «παζάρια» τής θρησκείας και των ιστορικών «αποθεμάτων» εθνικού τύπου «έχασαν» τον στόχο τους. Το αποτέλεσμα ήταν να κάνουν ΑΚΡΙΒΩΣ ό,τι ΔΕΝ έπρεπε. Για να τη «λιώσουν», της έδωσαν την ευκαιρία να «σώσει» τον ελληνικό «σκελετό» της. Για ένα ασήμαντο κέρδος διέσωσαν οι ίδιοι αυτό, το οποίο τους απειλούσε και ήταν το πιο επικίνδυνο γι’ αυτούς. Από τη στιγμή που υπάρχει το εθνικό κράτος τής Ελλάδας —και άρα η ελληνική γλώσσα— ο Ελληνισμός ΔΕΝ χάνεται. Άρα, εξασφαλίζεται έτσι η απόλυτη υγεία τού Ελληνισμού, η οποία δεν συνδέεται με κανέναν τρόπο με τη συρρίκνωσή του. Ό,τι κατάφεραν δηλαδή και πήραν στη Μικρά Ασία, το έχασαν στην Ελλάδα, γιατί ΔΕΝ γνωρίζουν πώς λειτουργεί ο Ελληνισμός.

Με τους «ακρωτηριασμούς» —και άρα με τη συρρίκνωσή του— ο Ελληνισμός δεν παθαίνει τίποτε σημαντικό …Απλά «μικραίνει» η εικόνα του …Δεν παραμορφώνεται το «σώμα» του …Μικραίνει αυτό που απομένει και παραμένει ακριβώς ίδιο μ’ εκείνο το οποίο προηγουμένως «ακρωτηριάστηκε». Σαν τη «μπαμπούσκα», που η καταστροφή τής μεγάλης «κούκλας» δεν αλλάζει την εικόνα τής μικρής που βρίσκεται μέσα της. Έτσι καταλαβαίνεις και τα όρια της κατάστασης, που αποτελεί το μυστικό τού Ελληνισμού και είναι η σχέση τής Ρωμιοσύνης μ’ αυτόν. Από την «παχύσαρκη» κι «εγκυμονούσα» ελληνική Ρωμιοσύνη πηγαίνεις στον «αδύνατο» Ελληνισμό, χωρίς ν’ αλλάζει τίποτε απολύτως πέρα από το μέγεθος. Γι’ αυτόν τον λόγο περιγράφουμε όλα τα παραπάνω …Τα περιγράφουμε, για να καταλάβει κάποιος πως αυτό, το οποίο θεωρούσαν «θρίαμβό» τους, στο τέλος θα γίνει το αίτιο για την απόλυτη ήττα τους. Για να κάνουν μια μικρή ζημιά στη Ρωμιοσύνη, ρίσκαραν την ίδια τους την επιβίωσή, «επαναφέροντας» τον Ελληνισμό στο αρχικό και άρα στο απόλυτο επίπεδο …Στο επίπεδο που τον «βρήκε» ο Αλέξανδρος …κι αποτελούσε τον «εφιάλτη» τής Ρώμης …Τον απόλυτο «εφιάλτη» τής απόλυτα πιο ισχυρής εκδοχής τής Ρώμης.

Αυτό ήταν το ρίσκο τους. Γιατί υπάρχει αυτό το ρίσκο; …Γιατί, δεν φτάνει που η νέα αυτοκρατορία τους ήταν μια αδύναμη «παράγκα», θα είχαν απέναντί τους και τους χειρότερους εχθρούς τού σχεδιασμού αυτού. Άρα εκ των δεδομένων τούς συνέφερε να έχουν «απέναντί» τους Ρωμιούς και όχι εθνικά Έλληνες …Τους συνέφερε, καθώς, για όσο διάστημα υπάρχει η Ελλάδα ως εθνικό κράτος, δεν θα μπορούν να τη διαχειριστούν με τον τρόπο που εξασφαλίζεται ο έλεγχος της Ρωμιοσύνης. Η Ελλάδα θα είναι μόνιμα στην πιο επιθετική της μορφή απέναντί τους. Είναι ομοιογενώς ελληνική στον απόλυτο βαθμό και —λόγω της εθνικής της λειτουργίας— αναγκαστικά θα είναι ΠΑΝΤΑ από τους αδικημένους των μεγάλων Δυνάμεων …Των Προτεσταντικών Δυνάμεων και των Σιωνιστών «συνεργατών» τους.

Αργά ή γρήγορα αυτή η κρατική οντότητα θα έρθει «απέναντι» στο κεντρικό σύστημα εξουσίας …Αναγκαστικά θα έρθει «απέναντι», γιατί θα είναι πάντα φτωχή και άρα «σκελετωμένη», όπως είναι η Χελ στην πιο ισχυρή της μορφή …Αυτήν τη Χελ ΔΕΝ μπορείς να τη διαχειριστείς σαν τη Ρωμιοσύνη και άρα να την αποφύγεις …ΔΕΝ είναι ελληνική μειονότητα ευνοημένων, την οποία το σύστημα με στοχευμένα προνομιακή μεταχείριση θα την «εξαιρέσει» από τις αρνητικές συνέπειες των επιλογών του, ώστε να την έχει από τη δική του «πλευρά» …Είναι ένα εθνικό κράτος, το οποίο ΔΕΝ μπορεί να εξαιρεθεί από καμία αρνητική πολιτική που αφορά τους λαούς …Ένα κράτος όμως «ζωντανών» Ελλήνων …Ένα κράτος, το οποίο, αντιμέτωπο με το παγκόσμιο πλέον πρόβλημα της αλλαγής τού σχεδιασμού υπέρ τής Νέας Τάξης, θα αντιδράσει.

Αυτό σημαίνει ότι η πρόσκαιρη νίκη και παγίδευση της ελληνικής Ρωμιοσύνης τής Νέας Ρώμης δεν ήταν κάποιο σπουδαίο επίτευγμα των Γερμανών και των Εβραίων μυστικοσυμβούλων τους. Ήταν μια «διαπραγμάτευση», την οποία ΔΕΝ έπρεπε ΠΟΤΕ να την κάνουν …«Δίαιτα» της έκαναν της Ρωμιοσύνης και όχι «χτύπημα» θανάσιμο, όπως θα επιθυμούσαν. Η ίδρυση της σύγχρονης Ελλάδας ήταν ένα από τα μεγαλύτερα λάθη τους …Ένα λάθος του ιδίου μεγέθους με την ίδρυση της Γερμανίας. Γι’ αυτόν τον λόγο είπαμε πιο πάνω ότι ΔΕΝ έπρεπε καν ν’ ασχοληθούν με τους Ρωμιούς. Εάν δεν τους άγγιζαν, σήμερα θα τους είχαν συμμάχους τους, όπως τους έχουν ως τουρκόφωνους πρώην Ρωμιούς της Τουρκίας, αραβόφωνους της Μέσης Ανατολής κλπ.. Η Χελ είναι απόλυτα ήσυχη και χρήσιμη μόνον όταν βρίσκεται και λειτουργεί μέσα στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και ταυτίζεται με τα συμφέροντά της …Μόνον όταν δεν αντιμετωπίζει πρόβλημα επιβίωσης. Αυτός είναι ο «κανόνας» τον οποίο πάντα πρέπει να θυμόμαστε. Δεν την πιέζεις με τρόπο που να της δημιουργείς πρόβλημα επιβίωσης και άρα να την ταυτίζεις με όλους τους υπόλοιπους λαούς. Εάν δεν την πιέζεις, η «γέννα» αυτή, η οποία σε τρομοκρατεί ως πιθανό ενδεχόμενο, αναβάλλεται επ’ αόριστον —και άρα η «εγκυμονούσα» απλά «παχαίνει»—. Λογικό είναι αυτό …Εάν ΔΕΝ υπάρχει πρόβλημα, ΔΕΝ «γεννάται» λύση.

Καταλαβαίνει λοιπόν ο αναγνώστης τον λόγο για τον οποίο μιλάμε για λάθη επί λαθών μεταξύ δύο πλευρών που αλληλοπαγιδεύτηκαν, χωρίς να γνωρίζουν τι θ’ αντιμετωπίσουν στη συνέχεια από τα «προϊόντα» τής μεταξύ τους διαπραγμάτευσης …Ο ένας «ακρωτηριάστηκε» κι ο άλλος δημιούργησε τις συνθήκες για να «πεθάνει». Όλα αυτά ήταν λάθη, τα οποία έγιναν από άσχετους. Έπρεπε οι Προτεστάντες ν’ αφήσουν τη Ρωμιοσύνη να «παχαίνει» σε μια «πλαδαρή» Οθωμανική Αυτοκρατορία και αυτή η αυτοκρατορία να γίνει ο «Ρήνος» τους, ο οποίος θα «ρέει» απροβλημάτιστα «έξω» από την αυτοκρατορία τους …Να συνεννοηθούν μαζί της για το «καλό» τής Ρώμης και να καθηλώσουν την Οθωμανική Αυτοκρατορία σε μια υποτονική λειτουργία, η οποία θα στήριζε και δεν θα απειλούσε τον γενικό σχεδιασμό. Έπρεπε να την αφήσουν ν’ αναλάβει η ίδια να περιορίζει την ελληνική της «φύση», όταν τα «ένστικτά» της θα προκαλούνταν από άλλες μειονότητες της αυτοκρατορίας …Να την αφήσουν να «ρυθμίζει» η ίδια τη λειτουργία τής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας υπέρ των δικών της και άρα των ρωμαίικων συμφερόντων.

Ακόμα δηλαδή κι αν οι Προτεστάντες δεν περιόριζαν τους Ρωμιούς με τη Μικρασιατική Καταστροφή, οι ίδιοι οι Ρωμιοί θα αυτοπεριορίζονταν μόνοι τους —εξαιτίας των συμφερόντων τους— σε μια εποχή που τα συμφέροντα αυτά δεν θα τους τοποθετούσαν «απέναντι» στο προτεσταντικό σύστημα εξουσίας. Γι’ αυτόν τον λόγο μιλάμε για μια «πύρρειο νίκη» με πολύ αμφιλεγόμενα αποτελέσματα. Δεν άξιζε το ρίσκο όλο αυτό το οποίο έκαναν. Η ζημιά που έκαναν στη Ρωμιοσύνη ήταν μεγάλη, αλλά όχι «θανάσιμη» και είχαν πλέον απέναντί τους έναν «άγριο» Ελληνισμό μέσα σ’ ένα φτωχό Ελληνικό Κράτος, του οποίου τις ιδιότητες ΔΕΝ γνώριζαν …ΔΕΝ μπορούσαν να προβλέψουν τις αντιδράσεις του σ’ έναν σύγχρονο κόσμο, ο οποίος άλλαζε άρδην …Στον δικό τους κόσμο υποτίθεται.

 

 

Το μυστικό σχέδιο του Γιόρμουνγκαντ εναντίον τής Χελ.

 

Όλα αυτά, τα οποία περιγράψαμε ως λάθος, είναι προφανές ότι γι’ αυτούς που τα μεθόδευαν δεν φαίνονταν με τον ίδιο τρόπο. Όλα κατά τη γνώμη τους ήταν σωστά. Προφανώς έκριναν ότι τα τελικά αποτελέσματα των διαπραγματεύσεων δεν θα τους απειλούσαν στον βαθμό που εμείς πιστεύουμε. Προφανώς θα είχαν τα κατάλληλα «αντίμετρα» γι’ αυτά τα οποία εμείς θεωρούμε «προβλήματα». Οι Εβραίοι λοιπόν, οι οποίοι πρωταγωνίστησαν σ’ αυτήν την καταστροφή, δεν θεώρησαν το εθνικό κράτος τής Ελλάδας τόσο μεγάλο πρόβλημα. Γνώριζαν εξ’ αρχής ότι θα υπήρχε πρόβλημα, αλλά θεωρούσαν ότι έχουν τα μέσα και τις γνώσεις να το αντιμετωπίσουν. Είχαν τα μυστικά τους σχέδια και μ’ αυτά βέβαια παρέσυραν τους Προτεστάντες.

Θα ήταν αφελές να πιστεύουμε πως δεν είχαν τέτοια σχέδια, εφόσον γνώριζαν εκ των προτέρων ότι στην προσπάθειά τους να κυριαρχήσουν στον Κόσμο θα έβρισκαν στο «δρόμο» τους τον Ελληνισμό. ΔΕΝ μπορείς να διεκδικείς αυτήν τη θέση, χωρίς ν’ αντιμετωπίσεις αυτόν, ο οποίος επί αιώνες την κατείχε και στην πραγματικότητα ήταν ο ίδιος που τη δημιούργησε στη μορφή που τη διεκδικείς. Θα έπρεπε οι Εβραίοι, ως υποψήφιοι «μνηστήρες» αυτής της θέσης, να «τακτοποιούσαν» και το θέμα τού Ελληνισμού. Εφόσον ήταν οι «αρχιτέκτονες» του νέου σχεδιασμού —και άρα γνώριζαν τους κινδύνους που θ’ αντιμετώπιζε ο σχεδιασμός αυτός—, θα έπρεπε να φροντίσουν όσο μπορούσαν για τη «θωράκισή» του …Τη «θωράκιση» εναντίον ενός ισχυρού εχθρού, ο οποίος στη διάρκεια της ιστορίας τους ήταν ταυτόχρονα κι ο «εθνικός» τους εχθρός.

Για την εξουδετέρωση αυτού του εχθρού είχαν ένα σχέδιο …Ένα σχέδιο, το οποίο θα τον οδηγούσε στην ολοκληρωτική καταστροφή του …Ένα σχέδιο «απόρρητο», το οποίο δικοί τους άνθρωποι διακινούσαν στα «μυστικοσυμβούλια» των δήθεν Illuminati τής Γερμανίας και των ΗΠΑ, όταν προσπαθούσαν να τους «πείσουν» για τη μεγάλη «αλλαγή» στον σχεδιασμό. Αυτό το απολύτως ανθελληνικό σχέδιο το είχαν «στήσει» πολλές δεκαετίες πριν το δρομολογήσουν και αυτή είναι η απόδειξη ότι τα πάντα έγιναν οργανωμένα και ΔΕΝ ήταν τυχαία γεγονότα, τα οποία προέκυψαν από τις τρέχουσες κάθε φορά συγκυρίες. Όπως μελετημένοι ήταν οι Παγκόσμιοι Πόλεμοι εις βάρος τού Χριστιανισμού και της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, έτσι μελετημένο ήταν και το χτύπημα εναντίον τού Ελληνισμού …Του ανύποπτου Ελληνισμού, εφόσον ούτε στο περίπου δεν γνώριζε ότι οι Εβραίοι τού ετοιμάζουν τέτοιο χτύπημα. Μέχρι τότε οι Εβραίοι τόσο για τους Έλληνες όσο και για τους υπόλοιπους χριστιανούς ήταν περίπου οι «γύφτοι» πολυτελείας τής αυτοκρατορίας …Αυτοί, οι οποίοι αναλάμβαναν τις «βρόμικες» δουλειές τους …Από τοκογλυφία μέχρι πορνεία.

Ούτε καν που φανταζόταν η Ρωμιοσύνη ότι θα έπεφτε θύμα συνωμοσίας απ’ αυτούς. Ούτε καν που φαντάζονταν οι μπαρουτοκαπνισμένοι «στρατηγοί» τής εξουσίας ότι θα συγκρούονταν με τους κοινούς «μαχαιροβγάλτες» τού υποκόσμου. Όμως, αυτό ήταν που δυστυχώς θ’ ακολουθούσε —με τις «πλάτες» των ΗΠΑ—. Ακόμα δεν είχαν ολοκληρωθεί οι διαδικασίες λήξης τού Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και οι Εβραίοι προετοίμαζαν το «τελειωτικό» —όπως νόμιζαν— «χτύπημα» εις βάρος τού Ελληνισμού …Θα ολοκλήρωναν το «χτύπημα» που είχαν ξεκινήσει με τη Μικρασιατική Καταστροφή. Εφόσον, για να νικήσουν τη Ρωμιοσύνη τής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, τής είχαν δώσει «αντιπαροχή» την Ελλάδα, θα έπρεπε τώρα να την αποτελειώσουν κι αυτήν, για να τελειώνουν άπαξ με τον Ελληνισμό.

Ακόμα δεν είχαν αδειάσει τα δήθεν στρατόπεδα συγκέντρωσης των Εβραίων κι αυτά γέμιζαν με Ελληνόπουλα του παιδομαζώματος του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου. Αυτό το παιδομάζωμα ήταν το μεγάλο «μυστικό» των Εβραίων. Με το παιδομάζωμα θεωρούσαν ότι θα επιτύγχαναν το μοιραίο «χτύπημα» κατά τού Ελληνισμού …Τη χαριστική «βολή» εναντίον τους. Με το «χτύπημα» αυτό θα «έσπαζαν» τον κορμό του. Με το χτύπημα αυτό θα συνέτριβαν τα «οστά» του …Θα διέσπαζαν τον Ελληνισμό από τη μακεδονική «μήτρα» που «γέννησε» τον Αλέξανδρο …Θα διαχώριζαν τον Ελληνισμό από τον Θεάνθρωπο που αυτός κάποτε είχε «γεννήσει» και ο οποίος ήταν ο «ομφάλιος λώρος» του με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Εβραίοι, Γερμανοί και κομμουνιστές συνεργάστηκαν στο πιο ύπουλο χτύπημα κατά τής Ελλάδας …Χτύπησαν το «θηλυκό» στο πιο ευαίσθητο σημείο του. Τι έκαναν; …Μέσα στο χάος τού Εμφυλίου Πολέμου, που ακολούθησε την τρομακτική επίθεση του Φένριρ στην Ελλάδα, θα απήγαγαν παιδιά από τα σπίτια τους και θα δημιουργούσαν γενίτσαρους κομμουνιστές …Κομμουνιστές, οι οποίοι εκ της φύσης τους είναι ανθέλληνες. Αυτούς τους κομμουνιστές, αφού θα τους έκαναν φανατικούς ανθέλληνες στην ίδια τη Γερμανία, θα τους μετέφεραν στη συνέχεια στον χώρο τής ιστορικής Μακεδονίας, ώστε σε κάποια στιγμή να τους στρέψουν με συγκεκριμένο τρόπο εις βάρος τής Ελλάδας. Με αυτά τα «τρομοκρατημένα» παιδιά θα «κατασκεύαζαν» μια «μικρογραφία» τού θυμωμένου με τους Έλληνες Φένριρ …Μια «μικρογραφία», η οποία έμοιαζε περισσότερο με καρικατούρα λαού, χωρίς καμία άλλη αξία. Αυτούς τους ελληνικής καταγωγής ανθέλληνες θα τους πλαισίωναν και με ΟΛΟΥΣ τους γύφτους τής πρώην Γιουγκοσλαβίας και θα δημιουργούσαν το νέο «μακεδονικό» «έθνος» με εκδικητικές τάσεις και παράλογες απαιτήσεις από την παντελώς ανυποψίαστη Ελλάδα …Σλαβόφωνοι κομμουνιστές ελληνικής καταγωγής μαζί με γύφτους θα παρίσταναν τους απογόνους τού Αλεξάνδρου …Θα διεκδικούσαν το Άγιο Δισκοπότηρο του Ελληνισμού …Θα διεκδικούσαν τη «μήτρα» τού Ελληνισμού, που είναι η Μακεδονία.

Ποιο ήταν το Σχέδιο; …Το Σχέδιο ήταν να νικήσουν τη Χελ …Να τη συνθλίψουν …Να της κόψουν τη «μήτρα», για να της στερήσουν τη δυνατότητα να «γεννά» αυτό, το οποίο τους απειλούσε. Μόνον εάν γνωρίζει κάποιος τι τους φόβιζε, θα καταλάβει και το σχέδιό τους. Αυτό, το οποίο τους φόβιζε, ήταν ο Ελληνισμός, ο οποίος αποτελούσε θεμελιώδες συστατικό τής αυτοκρατορίας …Τους φόβιζε η σχέση του με τον Θεάνθρωπο, αλλά τους φόβιζε και η δυνατότητα της Ελλάδας να Τον «γεννά» υπό ακραίες συνθήκες πίεσης. Γνώριζαν από πού προέρχεται ο κίνδυνος για την παγκόσμια αυτοκρατορία τους. Το γνώριζαν από τις δικές τους Γραφές, το γνώριζαν από τα Ομηρικά Έπη και το γνώριζαν και από τις Σκανδιναβικές Γραφές, εξαιτίας των Γερμανών «συνεταίρων» τους. Γνώριζαν αυτά τα οποία είπαμε στην αρχή τού κειμένου ως θεμελιώδεις αρχές τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Γνώριζαν τι απειλούσε τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και από πού θα ερχόταν ο κίνδυνος, ο οποίος θα ήταν θανάσιμος γι’ αυτούς που την έλεγχαν.

Τα πάντα, δηλαδή, ήταν εις γνώση τους. Το θηλυκό σύστημα, το οποίο γεννά τον Θεάνθρωπο, είναι το Ελληνικό και εκεί θα είχαν πρόβλημα εάν κάποιος προσπαθούσε να γκρεμίσει τα «τείχη» τής Νέας Τάξης. Γνώριζαν δηλαδή πού βρίσκεται η εστία, που θα τους δημιουργούσε πρόβλημα. Γνώριζαν από πού να περιμένουν την απειλή …«Μήτρα» αυτής τής «θηλυκής» Ελλάδας που «γεννά» είναι η Μακεδονία …Εκεί γέννησε μία φορά και εκεί υπάρχουν οι πιθανότητες να ξαναγεννήσει …Άρα μπήκε στο στόχαστρό τους η Ελλάδα ως συνολική ύπαρξη. Όμως, για να φτάσουν στο σημείο να της κάνουν μια τέτοια ακραία «επέμβαση», θα έπρεπε να την εξασθενίσουν σε βαθμό τρομερό …Να την εξασθενίσουν σε τέτοιον βαθμό, που να μην μπορεί ν’ αντιδράσει ακόμα κι όταν θα την «ξεκοίλιαζαν». Γι’ αυτόν τον λόγο ξεκίνησαν από την αρχή να τη «χτυπάνε» στο σύνολό της. Αυτό ήταν το σχέδιο …Θα τη «χτυπούσαν» ως σύνολο, για να την απαξιώσουν και στη συνέχεια θα εκμεταλλεύονταν την αδυναμία της, ώστε να την «ακρωτηριάσουν».

Κατά τη γνώμη τους, εάν κατάφερναν και παρέδιδαν αυτήν τη «μήτρα» σε βάρβαρους, δεν θα μπορούσε αυτή να γεννήσει ξανά Έλληνα Θεάνθρωπο, που να στρεφόταν εναντίον τής αυτοκρατορίας τους. Όλα τα χρόνια που ακολούθησαν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, έκαναν έναν τρομερό πόλεμο βρόμικης προπαγάνδας, ο οποίος στόχο είχε να μειώσει την αυτοπεποίθηση των σύγχρονων Ελλήνων …Να κλονίσει την πίστη τους στους εαυτούς τους και στη σχέση τους με τους Αρχαίους Έλληνες. Ταυτόχρονα επιχείρησαν να δημιουργήσουν μια παγκόσμια αμφισβήτηση γι’ αυτήν τη σχέση …Ένα υποτιμητικό για τους σύγχρονους Έλληνες «Ναι μεν, αλλά…».

Όλα αυτά γίνονταν οργανωμένα μέσα απ’ ΟΛΑ τα «κανάλια» προπαγάνδας που έλεγχαν, είτε στο εσωτερικό είτε στο εξωτερικό …Τα «κανάλια» των «συνεταίρων», τα οποία κανείς δεν μπορούσε να ελέγξει …Τα «κανάλια» των εβραϊκής ιδιοκτησίας διεθνών ΜΜΕ …Τα κομμουνιστικής ιδεολογίας διεθνή όργανα, τα οποία πάντα είχαν στο στόχαστρό τους τον Ελληνισμό. Όλα αυτά «χτυπούσαν» την Ελλάδα, αλλά είχαν και βοήθεια μέσα από την ίδια την Ελλάδα …Υπήρχαν προδότες μέσα στην Ελλάδα, οι οποίοι τους βοηθούσαν …Δεν ήταν μόνον το ΚΚΕ με τη γνωστή και ιστορικά καταγεγραμμένη στάση του στη Μικρασιατική Καταστροφή …Ήταν κι εκείνοι, οι οποίοι είχαν συνεργαστεί με τους Εβραίους και τους Προτεστάντες και τους είχε παραδοθεί η εξουσία στην Ελλάδα …Ήταν εκείνοι, οι οποίοι «αναπαράγονταν» με τον ανθελληνικό τρόπο που βόλευε τα προτεσταντικά συμφέροντα …Ήταν εκείνοι, οι οποίοι εκ των έσω προσπαθούσαν να κάνουν ζημιά στον Ελληνισμό …Τα Προτεσταντικά Κολέγια, τα οποία βρίσκονταν στην Ελλάδα και τα οποία «παρήγαγαν» τις μόνιμα προδοτικές ηγεσίες τού Ελληνικού Κράτους …Τα Κολέγια, τα οποία «παρήγαγαν» μόνιμα τους Ανθέλληνες «αριστερούς» διανοούμενους.

Αυτά τα «κυκλώματα» ήταν εκείνα, τα οποία πρωταγωνίστησαν στην προσπάθεια «αποκαθήλωσης» του Ελληνισμού από το παγκόσμιο βάθρο του. Αυτά τα «κυκλώματα» εκμεταλλεύτηκαν κάτι ιστορικές ηλιθιότητες Γερμανών —όπως ο Φαλμεράυερ—, για ν’ «αποδείξουν» ότι οι σύγχρονοι Έλληνες είναι περίπου «τουρκόσποροι» και δεν έχουν καμία σχέση με τους διάσημους αρχαίους προγόνους τους. Αυτό βέβαια είναι κάτι, το οποίο εξ αντικειμένου ΔΕΝ ίσχυε, εφόσον το Ελληνικό κράτος στην τελική του μορφή —όπως για παράδειγμα και το κράτος τού Ισραήλ— προέκυψε μέσα από οργανωμένο εποικισμό του από αυθεντικό ελληνικό στοιχείο. Εποικίστηκε με ατόφιο «κομμάτι» τής Ρωμιοσύνης, το οποίο —όπως περιγράψαμε πιο πάνω— μεταφέρθηκε στην Ελλάδα μετά την ανταλλαγή πληθυσμών που ακολούθησε την Πτώση τής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας …Αυθεντικοί ελληνικοί πληθυσμοί μεταφέρθηκαν στην Ελλάδα απ’ όλες τις πιθανές κι απίθανες «γωνιές» των Βαλκανίων και της Μικράς Ασίας.

Όπως κάποιος δεν μπορεί ν’ αμφισβητήσει τον Εβραϊσμό των σημερινών Ισραηλιτών τού Ισραήλ, επειδή έναν αιώνα πριν στον ίδιο γεωγραφικό χώρο δεν υπήρχαν Εβραίοι στο ίδιο ποσοστό που αυτοί υπάρχουν σήμερα, έτσι δεν μπορεί να το κάνει αυτό και με την Ελλάδα, μέσω των διαπιστώσεων τού Φαλμεράυερ, οι οποίες αφορούσαν χώρους και χρόνους προ της ανταλλαγής πληθυσμών. Όμως, αυτά τα προφανή επιχειρήματα για κάποιον λόγο αγνοήθηκαν από τους σύγχρονους «Έλληνες» πολιτικούς και διανοούμενους και άφησαν τους Προτεστάντες όλου του κόσμου να «δηλητηριάζουν» την παγκόσμια κοινή γνώμη με την εσκεμμένα «στρεβλή» άποψή τους για τους σύγχρονους Έλληνες. Ταυτόχρονα αυτό όχι μόνον δεν προκαλούσε την αντίδραση της ελληνικής άρχουσας τάξης, αλλά αντίθετα έβρισκε ανταπόκριση ακριβώς εκεί όπου θα έπρεπε να υπάρχει αυτή η αντίδραση.

Μυστηριωδώς —και μέσα από ελληνικά υποτίθεται κέντρα εξουσίας και προπαγάνδας, μετά από μια πρωτοφανούς «ειλικρίνειας» αυτοκριτική— αφήνονταν να εννοηθεί ότι πράγματι οι Έλληνες είχαν πάψει να έχουν την αυθεντικότητά τους …Η Χελ δεν ήταν η Χελ που γνώριζε και θαύμαζε η ανθρωπότητα …Δεν ήταν η Χελ που φοβόταν όλος ο κόσμος τής εξουσίας …Η Χελ είχε μάλλον «πεθάνει» και στη θέση της ήταν μία που της έμοιαζε. Οι σύγχρονοι Έλληνες δεν ήταν αυθεντικοί, αλλά ήταν Νεοέλληνες. Δεν ήταν έξυπνοι, εργατικοί κι αγωνιστές, όπως οι πρόγονοί τους. Ήταν βλάκες, τεμπέληδες και φυγόπονοι …Δεν μιλούσαν καν τα αυθεντικά «Ελληνικά». Σ’ αυτήν την άποψη περί των σύγχρονων Ελλήνων και της γλώσσας τους συνέκλιναν ομαδικώς ΟΛΑ τα «ελληνικά» Κολέγια των Προτεσταντών …Μια άποψη, η οποία «πληρωνόταν» στους φορείς που την εξέφραζαν με «υποτροφίες» σε Προτεσταντικά Κολέγια του εξωτερικού και προνομιακούς διορισμούς σε εβραϊκές τράπεζες.

Αυτοί οι ίδιοι «Νεοέλληνες» των Κολεγίων —και με «απόδειξη» τη δική τους «επιτυχία»— άρχισαν να παίζουν και με την ελληνική γλώσσα …Να αμφισβητούν την αξία της …Να αμφισβητούν τη χρησιμότητά της για τους κατόχους της …Επειδή ήταν «καλοί» άνθρωποι και ήθελαν να «βοηθήσουν» τους ταπεινούς «Νεοέλληνες». Ξαφνικά η γλώσσα των Αυτοκρατόρων έγινε ακόμα μία γλώσσα ενός μικρού λαού …Μια γλώσσα, η οποία δεν άξιζε τον κόπο να καλλιεργείται, γιατί δεν έδινε «καριέρες» στο εξωτερικό. Όλη η «μανία» εις βάρος τής Ελληνικής Γλώσσας και υπέρ τής Αγγλοφωνίας ξεκίνησε μέσα από τα ίδια αυτά Κολέγια …Για το «καλό» των «Νεοελλήνων». Αν μπορούσαν θα την έβγαζαν τελείως από την ελληνική εκπαίδευση, όπως έκαναν σε πολλά από τα δικά τους Κολέγια στην Ελλάδα …Επειδή δεν «άξιζε» …Επειδή δεν έδινε «πρόσβαση» στο παγκόσμιο «γίγνεσθαι». Μέχρι και επεμβάσεις στην ίδια τη λειτουργία της επιχείρησαν. Τους ενοχλούσαν τα φωνήεντά της και ήθελαν να τα περιορίσουν …Για να μην «κουράζονται» οι μαθητές στην εκμάθησή της …Οι μαθητές, για τους οποίους είχε αποφασιστεί να εκπαιδεύονται στην αγγλική γλώσσα από τη νηπιακή ηλικία.

Με τον τρόπο αυτόν προσπάθησαν να μειώσουν τη δύναμη της ελληνικής γλώσσας στο ανώτατο επίπεδο της ελληνικής κοινωνίας …Στο επίπεδο της διακυβέρνησής της και της οικονομικής της λειτουργίας. Την ίδια ώρα πλημμυρίζουν την Ελλάδα με εκατομμύρια λαθρομεταναστών, οι οποίοι αλλοιώνουν την πληθυσμιακή σύνθεση της κοινωνικής βάσης τής χώρας. Την ώρα δηλαδή που μειώνεται η «ελληνοφωνία» στην κορυφή τής κοινωνίας, αυξάνεται ο όγκος τής κοινωνικής βάσης, η οποία δεν γνωρίζει καθόλου Ελληνικά. Εκμεταλλεύονται τα παγκόσμια μεταναστευτικά «ρεύματα» —τα οποία τα δημιουργούν οι ίδιοι— και «πλημμυρίζουν» την Ελλάδα με ξένους, για ν’ αλλοιώσουν την ομοιογένεια του πληθυσμού της.

Με τον τρόπο αυτό «σπρώχνουν» τους Έλληνες προς την «έξοδο» από την πατρίδα τους. Συστηματικά —και πλέον απροκάλυπτα— «διώχνουν» τους μορφωμένους Έλληνες από τη χώρα και την πλημμυρίζουν με αμόρφωτους ξένους. Διώχνουν κυρίως τους μορφωμένους, εφόσον θεωρείται πλέον κοινωνικά αποδεκτό —και συμφέρουσα επιλογή— να φεύγει κάποιος στο εξωτερικό, για να «πετύχει» και δήθεν να «διαφημίσει» την Ελλάδα. Μιμούνται τη μεγάλη «έξοδο» της Άλωσης της Πόλης, θεωρώντας βέβαιο ότι αυτοί οι Έλληνες, οι οποίοι σήμερα «φεύγουν» προς τη Δύση, θα έχουν την τύχη των ομοίων τους Ρωμιών μετά την Άλωση και άρα ότι θα «χαθούν» για τον Ελληνισμό.

Ανάλογα —κι αυτό βέβαια είναι το χειρότερο— προσπαθούν να δημιουργήσουν ίδιες συνθήκες και μέσα στην Ελλάδα …και μάλιστα θεωρώντας το αυτό ως βήμα «προόδου». Προσπαθούν την ίδια την Ελλάδα να την κάνουν κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν της Δύσης. Από το «ανήκομεν εις την Δύσην» πηγαίνουμε χωρίς όρους στο «γίναμε Δύση» και ό,τι αυτό συνεπάγεται για τους Έλληνες, οι οποίοι με βάση τον σχεδιασμό αυτόν προβλέπεται να γίνουν μειονότητα μέσα σ’ αυτήν τη «Δυτική» πατρίδα …Την αγνώριστη πλέον «πολυεθνική» και πολύγλωσση πατρίδα τους μέσα στη διεθνιστική ενιαία Νέα Τάξη, η οποία πλέον μοιάζει απόλυτα με τη Δύση, στην οποία «χάθηκαν» οι Έλληνες της Πτώσης τής Πόλης. Αυτό είναι το σχέδιό τους και με τον εξασθενημένο ελληνικό πληθυσμό θεωρούν ότι δεν θα βρουν αντίδραση. Λίγο με το «μαστίγιο» της τρομοκρατίας και της καταστολής και λίγο με το «καρότο» των επιδομάτων και των λοιπών βοηθημάτων, θεωρούν ότι δεν θα βρουν αντίδραση.

Φιλοδοξούν με τη σταδιακή αντικατάσταση του πληθυσμού στην Ελλάδα να «ξεφορτωθούν» τον Ελληνισμό ως πρόβλημα κι αυτός είναι ο βασικός σχεδιασμός τους. Ασκούν εσκεμμένα μια εθνοκτόνα πολιτική, η οποία πολιτική φιλοδοξούν στο βάθος τού χρόνου να μετατρέψει τους Έλληνες σε μειονότητα στην πατρίδα τους και η ελληνική γλώσσα να μην μπορεί πλέον να εξυπηρετήσει τις βασικές κρατικές αλλά και κοινωνικές λειτουργίες …Να επιλεγούν παράλληλες γλώσσες, για να επικοινωνούν οι πολίτες με το κράτος, τη στιγμή που ήδη δεν υπάρχει επικοινωνία μεταξύ των πολιτών στις υποβαθμισμένες γειτονιές τους. Έτσι κάπως φαντάζονται το τέλος τής Ελλάδας. Ας ψάξει κάποιος να δει ποιες ΜΚΟ διαχειρίζονται τα μεταναστευτικά «ρεύματα» προς την Ελλάδα και θα «πέσει» επάνω σε πράκτορες των γερμανικών μυστικών υπηρεσιών.

Όλα αυτά έχουν αρχίσει να γίνονται αντιληπτά απ’ όλους και όχι μόνον από τους γνωστούς «συνωμοσιολόγους». Θεωρώντας πλέον ότι έχουν «ροκανίσει» μέσα στον χρόνο επαρκώς την αυτοπεποίθηση των Ελλήνων, τόλμησαν να πάνε στο επόμενο «βήμα» …Να πάνε στο πραγματικά σημαντικό γι’ αυτούς «βήμα» …Να κάνουν αυτό, το οποίο για αιώνες θεωρούνταν και ήταν αδιανόητο …Να διαχωρίσουν τη Μακεδονία από τον Ελληνικό Κόσμο …Να διαχωρίσουν τον Αλέξανδρο από τον Κόσμο αυτόν …Να θέσουν υπό αμφισβήτηση τη σχέση τού Ελληνισμού με την ίδια τη Ρώμη …Να «κόψουν» και στη συνέχεια να «χαρίσουν» τη «μήτρα» τής Ελλάδας και τον Θεάνθρωπο της Ελλάδας σε βάρβαρους κομμουνιστές και γύφτους. Με την απειλή τής βίας «φίμωσαν» τους Βούλγαρους και τους Αλβανούς των Σκοπίων και παρέδωσαν τη «Βόρεια Μακεδονία» σε ένα γελοίο συρφετό κομμουνιστών ελληνικής καταγωγής και γύφτων, τους οποίους συγκέντρωσαν εκεί απ’ όλη την πρώην Γιουγκοσλαβία …Αυτοί είναι οι νέοι «Μακεδόνες» τού εβραιοπροτεσταντικού σχεδιασμού…

…Αυτή είναι η Συμφωνία των Πρεσπών …Στόχος αυτής της συμφωνίας είναι να παραδοθεί η «μήτρα» τού Ελληνισμού σε κομμουνιστές και γύφτους, οι οποίοι θα την κάνουν «άλλη μία σαβούρα» ανάμεσα στις «σαβούρες» που έχει η «πραμάτεια» τους. Για να έχει μόνιμη διάρκεια η «αναπηρία» αυτή, προσπάθησαν και πάλι να παίξουν με το θέμα τής γλώσσας και την καθοριστική της σχέση με τον Ελληνισμό. Για να μην υπάρχει ούτε η μαθηματική πιθανότητα η «Μακεδονία» αυτή να «κολλήσει» ξανά με την Ελλάδα, «εφεύραν» τη «μακεδονική» γλώσσα. Παρ’ όλο που γνωρίζουν ότι η γλώσσα των Σκοπιανών είναι καθαρά μια απλή βουλγαρική διάλεκτος, τη «βάπτισαν» σαν «μακεδονική» κι αυτό ήταν ένας από τους βασικούς όρους τής Συμφωνίας των Πρεσπών.

Γιατί η αναγνώριση αυτής της ψευδεπίγραφης γλώσσας αποτελούσε απαραίτητο όρο για τη συμφωνία αυτή; …Για να μη μπορεί η «Μακεδονία», αναζητώντας τις «ρίζες» της, να «κολλήσει» ξανά στον Ελληνισμό …Για να μη μπορεί, αναζητώντας τη «γλώσσα» της, να «επιστρέψει» εκεί απ’ όπου «αποκολλήθηκε» …Για να είναι βέβαιοι ότι τα μελλοντικά γεννήματα της «Μακεδονίας» δεν θα είχαν ούτε τη θεωρητική πιθανότητα να μοιάζουν με τον Αλέξανδρο …Να μην έχουν επάνω τους κανένα στοιχείο απ’ αυτά που χαρακτήριζαν τον ίδιο ως άτομο και κυρίως να μην «μεταφέρουν» σ’ αυτά την ελληνικότητά του …Να είναι σλαβόφωνα, να έχουν ΟΛΕΣ τις «αναπηρίες» των κομμουνιστών και βέβαια τη «γενναιότητα» των περιπλανώμενων γύφτων. Αυτόν τον σκοπό εξυπηρετεί η επινόηση της αυθαίρετης «μακεδονικής» γλώσσας. Όλα αυτά τα υπέγραψαν οι προδότες τού Ελληνισμού …Οι απόφοιτοι των Προτεσταντικών Κολεγίων και οι κομμουνιστές …Οι συνεργάτες δηλαδή τής Νέας Τάξης στην Ελλάδα.

Η απόλυτη προδοσία τού Ελληνισμού και του Θεανθρώπου Αλέξανδρου …Η απόλυτη «χάλκευση» των ιστορικών δεδομένων. Γι’ αυτόν τον λόγο επιλέχθηκε να «υπογραφεί» αυτή η συμφωνία, όταν οι Έλληνες —λόγω Μνημονίων— βρίσκονταν με την «πλάτη» στον τοίχο …Στη χειρότερη δυνατή οικονομική κατάσταση και με τη Γερμανία να την απειλεί ακόμα και με ωμή βία, προκειμένου να υποταχθεί… Στη χειρότερη δυνατή κατάσταση και με όλα τα εβραϊκά ΜΜΕ παγκοσμίου εμβέλειας να «πυροβολούν» μαζικά τον Ελληνισμό …Να μιλάνε εντελώς απροκάλυπτα για τεμπέληδες κι απατεώνες, οι οποίοι είχαν σαν στόχο να «φεσώσουν» την παγκόσμια οικονομία με μόνο επιχείρημα μια «δήθεν» σχέση τους με τον αρχαίο Ελληνισμό.

Όλα αυτά έγινα απόλυτα οργανωμένα κι ενορχηστρωμένα από το εβραιογερμανικό «διευθυντήριο» τής Νέας Τάξης. Αυτό ήταν το σχέδιό τους και —όπως καταλαβαίνουμε— αυτό είναι ένα σχέδιο ΗΛΙΘΙΩΝ. Αυτά όλα είναι λάθος. Γιατί είναι λάθος; …Γιατί ΔΕΝ ΑΚΥΡΩΣΑΝ τίποτε απ’ όλα όσα κάνουν τον Ελληνισμό επικίνδυνο για το σύστημα …Γιατί εδώ έχουμε να κάνουμε με πραγματικούς κινδύνους και όχι με εικονικούς. Αυτοί, οι οποίοι σχεδίασαν το σύστημα και είχαν κάνει τις «διαγνώσεις» για τους κινδύνους που το απειλούν, ήταν οι «μηχανικοί» τού Ελληνισμού και όχι πλανόδιοι γύφτοι τού Ιουδαϊσμού. Όταν σου λέει η «Γραφή» ότι κινδυνεύεις από τους Έλληνες, εννοεί ότι κινδυνεύεις από τα χαρακτηριστικά τους και όχι από τον τίτλο τους. Το ότι εσύ έχεις μάθει να βαπτίζεις το κρέας «ψάρι», επειδή είσαι μαθημένος να λειτουργείς ως απατεώνας έμπορος, δεν σημαίνει ότι λύνεις το πρόβλημα …Από τους Έλληνες θα έρθει το πρόβλημα, ακόμα κι αν εσύ τους αποκαλείς «μπαμπουίνους» και έχεις πλημμυρίσει τη χώρα τους με ξένους.

ΤΩΡΑ θα κριθούν όλα τα «μεγάλα» κι «έξυπνα» που έχουν σκεφτεί κι έχουν εφαρμόσει, γιατί τώρα πάνε να κάνουν το μεγάλο «άλμα» τού σχεδιασμού. ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΩΡΑ ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ. Γι’ αυτήν την ώρα έχουν προειδοποιηθεί …και αυτές τις προειδοποιήσεις τις αγνόησαν. Θέτουμε λοιπόν ξανά το απλό ερώτημα, του οποίου η επίσης απλή απάντηση αποκαλύπτει το λάθος τους: Τώρα, που πλησιάζει η ΜΕΓΑΛΗ ΩΡΑ τής αναπόφευκτης σύγκρουσης με τους Έλληνες, τους έχουν «ξεφορτωθεί»; Τώρα, που έφτασε η ώρα να βγάλουν το θηρίο Φένριρ εναντίον ΟΛΩΝ των λαών, εξακολουθούν να υπάρχουν Έλληνες; Ποιο ακριβώς ήταν το χρονοδιάγραμμα του δήθεν σχεδίου τους; Ακύρωσαν κάτι, απ’ αυτό το οποίο δίνει στους Έλληνες χαρακτηριστικά απειλής; Τους «εξαφάνισαν»; Τους «ακύρωσαν»; Τους «εξαγόρασαν»; Μετά το «μεγαλοφυές» τους σχέδιο τι ακριβώς άλλαξε, τώρα που η Νέα Τάξη αρχίζει και «καταβροχθίζει» τα κρατικά συστήματα; Εξακολουθούν να υπάρχουν Έλληνες; …Εάν υπάρχουν, σημαίνει ότι εξακολουθεί να υπάρχει κίνδυνος! Εξακολουθεί να υπάρχει ελληνικό κράτος; …Εάν υπάρχει, θα εξακολουθεί να υπάρχει κίνδυνος! Εξακολουθούν όλοι αυτοί να διατηρούν την αυθεντική ελληνική γλώσσα και την παιδεία και άρα τα χαρακτηριστικά εκείνα, τα οποία τους κάνουν επικίνδυνους; …Εάν συμβαίνει αυτό, θα εξακολουθεί να υπάρχει κίνδυνος!

Αυτό είναι που σου λένε οι Γραφές …Όταν υπάρχουν οι Έλληνες, υπάρχει κίνδυνος …Μέγας κίνδυνος, τον οποίον δεν τον αντέχει ούτε η ίδια η Ρώμη …Τι ΔΕΝ καταλαβαίνεις; …Το θέμα είναι να μην τους βρεις μπροστά σου, όταν θα μπεις στην τελική ευθεία για τον σχεδιασμό σου …Το θέμα είναι να μην υπάρχουν και όχι το πώς θα τους ονομάζεις. Για όσο διάστημα υπάρχουν, θα κινδυνεύεις, εάν δεν σεβαστείς τους περιορισμούς τού σχεδιασμού που τους παρακάμπτει και δεν τους «εξαφανίζει», γιατί είναι αθάνατοι. Για όσο διάστημα δεν τους έχεις εξαφανίσει, ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να μεθοδεύεις την αλλαγή τού σχεδιασμού, που θα τους φέρει «απέναντί» σου …Πρώτα τους εξαφανίζεις ή τους παρακάμπτεις και μετά ξεκινάς την «πορεία» σου. Σε αντίθετη περίπτωση πρέπει να γνωρίζεις ότι απ’ αυτούς θα έρθει το χτύπημα. Άρα, όπως και να τους ονομάζεις, θα σε «χτυπήσουν» και αυτό είναι που πρέπει ν’ αποφύγεις. Γι’ αυτόν τον λόγο μιλάμε για ηλίθιους.

Είναι σαν να σου λέει κάποιος «μη σκαλίζεις αυτήν τη χειροβομβίδα, γιατί θα σκάσει στα χέρια σου και θα σε σκοτώσει» κι εσύ να απαντάς με επιχείρημα του τύπου: «Δεν υπάρχει πρόβλημα. Αφαίρεσα την επικίνδυνη μακεδονική «περόνη» —σπάζοντάς την— και την τοποθέτησα «δίπλα», για να μη «συνεργάζεται» με τον υπόλοιπο ελληνικό μηχανισμό και ταυτόχρονα έπεισα και τους συνοδοιπόρους μου ότι αυτή δεν είναι αυθεντική «χειροβομβίδα» …Είναι μια κοινή «πατάτα» και θεωρώ ότι μπορεί κάποιος να την κόψει άφοβα σε μικρά κομμάτια». Στέκει σε κάποια λογική αυτή η απάντηση; …Όχι βέβαια. Εάν αυτή είναι μια πραγματική «χειροβομβίδα», θα το καταλάβει απόλυτα και χωρίς καθόλου επιχειρήματα όταν «σκάσει» στα «χέρια» του. Το ότι αυτή δεν «έσκασε» όταν τραβήχτηκε η «περόνη» της, δεν αποτελεί απόδειξη ότι είναι «πατάτα», αλλά ότι έχει «χρονοκαθυστέρηση», την οποία ο βλάκας αγνοεί …Αυτό ήταν το μεγαλοφυές σχέδιό τους …Το «απόρρητο» σχέδιό τους …Να «απομακρύνουν» από τη θέση της την «περόνη» τής ελληνικής «χειροβομβίδας» …ΘΑΑΑΑ τους εξαφάνιζαν τους Έλληνες, αλλά, επειδή βιάζονταν, θα προχωρούσαν με τον υπόλοιπο σχεδιασμό τους πριν επιτύχουν αυτό, το οποίο θεωρούμε προαπαιτούμενο.

Δημιούργησαν το πρόβλημα με τη Μακεδονία για έναν αμφιβόλου αποτελεσματικότητας «ακρωτηριασμό», ο οποίος είναι αδύνατον να τους εξυπηρετήσει γιατί βρίσκεται πολύ «μακριά» από το «χρονοδιάγραμμα» του σχεδιασμού τους …Παντελώς αμφιβόλου αποτελεσματικότητας «ακρωτηριασμό» από τη στιγμή που ο Ελληνισμός —για τους λόγους που ήδη περιγράψαμε— δεν επηρεάζεται από τις αυξομειώσεις τού μεγέθους του —λόγω «ακρωτηριασμών»— …Προκάλεσαν έναν παντελώς άκαιρο «ακρωτηριασμό», εφόσον, κι αποτελέσματα να μπορεί κάποτε αυτός να φέρει, αυτά θα αργήσουν πάρα πολύ σε σχέση με τις ανάγκες τους, οι οποίες είναι οι τρέχουσες …ΤΩΡΑ θα γίνει η σύγκρουση και όχι όταν θα «έρθουν» τα αμφίβολα αποτελέσματα της αφελούς πολιτικής τους. Όλα αυτά είναι τραγικά λάθη. Θεώρησαν τη Μακεδονία μια επικίνδυνη «περόνη» και νόμιζαν ότι, αφαιρώντας την, και παραδίδοντάς την σε αγράμματους κομμουνιστές, «ακύρωσαν» τη λειτουργία της. Ταυτόχρονα δεν κερδίζουν και τίποτε ουσιαστικό από την παγκόσμια εκστρατεία δυσφήμισης του Ελληνισμού. Με τη δυσφήμισή του δεν επηρεάζουν την εσωτερική του λειτουργία. Απλά τον «λέρωσαν» με βρομιές και δεν τον «μόλυναν» για να τον «αρρωστήσουν» …Τον «λέρωσαν» με βρομιές, οι οποίες απλά «ξεπλένονται» με μια εντυπωσιακή επανεμφάνισή του στο παγκόσμιο προσκήνιο …ΔΕΝ επηρέασαν το DNA τής Χελ, δηλαδή, ούτε με τον έναν ούτε με τον άλλο τρόπο …ΔΕΝ ΕΚΑΝΑΝ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ…

Τώρα, που οι ίδιοι πλέον είναι «ευάλωτοι», γιατί είναι απόλυτα εκτεθειμένοι στις συνέπειες των αλλαγών που επιχείρησαν, ζουν με την αγωνία τους …Ζουν με την αγωνία αυτού, ο οποίος δεν γνωρίζει τι ακριβώς θ’ αντιμετωπίσει …ΔΕΝ γνωρίζουν καν εάν η φοβερή και τρομερή κόρη τής Δήμητρας έχει ήδη γεννήσει και άρα πριν προλάβουν αυτοί να επιχειρήσουν να της αφαιρέσουν τη μακεδονική της «μήτρα» …ΔΕΝ γνωρίζουν καν εάν η Περσεφόνη έχει ήδη στην αγκαλιά της τον φοβερό Διόνυσο Ζαγρέα …Τον τρομερό Θεό, που γεννήθηκε, ώστε να ξαναγεννηθεί …ΔΕΝ γνωρίζουν εάν τον πήρε στα χέρια της η Αθηνά, για να τον εκπαιδεύσει.

…Αυτός είναι το «βρέφος» που έγινε λεία των γιγάντων και ο «θάνατός» Του εξόργισε ΟΛΟΥΣ τους Θεούς …Αυτός, που «ακρωτηριάστηκε» και κατασπαράχθηκε από τα θηρία, για ν’ «αναστηθεί» ξανά …Αυτός, που «κυοφορούσε» η Περσεφόνη …Αυτός, που μετά τη γέννησή του δίνεται στην Αθηνά για να τον μεγαλώσει κρυφά, μέχρι ν’ αναλάβει τον τιμωρητικό Του ρόλο …Αυτός είναι που σήμερα απειλεί με επανεμφάνιση και απειλεί με θάνατο ΟΛΑ τα θηρία και άρα το ηλίθιο Φένριρ και τον πονηρό συνοδοιπόρο του Γιόρμουνγκαντ …Ο ζωντανός Διόνυσος …Ο Θεάνθρωπος …Ο τρομερός Θεός, που εκφράζει ΟΛΕΣ τις δυνάμεις των Διδύμων «βρεφών», εφόσον είναι Υιός τού ιδίου τού Όφεως και της Χελ.

Αυτή η Χελ τώρα τους «παρακολουθεί» και είναι πιο επικίνδυνη από ποτέ, γιατί δέχθηκε τα ύπουλα χτυπήματά τους και ο ανοικτός παγκοσμιοποιημένος «χώρος» τη βολεύει για ν’ «ανέβει» στον Κόσμο των «ζωντανών». Άνοιξαν διάπλατα πλέον τις «πόρτες» τής Κολάσεως και ΔΕΝ ξέρουν τι θα βγει μέσα απ’ αυτήν …Έδειξαν τις προθέσεις τους απέναντι στη φοβερή Θεά …Την έβαλαν στα Μνημόνια …Τη λεηλάτησαν …Την «πλημμύρισαν» με λαθρομετανάστες …Τη διέβαλαν στην παγκόσμια κοινωνία …Οτιδήποτε μπορεί κάποιος να κάνει εις βάρος μιας κοινωνίας και ενός λαού, το έχουν κάνει εις βάρος τής Χελ. Τώρα ΔΕΝ έχουν ΚΑΜΙΑ δικαιολογία …Τον πέρασαν τον Ρουβικώνα, και τώρα ΔΕΝ υπάρχει πλέον γυρισμός …ΔΕΝ έχει πλέον ΚΑΜΙΑ σημασία το τι γνώριζαν και το τι δεν γνώριζαν …Τώρα βαδίζουμε πλέον προς την τελική «σύγκρουση».

Ο Ελληνισμός όλα αυτά τα γνώριζε ότι θα συμβούν, πριν συμβούν. Καταλάβαινε τα λάθη που γίνονταν και τα οποία τον αφορούσαν. Γι’ αυτόν τον λόγο είχε μπει εγκαίρως σε φάση προετοιμασίας σύγκρουσης …Ο πιο ισχυρός και εμπειροπόλεμος πολεμιστής στην ιστορία τής ανθρωπότητας —χωρίς «τυμπανοκρουσίες»— ετοιμαζόταν για το μεγαλύτερο «ραντεβού» τής ιστορίας του. Την ώρα που κάποιοι συστηματικά τον διέβαλαν και τον συκοφαντούσαν, αυτός προετοιμαζόταν με απόλυτη προσήλωση στο καθήκον του. Δεν αντιδρούσε στις προκλήσεις, γιατί δεν έχει νόημα για έναν πολεμιστή να μπαίνει σε λεκτικές διαμάχες, τη στιγμή που η μάχη τον περιμένει. Όποιοι είχαν να την αφέλεια να κρίνουν την κατάσταση που αφορούσε τον Ελληνισμό από τις επιφανειακές συμπεριφορές τού ελληνικού λαού, θα βρεθούν προ εκπλήξεων! Όποιοι νόμιζαν ότι τον ελέγχουν, επειδή εύκολα έβαζαν να τον κυβερνά το δικό τους πολιτικό «σκουπιδαριό», θα καταλάβουν το λάθος τους. Τίποτε δεν φαινόταν όλα αυτά τα χρόνια, γιατί τίποτε δεν έπρεπε να γίνει αντιληπτό. Όταν ο χρόνος των αποκαλύψεων θα ερχόταν, τότε θα «έβλεπαν» όλοι πόσο σοβαρή ήταν αυτή η προετοιμασία.

 

 

Τα ολέθρια λάθη και ο τελικός σχεδιασμός.

 

Την ίδια ώρα που ο Ελληνισμός —παρ’ όλα τα ύπουλα χτυπήματα που δεχόταν— προετοιμαζόταν για μια σύγκρουση που φαινόταν πλέον αναπόφευκτη, στο αντίπαλο «στρατόπεδο» κυριαρχούσε το χάος, που ακολουθεί τη «μέθη» …Οι άπειροι στις μάχες Εβραίοι σχεδόν προεξοφλούσαν τα κέρδη τού «θριάμβου» τους, χωρίς καν να έχει ξεκινήσει η μάχη. Την ώρα που στο εμπειροπόλεμο ελληνικό «στρατόπεδο» υπήρχε συναγερμός κι απόλυτη προσήλωση στον στόχο, στο εβραϊκό «στρατόπεδο» των άσχετων γινόταν «πανηγύρι» …Η χαρά των γύφτων …«Πανηγύρι» θράσους, αμετροέπειας κι ασχετοσύνης …Ένα «πανηγύρι», το οποίο ξεκίνησε πολύ νωρίς. «Αυτοθαυμάζονταν» κι «αλληλοσυγχαίρονταν σαν «μηχανικοί» πριν ακόμα ξεκινήσει το «έργο» τους …«Θριαμβευτές», πριν ακόμα ξεκινήσει η σύγκρουση που οδηγεί στον θρίαμβο. Άνθρωποι, όπως ο Σιωνιστής Κίσινγκερ, «αναπολώντας» το «μέλλον», αποκάλυπτε τα «μυστικά» των Ελλήνων, σαν ν’ αναφερόταν σε μουσειακό «κομμάτι» …Σαν να τους είχε εξοντώσει, τη στιγμή που δεν είχε ξεκινήσει καν η σύγκρουση μ’ αυτούς. Εξέδιδαν απομνημονεύματα «ηρώων», πριν ακόμα αυτοί πολεμήσουν. Εισέπρατταν προκαταβολικά το «έπαθλο» ενός αγώνα, ο οποίος δεν είχε ακόμα πραγματοποιηθεί.

Αυτά, τα οποία έχουμε δει από τους άσχετους, είναι πρωτοφανή στην ιστορία τής ανθρωπότητας. Έστησαν έναν σχεδιασμό, θεωρώντας ότι από μόνος του θα γίνει το αίτιο να εξαλειφθούν οι κίνδυνοι που απειλούν τον ίδιο. Έστησαν το μεγαλύτερο «τεχνικό» έργο στην ιστορία, θεωρώντας ότι έχουν εξαλείψει τη «βαρύτητα» …Τη μόνιμη «βαρύτητα», εφόσον επίσης μόνιμη είναι και η αντιδραστικότητα των λαών σε τέτοιου είδους εφαρμογές. Νόμιζαν ότι με την έξυπνη κατανομή πρώτων ρόλων και των μεγάλων συμφερόντων θα κατάφερναν να εξουδετερώσουν όλους εκείνους τους ιδιόμορφους παράγοντες, οι οποίοι δρουν αυτόνομα κι ανεξάρτητα με βάση τα δικά τους «ελατήρια». Έδωσαν τη μεγαλύτερη βαρύτητα της προσοχής τους στα «μεγέθη» και πίστεψαν ότι ένας πληθυσμιακά «συρρικνωμένος» Ελληνισμός δεν θα μπορούσε ν’ αντιδράσει απέναντι στους τεράστιους λαούς, τους οποίους έλεγχαν. Προφανώς το μέγεθος της «βαρύτητας» ήταν πολύ μικρό κι ασήμαντο στις δικές τους «εξισώσεις».

Νόμισαν ότι αρκούσε να «στριμώξουν» τον Ελληνισμό ανάμεσα στα μεγάλα συμφέροντα, προκειμένου να τον εγκλωβίσουν στην αδυναμία και την εξάρτηση. ΔΕΝ εξέτασαν τις ιδιομορφίες και τις ιδιαιτερότητες εκείνες, οι οποίες έκαναν αυτόν τον λαό επικίνδυνο για τέτοιου είδους σχεδιασμούς. ΔΕΝ σκέφτηκαν ότι ακόμα και τα πανίσχυρα γρανάζια τού πιο μεγάλου κινητήρα μπορούν να σπάσουν από ένα μικρό μεταλλικό «θραύσμα», το οποίο από λάθος θα βρεθεί ανάμεσά τους. ΔΕΝ έλαβαν υπόψη τους ούτε τη δική τους περίπτωση ως εκπαιδευτικό «παράδειγμα» …Ένα «παράδειγμα», που αφορούσε έναν μικρό λαό, ο οποίος, παρ’ όλο το μικρό του μέγεθος, προκαλούσε παγκόσμιες εξελίξεις. Όλα αυτά ήταν κακοί «οιωνοί» και δεν προμήνυαν γι’ αυτούς καμία θετική εξέλιξη. Ήταν ένδειξη ότι υποτιμούσαν την κατάσταση και στα επίπεδα αυτά απαιτείται λογική και ταπεινότητα, γιατί τα πάντα είναι επικίνδυνα.

Έχοντας λοιπόν στο μυαλό τους οι Σιωνιστές πως έχουν τις γνώσεις και ότι θα μπορούσαν την κατάλληλη στιγμή να «τακτοποιήσουν» το θέμα τού Ελληνισμού, ξεκίνησαν από πολύ νωρίς τον σχεδιασμό τους για την επόμενη «ημέρα». Έχοντας ανέβει στην κορυφή τού κόσμου —με το «ασανσέρ», που λεγόταν ΗΠΑ—, νόμισαν ότι θα μπορέσουν να ελέγξουν τα πάντα με τη λογική τής δύναμης. Αυτή η ιδιότητα ήταν που τους έλειπε πάντα ως λαό και, επειδή την εξασφάλισαν, νόμισαν ότι τα έχουν πλέον όλα. Έχοντας για πρώτη φορά τη δυνατότητα να ελέγχουν τόσο ισχυρές δυνάμεις, έβγαλαν απίστευτα συλλογικά κόμπλεξ. Όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ με τους μικρούς και τους δειλούς, ΔΕΝ δίσταζαν ποτέ στη χρήση βίας …Φυσικό ήταν αυτό …Όταν ένας μικρός λαός για τον οποιονδήποτε λόγο ενεργεί με δανεικές δυνάμεις ενός άλλου μεγαλύτερου, δεν εγκαταλείπει τις πονηράδες που συνήθως χαρακτηρίζουν τους μικρούς λαούς …Ό,τι και να έκαναν πλέον, δεν «ξεχνούσαν» να «εκδικηθούν» κι εκείνους, οι οποίοι δεν τους «φέρθηκαν» καλά, όταν ήταν «μικροί» και «φτωχοί».

Την ώρα λοιπόν που βίωναν την απόλυτη «δικαίωσή» τους, ως ο πιο «κατατρεγμένος» —λόγω της «αξίας» του— λαός τής ιστορίας, τα «σχέδιά» τους «έτρεχαν» …Η απληστία τους δεν έπαυε να τους πιέζει για ακόμα μεγαλύτερη «επιτυχία» …Βιάζονταν να κάνουν ακόμα μεγαλύτερο «άλμα» προς την κορυφή, έχοντας εξασφαλίσει τον απόλυτο έλεγχο των πιο ισχυρών προτεσταντικών δυνάμεων. Αυτή η σιγουριά τους για το «δεδομένο» τού απολύτου ελέγχου των χριστιανών —ή τουλάχιστον ενός μεγάλου μέρους τους—, σε συνδυασμό με τη βιασύνη, θα έκανε αναπόφευκτα τα λάθη τους. Λογικό είναι αυτό. Όταν στηρίζεσαι σε λάθος αρχική εκτίμηση μιας κατάστασης, όλα όσα βασίζονται επάνω σ’ αυτήν την υπόθεση είναι επίσης λάθος, ακόμα κι αν είναι τα πιο έξυπνα. ΔΕΝ μπορεί να λειτουργήσει τίποτε σωστά, όταν τα δεδομένα, επάνω στα οποία βασίζεται κάποιος για να κάνει τους υπολογισμούς του, είναι λάθος …Τους καλύτερους λιθοξόους να διαθέτεις, ΔΕΝ χτίζεις ισχυρό κάστρο, εάν επιλέξεις το λάθος οικόπεδο, επάνω σε βάλτο. Όταν πιστεύεις ότι δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος για ότι κι αν επιχειρήσεις να κάνεις, θα αποτύχεις απόλυτα, εάν δεν ισχύει η παραδοχή σου αυτή, γιατί απλούστατα δεν θα έχεις προετοιμάσει καμία άμυνα …Γιατί απλούστατα θα κάνεις το κάτι επιπλέαν, το οποίο θα οδηγήσει στην αποτυχία.

Από τη στιγμή λοιπόν που θεώρησαν ότι δεν υπήρχε πρακτικά ένας εχθρός αρκετά ισχυρός, για να τους κάνει ζημιά, άρχισαν τις επεμβάσεις μέσα στον Χριστιανικό Κόσμο, προκειμένου να τον αλλάξουν και να τον φέρουν στα μέτρα τους. Θεωρώντας ότι έχουν «καταστρέψει» τον ελληνικό «οπλισμό» του, νόμιζαν ότι θα τον «πλάσουν» σαν μαλακή «πλαστελίνη» …Δεν είχαν καν την υπομονή να δουν αν αυτά τα οποία πίστευαν είχαν κάποια δόση αλήθειας με τη «μαρτυρία» τού χρόνου …Ήταν που ήταν άσχετοι «αυτοκράτορες», ήταν και «φουριόζοι». Αυτοί, οι οποίοι ανέλαβαν να «καθοδηγούν» το θυμωμένο θηρίο Φένριρ, δεν προλάβαιναν να το χρησιμοποιούν σαν «μπουλντόζα» που γκρεμίζει τα πάντα. «Γκρέμιζαν» με την αυτοπεποίθηση του «μηχανικού», ο οποίος ξέρει τι κάνει και βιάζεται να δημιουργήσει τις απαιτούμενες συνθήκες, ώστε να ξεκινήσει το έργο του…Δεν προλάβαιναν να «ισοπεδώνουν» …Δεν προλάβαιναν να ορίζουν εχθρούς στο θηρίο, για να τους επιτεθεί …Δεν ήξερες ποτέ εάν κάτι το έκαναν επειδή ήταν απαραίτητο για τα σχέδιά τους ή ήταν μια πράξη εκδίκησης γι’ αυτούς που μισούσαν κι έβρισκαν την ευκαιρία να τους τιμωρήσουν. Αυτό είναι που λέμε ότι «ήταν στραβό το κλίμα, το έφαγε κι ο γάιδαρος». Την ώρα που έπρεπε να υπάρχει αυτοσυγκράτηση και να τεθούν τα αιώνια κι απαράβατα όρια της αυτοκρατορίας τους, ΔΕΝ υπήρχε ψυχραιμία. Αντί ν’ απολαύσουν την αναπάντεχη επιτυχία τους ν’ ανέβουν στην κορυφή τού Κόσμου, αυτοί ονειρεύονταν ακόμα μεγαλύτερα κέρδη. Την ώρα που έπρεπε να υπάρχει ένας Τραϊανός να προστατεύσει τα απαραβίαστα όρια, αυτοί γκρέμιζαν κι εκείνα τα ψευδο-όρια που υπήρχαν.

Δεν υπήρχε κάποιος να σταματήσει τους Εβραίους συνωμότες τής Νέας Υόρκης, του Λονδίνου και της Φρανκφούρτης. Οι Εβραίοι είχαν αποθρασυνθεί και νόμιζαν ότι θα κατακτήσουν τον Κόσμο ολόκληρο, έχοντας μάθει να «καβαλάνε» την «πλάτη» τού Φένριρ. Είχαν αποθρασυνθεί εντελώς. Θεωρώντας πως είχαν «ξεμπερδέψει» άπαξ με τους προαιώνιους αντίπαλούς τους —τούς Έλληνες—, νόμιζαν ότι μπορούσαν να κάνουν ό,τι θέλουν …Ο Κόσμος όλος μαλακός σαν «βούτυρο» κι αυτοί είχαν στα «χέρια» τους το σκληρό προτεσταντικό «μαχαίρι» για να τον τεμαχίζουν και να τον εκμεταλλεύονται όσο θέλουν. Προφανώς εκτίμησαν ότι αρκεί για τον σχεδιασμό τους το απλό «σκυρόδεμα», με τους ίδιους να έχουν αναλάβει τον ρόλο των «αρχιμηχανικών» και ηγετών τής αυτοκρατορίας. Δεν θεώρησαν ότι έπρεπε το «μπετόν» τους να έχει κάποιου είδους «οπλισμό», όπως είχε η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Αυτοί, ως «αρχιμηχανικοί» πλέον, και ξεκινώντας για ν’ αλλάξουν τον προηγούμενο σχεδιασμό, «έπαιξαν» και πάλι με τα ενδοπροτεσταντικά συμφέροντα. Αφού στον προηγούμενο σχεδιασμό, εκμεταλλεύτηκαν εύκολα την «αποσυνάγωγη» Γερμανία, για να «ρίξουν» τους Βρετανούς από τον «θρόνο» τους και να γίνουν οι ίδιοι «συνέταιροι» με τους Αμερικανούς, δεν είχαν πρόβλημα να επαναλάβουν την πονηριά τους …Θα επαναλάμβαναν το ίδιο σχέδιο, για να «ρίξουν» αυτήν τη φορά και τους Αμερικανούς …Το ίδιο κόλπο θα έκαναν πάλι, απλά σε άλλη κλίμακα. «Ασφαλής» τούς φαίνονταν αυτή η δοκιμασμένη τακτική. Έχοντας μάθει να «καβαλάνε» το θηρίο Φένριρ, θα μετέτρεπαν ολόκληρο τον Προτεσταντικό Κόσμο σε «Φένριρ». Εφόσον, «καβαλώντας» τη Γερμανία, «κατέκτησαν» τον Χριστιανισμό, τότε, «καβαλώντας» τον Προτεσταντισμό, θα «κατακτούσαν» τον Κόσμο ολόκληρο.

Μιλάμε για «μεγάλους» στρατηγούς …Την ίδια Φένριρ θα χρησιμοποιούσαν, για ν’ αλλάξουν την κλίμακα και να την κάνουν παγκόσμια …Την ίδια γερμανική «χιονόμπαλα» θα κυλούσαν, για να την κάνουν «γιγαντιαία» …Την ίδια Γερμανία θα εκμεταλλεύονταν, ώστε να πείσουν τους αφελείς Προτεστάντες ότι έχουν σχέδιο να γίνουν ΟΛΟΙ μαζί ακόμα ισχυρότεροι …Να γίνουν πραγματικά κυρίαρχοι του Κόσμου. Όπως έπεισαν κάποτε τους Αμερικανούς να «ρίξουν» τους Βρετανούς, έτσι θα έπειθαν κι όλους τους Προτεστάντες να «ρίξουν» τους Χριστιανούς, ώστε ν’ αλλάξει η κλίμακα. Γι’ αυτόν τον στόχο με τα άπειρα κέρδη θα έπρεπε οι Προτεστάντες να ενώσουν τις δυνάμεις τους. Είχαν «εφεύρει» οι Εβραίοι τη «λύση» να εξυπηρετηθούν τα κοινά προτεσταντικά συμφέροντα …Να ενωθούν οι Προτεστάντες, αλλά αυτήν τη φορά με τούς Εβραίους ως «αφεντικά» …Να είναι «αφεντικά» και όχι μυστικοσύμβουλοι κάποιου από τους Προτεστάντες «μνηστήρες», όπως ήταν την προηγούμενη φορά.

Έχοντας κατά νου αυτές τις τεράστιες αλλαγές, άρχισαν την εσωτερική «προετοιμασία» τής αυτοκρατορίας τους. Πριν δώσουν δηλαδή το σύνθημα της γενικής επίθεσης εναντίον τού συνόλου τού Πλανήτη, θα έπρεπε να «προγραμματίσουν» την κατάσταση σύμφωνα με τα νέα δεδομένα …Να την προγραμματίσουν να φαίνεται σαν μια «Πανπροτεσταντική» προσπάθεια, η οποία θα είχε τον πιο υψηλό στόχο που είχε θέσει ποτέ στην ιστορία κάποια αυτοκρατορία …Μια προσπάθεια, της οποίας η επιτυχής έκβαση θα απαιτούσε τη σύμπραξη όλων των μεγάλων προτεσταντικών δυνάμεων. Θα επανέφεραν τους Βρετανούς στο παιχνίδι κι απλά θα τους χρησιμοποιούσαν μαζί με τους Αμερικανούς και τους Γερμανούς, για να κυριαρχήσουν οι ίδιοι ως «αφεντικά» τους —και μάλιστα απόλυτα— σ’ ολόκληρο τον Κόσμο.

Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι θα «γερμανοποιούσαν» το σύνολο του Χριστιανισμού …Θα τον έκαναν ως σύνολο μία γιγαντιαία Λύκαινα Φένριρ όμοια με τη Γερμανία τού Χίτλερ …Θα τον μεταμόρφωναν μέσα από μια νέα «άθεη» θρησκευτικού τύπου προσέγγιση, η οποία θα ξεκινούσε από τον Προτεσταντικό Κόσμο και θα τον κατέκλυζε ολόκληρο. Θεωρητικά αυτό ήταν εύκολο να γίνει, γιατί υπήρχε ήδη το «πατρόν» τής Γερμανίας. Όπως τη Γερμανία των δύο δογμάτων την έκαναν να φέρεται θρησκευτικά «ουδέτερα» σε βαθμό «αθεΐας», έτσι θα έκαναν και για τον Χριστιανικό Κόσμο. Όπως έβαλαν στο «κόλπο» την προτεσταντική Πρωσία, για να «καπελώσουν» τους υπόλοιπους Γερμανούς, έτσι θα έκαναν και με τον Προτεσταντικό Κόσμο. Αυτός θα γινόταν η «Πρωσία» τού Χριστιανικού Κόσμου τής Νέας Τάξης, ο οποίος θα μιμούνταν τη ναζιστική Γερμανία. Θα έμπαιναν οι ίδιοι επικεφαλής των προτεσταντικών δυνάμεων, για να ελέγχουν τον Χριστιανισμό και να τον καθοδηγούν οι ίδιοι στις μάχες εναντίον των «εχθρών» του —είτε αυτοί ήταν πραγματικοί είτε «κατασκευασμένοι» από τους ίδιους—. Θα ένωναν τα διαφορετικά δόγματα του Χριστιανισμού στο όνομα ενός νέου «οράματος», αντιγράφοντας τις μεθόδους εκείνες, οι οποίες «ένωσαν» κάποτε την καθολικοπροτεσταντική «Βαυαροπρωσία».

Με μεθόδους ΝΑΖΙ και Χίτλερ θα επέβαλαν ένα νέο «δόγμα» θρησκευτικού τύπου, το οποίο θα βασιζόταν σε ένα δήθεν νέο κοινωνικό «όραμα» ισότητας και ισονομίας μεταξύ ανθρώπων και λαών …Ένα «όραμα ελευθερίας», ώστε να χρησιμοποιήσουν ως «εχθρό» του τον δικό τους κομμουνισμό …Να μπορέσουν να χρησιμοποιήσουν την αγαπημένη τους —και «στημένη»— αντικομμουνιστική πολιτική …Θα έκαναν ένα Νέο Παγκόσμιο Κοινωνικό Συμβόλαιο με τον βασικό όρο τού αντικομμουνισμού. Είχαν δηλαδή το «όραμα» της παγκόσμιας Νέας Τάξης και είχαν επινοήσει και τον «εχθρό» τους, που ήταν ο γνωστός «υπάλληλός» τους. Ο «πανύψηλος» ενιαίος χριστιανικός «πυλώνας» τους θα είχε την «αντιστήριξη» ενός εξίσου «υψηλού» κομμουνιστικού «πυλώνα».

Η δρομολόγηση αυτού του σχεδιασμού απαιτούσε απλά την αλλαγή στην «κλίμακα» του θηρίου Φένριρ, για να μπορέσουν να επιτεθούν στον Κόσμο ολόκληρο, ανεξαρτήτως θρησκείας. Έπρεπε δηλαδή να «ευθυγραμμίσουν» το γερμανικό Φένριρ με τον Χριστιανικό Κόσμο στο σύνολό του. Για να προσδώσουν τον καταστατικό «θυμό» τού θηρίου, προκειμένου αυτό να είναι αυθεντικό στις αντιδράσεις του, επέλεξαν να στηριχθούν σε όλες της «αδικημένες» κοινωνικές μειονότητες …Αιρετικούς, σατανιστές, ομοφυλόφιλους, λαθρομετανάστες, γύφτους, πρεζόνια κλπ.. Όσοι μπορούσαν να δώσουν στον Χριστιανισμό το χαρακτηριστικό τού εσωτερικού «θυμού», το οποίο προκύπτει από την αίσθηση μιας κάποιας αδικίας, ήταν οι νέοι «ήρωές» του. Όλα αυτά ήταν απαραίτητα, ώστε να γίνει η ταύτιση του Φένριρ τής Γερμανίας αρχικά με το σύνολο του νέου Προτεσταντικού Κόσμου και οριακά με τον Νέο Χριστιανισμό …Ένα Χριστιανισμό, ο οποίος θα ήταν πλέον «αφηρημένης» θρησκείας και δόγματος, όπως ακριβώς ήταν η Γερμανία τού Χίτλερ. Γι’ αυτόν τον στόχο χρηματοδότησαν την Πανθρησκεία.

Γνωρίζοντας πως όλες αυτές οι δραστικές επεμβάσεις δεν θα περνούσαν απαρατήρητες και προκυμμένου ν’ αποφύγουν τις αντιδράσεις από τη Ρώμη, άλωσαν το Βατικανό …Στην κυριολεξία έκαναν «πραξικόπημα» μέσα στην Αγία Έδρα, αφαιρώντας το «δικαίωμα» στο Άγιο Πνεύμα να «εκλέγει» τον Πάπα. Τι σημαίνει αυτό το παράδοξο; …Ότι το «τυχαίο» τής επιλογής τού Πάπα —μέσα από καθαρές και χωρίς εξωτερικές παρεμβάσεις διαδικασίες των «κλειδωμένων» Καρδιναλίων στην Καπέλα Σιστίνα— δεν υπάρχει πλέον. Μετά από με την παραίτηση του Γερμανού Ναζιστή Πάπα, ο επόμενος Πάπας θα «εκλέγεται» ΑΠ’ «ΕΞΩ» απ’ το γνωστό παρεκκλήσι από τους ίδιους εκείνους παράγοντες, οι οποίοι σήμερα συνεργάζονται με τον Ράτσινγκερ. Ο παραιτηθείς ζωντανός Πάπας ΕΠΕΛΕΞΕ Ο ΙΔΙΟΣ τον Αργεντίνο παλιάτσο τής Χούντας τού Μπουένος Άιρες να τον διαδεχθεί και ΟΛΟΙ οι επόμενοι Πάπες θα είναι «εκλεκτοί» από εκείνους, οι οποίοι θα «κληρονομήσουν» τους πρώτους «φακέλους» τού Ράτσινγκερ.

Αυτό θα γίνει μετά ένας ασφαλής «τυφλοσούρτης», ο οποίος θα επιτρέπει σε Εβραίους και μυστικές υπηρεσίες των προτεσταντικών δυνάμεων να ελέγχουν ΟΛΟΥΣ τους Πάπες τού μέλλοντος. Θα αντικαθιστούν εκβιαζόμενους —και άρα ελεγχόμενους— Καρδινάλιους με νέους επίσης εκβιαζόμενους —και άρα ελεγχόμενους— διαδόχους και ποτέ δεν θα χάνουν τον έλεγχο της πλειοψηφίας τού Κονκλαβίου, ανεξαρτήτως της ταυτότητας του επίσης εκβιαζόμενου εκάστοτε Πάπα. Αυτό ήταν το ζητούμενο της παραίτησης του Ναζιστή Ράτσινγκερ και αυτό ήταν μεθόδευση των Εβραίων και των Γερμανών. Με τον τρόπο αυτόν το θηρίο Φένριρ τής παγκόσμιας Νέας Τάξης «κατάπιε» και την ίδια τη Ρώμη …Μια Ρώμη, η οποία, για να μην αντιδρά, βρίσκεται τώρα υπό καθεστώς απόλυτου και σκληρότατου εκβιασμού …ΔΕΝ είναι τυχαίο που ΤΩΡΑ βγήκαν όλα τα σκάνδαλα παιδεραστίας, τα οποία αφορούν τους ιερείς της. Κάθε φορά που αυτή αντιδρά, βγαίνουν τέτοιου είδους πληροφορίες . Όλα αυτά τα σκάνδαλα ανήκουν στο «οπλοστάσιο» του Ναζιστή Ράτσινγκερ …Στους δικούς του «φακέλους» βρίσκονται όλες οι «βρομιές» τής Ρώμης …Η συγκέντρωση αυτών των στοιχείων ήταν η δουλειά του πριν τοποθετηθεί από τα αφεντικά του στη θέση τού Πάπα.

Η Ρώμη σήμερα βρίσκεται «αλυσοδεμένη» με τις αμαρτίες της και εκβιάζεται από τους Εβραίους —και τους Γερμανούς συνεργάτες τους— …ΔΕΝ υφίσταται πλέον ως παράγοντας εξουσίας, που διαμορφώνει τη συμπεριφορά τού χριστιανικού συστήματος. Ο άχρηστος Αργεντίνος βρίσκεται εκεί για να παριστάνει τον celebrity ιερέα και να τον περιφέρουν ανά τον κόσμο, ώστε να εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους εκεί όπου υπάρχει πρόβλημα. Αυτήν τη στιγμή ο Χριστιανισμός έχει «απονευρωθεί» απολύτως. Έχασε την εσωτερική του δομή. Έχασε τον «φέροντα οργανισμό» του. Αποτελεί πλέον έναν «σωρό» δομικών «υλικών» ασύνδετων μεταξύ τους. ΔΕΝ υπάρχει πλέον το πανίσχυρο «δίπολο» των δογμάτων τής Ρώμης που τον «στήριζε». Η Ρώμη είχε πλέον την «τύχη» τής Νέας Ρώμης …Είχε μπει κι αυτή «ζωντανή» μέσα σε μία «σαρκοφάγο» μιας νέας «αυτοκρατορίας» —πολύ μεγαλύτερης—, που την «κατάπιε» ζωντανή.

Από τη στιγμή που εξουδετέρωσαν όλες τις καθοδηγητικές δυνάμεις τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που θα τους δημιουργούσαν πρόβλημα, δεν είχαν θέμα να «δουλέψουν» μέσα στο «ποίμνιό» της. Δική τους ήταν η νέα αυτοκρατορία και δική τους δουλειά ήταν να διαμορφώσουν τα χαρακτηριστικά των λαών της. Από τη στιγμή που άλωσαν ΟΛΑ τα κέντρα εξουσίας τού Χριστιανισμού, έπρεπε να δώσουν τα νέα χαρακτηριστικά στο σύνολο του Νέου Χριστιανικού Κόσμου, προκειμένου να τον εντάξουν χωρίς αντιδράσεις στη Νέα Τάξη. Με βάση τον σχεδιασμό τους κανένας δεν θ’ αντιστεκόταν, γιατί όλοι θα ήταν ελεγχόμενοι …Έτσι τουλάχιστον έδειχναν τα πράγματα …Ο Χριστιανισμός «χανόταν» στο σύνολό του και οι «ποιμένες» του παρακολουθούσαν τα πάντα αποστασιοποιημένοι από τα πράγματα, σαν να μην τους αφορούσαν καθόλου. Ο Έλληνας Πατριάρχης τής Νέας Ρώμης —ο οποίος ΔΕΝ υπερασπίστηκε τη «μήτρα» τής Μακεδονίας— ασχολούνταν με την κλιματική αλλαγή και ο Πάπας τής Ρώμης έκανε το ίδιο με την «ομοφοβία». Όλα αυτά ΔΕΝ ήταν τυχαία …Ανήκουν στην «ατζέντα» τής Νέας Τάξης.

Όλη η σημερινή «υστερία» τού Προτεσταντικού Κόσμου υπέρ τού «δόγματος» τού «πολιτικά ορθού» έγινε, για να δημιουργήσουν ένα νέο «δόγμα» στη νέα πανχριστιανική πλατφόρμα. Φερόμενοι ως ΝΑΖΙ, δεν παρέλειψαν να «δημιουργήσουν» και τους εσωτερικούς εχθρούς τής κοινωνίας τους. Οι εχθροί τους έγιναν οι νέοι «Εβραίοι» αυτού του «δόγματος» …Οι άνθρωποι αυτοί, οι οποίοι αμφισβητούν την «κλιματική αλλαγή» …Οι «ομοφοβικοί», οι οποίοι δεν πιστεύουν στην ύπαρξη «τρίτου» φύλου …Οι «εθνικιστές», οι οποίοι αντιδρούν στα μιλιούνια των λαθρομεταναστών …Οι «πατριώτες», οι οποίοι δεν επιθυμούν τον περιορισμό των εθνικών κεκτημένων …Οι «ψεκασμένοι», οι οποίοι δεν θέλουν να εμβολιαστούν …Οι «συνωμοσιολόγοι», οι οποίοι θέλουν να δουν τι γίνεται «πίσω» από το «παραβάν» …και βέβαια οι όπου Γης «Έλληνες» της «αποτυχημένης» κι «απαξιωμένης» «Δημοκρατίας» και του «ρατσισμού» τής λευκής φυλής. Οι πάλαι ποτέ εκπρόσωποι της προόδου, οι οποίοι ήταν πλέον στην απόλυτη «παρακμή» τους. «Αγίες» και «μάρτυρες» τής νέας εβραιοπροτεσταντικής «θρησκείας»: το αγράμματο «βλήμα» με το όνομα Γκρέτα Τούνμπεργκ …η Ισραηλινή Ντάνα Ιντερνάσιοναλ και η Αυστριακή «αξύριστη» Κοντσίτα Βουρστ …«Φτηνά» πρότυπα της νέας —επίσης «φτηνής»— αυτοκρατορίας …Σαν κάτι άχρηστους φασίστες, οι οποίοι είχαν σκοτωθεί σε κάτι προπολεμικές ναζιστικές διαδηλώσεις και το ναζιστικό καθεστώς τούς αναγνώρισε ως «μάρτυρες» του Ναζισμού …Τέτοιας ποιότητας «μάρτυρες» έχει και η Νέα Τάξη.

Όποιος αντιστέκεται σ’ αυτήν την «επίθεση» της νομίμου «πολιτικής ορθότητας», απλά παραδίδεται στην «πυρά»…Στην εποχή τής επικοινωνίας και του ίντερνετ όποιος διαφωνεί μαζί τους, απλά παραμένει στην αφάνεια και δεν εξελίσσεται στον βαθμό που δικαιούται …Χρέη μοντέρνας Ιεράς Εξέτασης —που ξεχωρίζουν τους «φίλους» από τους «εχθρούς»— εκτελούν τα ακριβοπληρωμένα από τους Εβραίους ΜΜΕ. Όποιος δεν σέβεται την «ατζέντα» τής Νέας Τάξης, απλά καταστρέφεται …Δεν χρειάζεται ούτε καν η βία των παλαιότερων εποχών …«Βουβά» κι αναίμακτα οι εχθροί τής Νέας Τάξης οδηγούνται στη φτώχεια και την εξαθλίωση. Καθημερινά εκτελούνται από αυτά τα ΜΜΕ πληρωμένα «συμβόλαια δολοφονίας χαρακτήρων». Όποιος διαφωνεί μαζί τους, μπαίνει σε κάποια κατηγορία «Εβραίων» από αυτούς που προαναφέραμε. Δίπλα στους Ιεροεξεταστές ένοπλοι συμπαραστάτες τα «τάγματα εφόδου» τής Νέας Τάξης …Οι φανατικοί «Ιησουίτες» τής «Αγίας Έδρας» των τοκογλύφων τής Νέας Υόρκης …Οι «Antifa» …Οι πληρωμένοι δολοφόνοι των Εβραίων …Αυτοί, οι οποίοι απείλησαν με βία και εμφύλιο μέχρι και τον πανίσχυρο αμερικανικό λαό, όταν αυτός αντέδρασε στις τελευταίες εκλογές, αρνούμενος να ψηφίσει τον «εκλεκτό» τού νεοταξικού «ιερατείου».

Ξεκινώντας από τη μετατροπή τού Προτεσταντικού Κόσμου σε μια νεοταξική «Γερμανία» ναζιστικού τύπου, στην πραγματικότητα δημιουργούσαν ένα θηρίο Φένριρ, το οποίο μπορούσε να «καταπιεί» τα πάντα …Δημιουργούσαν ένα «υπερτέρας», το οποίο θα τους έδινε τον Κόσμο ολόκληρο …Ένα φοβερό «θηρίο», το οποίο θα τους υπάκουε ολοκληρωτικά, εφόσον μόνον αυτοί θα είχαν τη δυνατότητα να του δίνουν εντολές. Με τον τρόπο αυτόν οι τοκογλύφοι θα έκαναν τους πιο ισχυρούς από τους Προτεστάντες υπαλλήλους-«μπράβους» τους και από κοινού θα εκμεταλλεύονταν ΟΛΟΥΣ τους υπόλοιπους λαούς ανεξαρτήτως θρησκείας ή ιδεολογίας. Αυτό ήταν το μέγα κόλπο με το αυθεντικό Φένριρ τής Γερμανίας και το «άλμα» τής κλίμακας, το οποίο για τη δρομολόγησή του στηρίχθηκε στο αφελές και βλακώδες «δόγμα» τού «πολιτικά ορθού» …Απλή αλλαγή κλίμακας γινόταν. Ξεκίνησαν με το θηρίο τής Γερμανίας εναντίον τής Ευρώπης και στη συνέχεια άλλαξαν την κλίμακα, μετατρέποντας ολόκληρο τον Προτεσταντικό Κόσμο σε ένα άγριο και άπληστο Φένριρ. Το «αμόλησαν» σ’ ολόκληρο τον Κόσμο με σκοπό να τους τον φέρει ως «λεία».

Με τον τρόπο αυτόν δημιούργησαν τη Νέα Τάξη …Όχι με τις δικές τους δυνάμεις, αλλά με τις «πλάτες» ενός θηρίου …Η Νέα Τάξη είναι στην πραγματικότητα η Εβραϊκή —ναζιστικής νοοτροπίας— Αυτοκρατορία …Η αυτοκρατορία των τραπεζιτών και του χρήματος …Η «άθρησκη» αυτοκρατορία τής μεταβιομηχανικής εποχής …Το τελικό αποτέλεσμα των μεγάλων «εκπτώσεων» των Εβραίων εμπόρων. Μετά την αυθεντική Ελληνοϊουδαϊκή Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία τού έγγειου κεφαλαίου —με Ρήνο τον γνωστό ποταμό— και την Προτεσταντική Αυτοκρατορία τού βιομηχανικού κεφαλαίου —με «Ρήνο» τη Σοβιετική Ένωση—, θα ακολουθούσε η Εβραϊκή Αυτοκρατορία —με «Ρήνο» την Κίνα—. Από την απίστευτα ισχυρή Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία των Θεανθρώπων —την οποία την είχαν «κατασκευάσει» με «μπετόν αρμέ» και την είχαν περιβάλλει με την «τάφρο» τού ορμητικού και τεράστιου Ρήνου— με συνεχείς αλλαγές, επεκτάσεις και απογύμνωση των βασικών δομικών της στοιχείων, πήγαμε στο εβραϊκό «παράπηγμα» του τσιμεντένιου «πλίνθου» με «τάφρο» ένα κινέζικο «χαντάκι» με στάσιμα εβραϊκά κομμουνιστικά «βρομόνερα».

Αυτές ήταν οι «εκπτώσεις» που έκαναν στον σχεδιασμό και στα υλικά, προκειμένου να μεγιστοποιήσουν τις διαστάσεις τής αυτοκρατορίας τους στον ελάχιστο δυνατό χρόνο. Δεν γινόταν διαφορετικά. Δεν μπορούσαν στον χρόνο που είχαν στη διάθεσή τους να καλύψουν το παγκόσμιο «οικόπεδο» με ακριβά «υλικά» και χρονοβόρες «τεχνικές». Από τη στιγμή που στόχος τους έγινε ο γρήγορος κι απόλυτος έλεγχος της παγκόσμιας οικονομίας, μόνον «σκέπαστρο» μπορούσαν να κατασκευάσουν και όχι «πύργο». Σ’ αυτό το χρονικό διάστημα μόνον να «σκεπάσουν» τον Κόσμο μ’ έναν πρόχειρο «μουσαμά» μπορούσαν. Από τη στιγμή που τους ενδιέφερε ο άμεσος έλεγχος του Κόσμου ολόκληρου —και όχι ο έμμεσος—, έπρεπε να τον εντάξουν σε ένα δικό τους σύστημα και αυτό επεδίωξαν με τον σχεδιασμό αυτόν.

Μιλάμε για πρωτοφανή πράγματα στην ανθρώπινη ιστορία. ΔΕΝ έχουν ληφθεί ξανά τόσο επιπόλαιες αποφάσεις από τόσο υψηλά κέντρα εξουσίας. Γκρέμισαν χωρίς δεύτερη σκέψη ένα σύστημα, το οποίο λειτουργούσε απροβλημάτιστα για χιλιάδες χρόνια —και το οποίο τους έκανε και τους ίδιους πλούσιους—, για να κάνουν κάτι, το οποίο ούτε οι ίδιοι γνώριζαν τι είδους ιδιότητες θα είχε. Προσπάθησαν να «χτίσουν» το πιο μεγάλο και ισχυρό σύστημα στον κόσμο, χωρίς να είναι «μηχανικοί». Επειδή είδαν ένα μεγαλειώδες τεχνικό έργο που τους άρεσε, νόμισαν ότι μπορούν να το «αντιγράψουν» και μάλιστα στην απολύτως μέγιστη εκδοχή του, επειδή έτσι τους βόλευε. Αυτό είναι τουλάχιστον εγκληματικό. Όταν μάλιστα το στήνεις εκεί όπου εσύ ο ίδιος είσαι ισχυρός, είναι ταυτόχρονα κι «αυτοκτονικό».

Είναι σαν να πήγε κάποιος μία φορά στη Ρώμη και, επειδή του άρεσε το Πάνθεον, να γυρίσει στο σπίτι του και να επιχειρήσει να το κατασκευάσει στον «μαχαλά» του, χωρίς να έχει ούτε τις κατάλληλες γνώσεις αλλά ούτε και τα απαραίτητα υλικά. Επειδή είδε κάποιος κάτι και του άρεσε, δεν σημαίνει ότι μπορεί να το κατασκευάσει κιόλας. Πόσο βλάκας είναι, εάν πάει και γκρεμίσει το δικό του σπίτι και των γειτόνων του, για να κατοικήσουν όλοι μαζί σε ένα νέο Πάνθεον, το οποίο κανείς τους δεν γνωρίζει πώς να το κατασκευάσει; Στο γκρέμισμα δεν έχεις πρόβλημα. Στο χτίσιμο όμως έχεις, αν δεν είσαι μηχανικός. Αυτό έκαναν οι άσχετοι Εβραίοι. Μετά τη «φτηνή» επιτυχία των Αμερικανών στην «ψυχροπολεμική» εποχή, όπου είδαν ότι μπορείς να κατασκευάσεις αυτοκρατορικό «θόλο» και να «σκεπάσεις» ολόκληρο τον Χριστιανισμό, σκέφτηκαν πως δεν θα είναι και πολύ διαφορετικό το να προσπαθήσουν να το κάνουν αυτό «επάνω» σ’ ολόκληρο τον Πλανήτη.

ΔΕΝ κατάλαβαν ότι η «επιτυχία» των Αμερικανών ήταν μια «φτηνή» επιτυχία, η οποία βασιζόταν σε μια «εκποίηση» μέρους τής ασφαλούς λειτουργίας τού Χριστιανισμού. ΔΕΝ κατάλαβαν ότι εκείνη η «επιτυχία» ήταν εφήμερη, εφόσον βασιζόταν σε μια «ετοιμόρροπη» Σοβιετική Ένωση και πως ήταν θέμα χρόνου να καταρρεύσει ο αυθαίρετος αυτός σχεδιασμός. Θέμα χρόνου ήταν να γίνει «σκόνη» και «θρύψαλα» το ψυχροπολεμικό «δίπολο», το οποίο στηριζόταν στην αντιπαλότητα με τον κομμουνισμό. Θέμα χρόνου ήταν ο Χριστιανισμός, μετά απ’ αυτό το αβέβαιο «βήμα» προς τα εμπρός, να ξανακάνει «πίσω» στη βασική του λειτουργία. ΔΕΝ είχαν γνώσεις, για να καταλάβουν και ν’ αξιολογήσουν τι ακριβώς έβλεπαν να συμβαίνει μπροστά στα μάτια τους. Έπρεπε να καταλάβουν ότι ο Χριστιανισμός, για λόγους επιβίωσης, θα «επανερχόταν» μόνος του στα βασικά του δεδομένα μετά την αναπόφευκτη κατάρρευση της Ψυχροπολεμικής Εποχής. Έπρεπε να το καταλάβουν αυτό αμέσως, βλέποντας τους πρώτους Ρώσους ν’ αντιδρούν απέναντι στους μεθύστακες της Μόσχας και να τρέχουν με τα κεριά στα χέρια στις εκκλησίες τους.

Ήταν ένα «μήνυμα» αυτό, αλλά απαιτούσε γνώσεις για να γίνει αντιληπτό. Θέμα χρόνου ήταν ν’ αποκαλυφθεί η «αστοχία» τού μεταπολεμικού σχεδιασμού. Μόνον με γνώσεις μπορεί να κατανοήσει κάποιος ότι ο πανχριστιανικός —και όχι ο παγκόσμιος— «θόλος» τής Ρώμης —με τους δύο «ενεργούς» ρωμαϊκούς δογματικούς «πυλώνες» του— είναι το απόλυτο όριο γι’ αυτά τα «υλικά» και για την ανθρώπινη τεχνογνωσία στο θέμα των συστημάτων εξουσίας …Πιο «πέρα» ο άνθρωπος ΔΕΝ μπορεί να «πάει» …Πιο «πέρα» ΜΟΝΟΝ ο Θεός μπορεί να «πάει», γιατί ΜΟΝΟΝ Αυτός μπορεί να συνθέσει τις δικές Του «θρησκείες», χωρίς να τις «ισοπεδώσει» …ΜΟΝΟΝ ο Θεός μπορεί να «κατασκευάσει» παγκόσμιο «θόλο», γιατί ΜΟΝΟΝ Αυτός μπορεί να μετατρέψει την κάθε ξεχωριστή θρησκεία σε έναν αιώνιο «πυλώνα», ο οποίος δεν «πέφτει» με τίποτε και συνεργάζεται με ΟΠΟΙΟΝ επιθυμεί ο Δημιουργός σε Ο,ΤΙ ρόλο απαιτεί ο Σχεδιασμός. ΔΕΝ μπορούσαν όμως να το καταλάβουν αυτό, γιατί ΔΕΝ είχαν γνώσεις. Χωρίς να είναι «μηχανικοί», χωρίς να μπορούν να κάνουν στατική ανάλυση της κατασκευής και χωρίς να γνωρίζουν την αντοχή των υλικών, ξεκίνησαν και «γκρέμισαν» τα δικά τους «παλάτια», για να «χτίσουν» κάτι που ΔΕΝ γνώριζαν. «Γκρέμιζαν» την πανίσχυρη Τρίτη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, για να «κατασκευάσουν» τη Νέα Τάξη. Αντί να πατήσουν «φρένο», πάτησαν «γκάζι», νομίζοντας ότι θα «ξεφύγουν» από την κατάσταση που τους απειλούσε.

Ο κύριος λόγος αυτής της λανθασμένης επιλογής ήταν η αφελής προσέγγιση του προβλήματος. Νόμιζαν ότι αρκεί η πιστή αντιγραφή ενός προηγούμενου επιτυχούς σχεδιασμού. Νόμιζαν ότι αρκεί, για την ασφάλεια του σχεδιασμού τους, ν’ ακολουθήσουν τη γνωστή ρωμαϊκή «πεπατημένη» μέθοδο …Αυτοί, δηλαδή, οι οποίοι «γκρέμιζαν» τη Ρώμη, αντέγραφαν τους Ρωμαίους απλά και μόνον επειδή ήθελαν τη δική τους ιδιόκτητη «Ρώμη» και βέβαια αυτήν στη μέγιστη εκδοχή της. Νόμιζαν ότι είναι ασφαλείς, επειδή αυτό το οποίο «γκρέμιζαν» θα το έφτιαχναν με τον ίδιο τρόπο σε μεγαλύτερη εκδοχή. Για να το καταφέρουν αυτό, θα χρησιμοποιούσαν και πάλι τα «εργαλεία» και τον σχεδιασμό τού Τραϊανού …Πάλι θα έστηναν τους γνωστούς «πυλώνες» με τα γνωστά μέτρα «αντιστήριξης» του Τραϊανού. Με τη διαφορά όμως ότι ο Τραϊανός καί γνώριζε τι έκανε, αλλά καί είχε στη διάθεσή του «οπλισμένο σκυρόδεμα»…

…Είχε στη διάθεσή του «οπλισμό», «τσιμέντο» και «σκύρους» …«Οπλισμό» και «τσιμέντο» αρίστης ποιότητας, εφόσον αυτά ήταν «φτιαγμένα» από τον Θεό. Διέθετε δηλαδή Έλληνες και Ιουδαίους κι αυτούς τους «πλαισίωσε» με κοινούς «σκύρους», για να τους «συνδυάσει» …Μόνον οι «σκύροι» ήταν κοινής προέλευσης, αλλά αυτό δεν ήταν κάτι που προκαλούσε πρόβλημα, γιατί όλοι οι ανθρώπινοι λαοί είναι περίπου ίδιοι. Όλα αυτά έλειπαν από τους «αυτοδίδακτους» Εβραίους «μηχανικούς». Τους Έλληνες τους είχαν «πετάξει» σε μια μάντρα «υλικών», για να τους «εξουδετερώσουν», εφόσον τους αντιλαμβάνονταν ως απειλή. Ούτε καν τους εαυτούς τους δεν είχαν ως «υλικό» στον νέο σχεδιασμό.

Είχαν σχεδόν διαλύσει όλες τις εβραϊκές κοινότητες στον Κόσμο. Είχαν ιδρύσει το κράτος τού Ισραήλ και ούτε καν το αυθεντικό «τσιμέντο» δεν είχαν στη διάθεσή τους ως συνεκτική ύλη, για να το «σκορπίσουν» στην «κατασκευή» τους …ΔΕΝ υπάρχουν πλέον πολυπληθείς εβραϊκές μειονότητες μέσα στα κράτη, ώστε να λειτουργήσουν με τον επιθυμητό για τον σχεδιασμό τρόπο. Μέσα στα κράτη έχουν παραμείνει μόνον βαθύπλουτοι Σιωνιστές κι αυτοί δεν μπορούν να λειτουργήσουν ως διαταξική συνεκτική ύλη.

Τι απέμενε στους Εβραίους «μηχανικούς» να χρησιμοποιήσουν στη θέση των Εβραίων; …Ένα εισαγόμενο «τσιμέντο» τύπου Εβραίων, όπως είναι οι ισλαμιστές …Ασιάτες οπαδούς μιας καθαρά αβρααμικής θρησκείας, όπως η ιουδαϊκή. Αυτοί θα έπαιζαν μέσα στη Νέα Τάξη τον ρόλο των Εβραίων στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Θα τους «ξήλωναν» από τις πατρίδες τους, όπως είχε κάνει ο Τραϊανός με τους Ιουδαίους. Με αυτούς θα «πλημμύριζαν» τα κράτη τής Δύσης και μέσω αυτών θα επιχειρούσαν να ελέγχουν και τις κοινωνίες τους. Θεώρησαν ότι είναι όμοιοι σε «ιδιότητες» με τους Εβραίους και γι’ αυτόν τον λόγο προκάλεσαν τη μεγάλη μεταναστευτική «πλημμύρα» τής λαθρομετανάστευσης. Αυτούς τους «ξένους» θα τους συνέδεαν με τις τοπικές κοινωνίες, χρησιμοποιώντας ως συνεκτική «ουσία» τις υπάρχουσες μέσα σε όλα τα χριστιανικά κράτη κοινωνικές μειονότητες. Αυτές οι μειονότητες θα γίνονταν οι «υποδοχείς» τους κι αυτές θα σταματούσαν τις όποιες αντιδράσεις των λαών.

Τέτοιες μειονότητες υπήρχαν πάντα μέσα στις κοινωνίες …Κοινωνικές μειονότητες, οι οποίες —η κάθε μία για τους δικούς της λόγους— στέκονταν «απέναντι» στις κοινωνίες και άρα είχαν συμφέρον να ταυτιστούν ακόμα και με ξένους. Όλοι οι «ιδιόμορφοι» και οι «περίεργοι» —και γενικά οι «απόκληροι» της κοινωνίας— θα εξυπηρετούσαν τον σχεδιασμό τους. Αυτοί θα συνδέονταν απόλυτα με τους λαθρομετανάστες και δεν θα δίσταζαν ακόμα και να προκαλούν τις κοινωνίες.  Έτσι θα «έδενε» το «τσιμέντο» τους.  Στη διάθεσή τους —για να ενώσουν τους λαούς-«σκύρους» στο σύστημά τους— είχαν κάτι υστερικές «αδερφές», κάτι κομπλεξικούς βετζετάριανς και κάθε λογής «ψώνιο» από γυρολόγους influencers και celebrities τού τίποτε. Αυτοί θα λειτουργούσαν μέσα στα κράτη ως «μειονότητα»-οδηγός με τα επιθυμητά χαρακτηριστικά…

…Να ήθελαν να τα κάνουν όλα τόσο λάθος, δεν θα το κατάφερναν με τέτοια άνεση. Όμως, το χειρότερο ήταν ότι, εξαιτίας τής ηλιθιότητάς τους, είχαν χάσει τη δική τους ασφαλή συλλογική «ασπίδα» που τους προστάτευε επί αιώνες και ήταν οι φτωχοί Εβραίοι …Είχαν αφήσει το «σίγουρο» και «δοκιμασμένο» να φύγει από τα «χέρια» τους κι επένδυσαν σ’ αυτό το οποίο τους έμοιαζε να είναι ίδιο ενώ δεν ήταν, εφόσον οι ισλαμιστές δεν έχουν σε καμία περίπτωση τα χαρακτηριστικά των Εβραίων. Οι Σιωνιστές, έχοντας «μεθύσει» από τον απίστευτο πλούτο που είχε συσσωρευτεί στα «χέρια» τους, είχαν αποκοπεί από τον υπόλοιπο εβραϊκό λαό …Δεν είχαν πλέον ούτε τη στήριξή τους ούτε κάποια στοιχειωδώς συμπλέοντα συμφέροντα …Δεν ζούσαν καν στον ίδιο χώρο. Ο εβραϊκός λαός είχε γίνει ένας συμβατικός λαός με τη δική του πατρίδα και ό,τι αυτό συνεπάγεται …Ζούσε πλέον με τον κόπο του και όχι εξαιτίας τού κόπου άλλων …Δεν ζούσε πλέον ως περιπλανώμενος κι ούτε είχε λόγους ν’ αναπαράγει τα χαρακτηριστικά εκείνα, τα οποία επί αιώνες τού έδιναν τη δυνατότητα να επιβιώνει ως «φιλοξενούμενη» μειονότητα μέσα σε ξένα κράτη …Δεν είχε τα χαρακτηριστικά εκείνα, τα οποία τον έκαναν χρήσιμο για τους Σιωνιστές. Μόνον οι Σιωνιστές εξακολουθούσαν να έχουν αυτά τα χαρακτηριστικά, γιατί, άσχετα με την επιτυχία τους, εξακολουθούσαν να είναι «φιλοξενούμενοι» σε χώρους, οι οποίοι ανήκαν σε άλλους. Ακόμα και στο Ισραήλ «φιλοξενούμενοι» είναι, γιατί μόνον έτσι λειτουργούν κι εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους.

Αυτοί οι βαθύπλουτοι Σιωνιστές είχαν μείνει μόνοι τους σαν «μηχανικοί» και στη διάθεσή τους είχαν τους «πλίνθους» των λαών με το νεοταξίτικο «τσιμέντο τής συμφοράς» που οι ίδιοι δημιούργησαν. Στην κυριολεξία «χτίζουν» με «λάσπη» και με «οπλισμό» από «άχυρα». Θεώρησαν «ασφαλές» να παραδώσουν ολόκληρο τον Πλανήτη και την οικονομία σε λίγες πολυεθνικές, τις οποίες έλεγχαν οι ίδιοι ως ιδιοκτήτες. «Κρύβονταν» πίσω από ανώνυμα δήθεν «επενδυτικά» Funds, για να μην φαίνονται οι ίδιοι ως «κατακτητές» τού Κόσμου. Στον χρόνο κατά τον οποίο επιχείρησαν τις άγαρμπες και σκληρές επεμβάσεις τους, δεν βρήκαν μπροστά τους αντίδραση, όχι επειδή είχαν «πείσει» τους λαούς για την ορθότητα των σχεδιασμών τους, αλλά επειδή στην πραγματικότητα «εξαγόραζαν» την απάθειά τους, διαφθείροντας τις ηγεσίες τους και πληρώνοντας την «τεμπελιά» τους με φτηνά δάνεια …«Εξαγόραζαν» στην κυριολεξία τον χρόνο που κυλούσε, γιατί διέθεταν τον πλούτο και μέσω της Διαφθοράς εξασφάλιζαν έναν εφήμερο έλεγχο των λαών, οι οποίοι πρώτη φορά έβλεπαν να τους πληρώνουν για να κάθονται. Με τόσο στενά χρονικά όρια, όμως, ΔΕΝ μπορείς να σχεδιάσεις «κατασκευές», οι οποίες μάλιστα φιλοδοξείς να είναι αιώνιες …Πόσο μάλλον όταν το κεφάλαιό σου δεν μπορεί να συνδεθεί μ’ αυτού του είδους τη χρονική «φιλοδοξία».

Εδώ ακριβώς αποκαλύπτεται και το μεγαλύτερο πρόβλημα, το οποίο θ’ αντιμετώπιζαν στην άμυνα του σχεδιασμού τους. Ολόκληρος ο σχεδιασμός τους δεν ήταν μόνον αφελής, αλλά στηριζόταν και στον «αέρα» …Στηριζόταν σε μια μορφή κεφαλαίου, η οποία ΔΕΝ ήταν υλική …Το κορυφαίο κεφάλαιο της αυτοκρατορίας τους ήταν το άυλο …Ήταν η κάθε μορφής ιδιόκτητη πνευματική ιδιοκτησία …Τα Πνευματικά Δικαιώματα σε κάθε μορφής ανθρώπινη δημιουργία …Από τη μυστική συνταγή ενός αναψυκτικού ή ενός φαρμάκου μέχρι τους στίχους και τη μουσική μιας καλλιτεχνικής επιτυχίας. Όμως, αυτό είναι ΜΕΓΑ πρόβλημα. Όταν το κεφάλαιο ΔΕΝ έχει εκείνη τη μορφή, η οποία να σου επιτρέπει να το ελέγχεις και να το προστατεύεις απόλυτα —και μέσω των προϊόντων του να υποτάσσεις επίσης απόλυτα τους λαούς που τα έχουν ανάγκη για να επιβιώσουν—, έχεις πρόβλημα σε περίπτωση γενικής αντίδρασης.

Είναι δυνατόν να θέλεις να χτίσεις αυτοκρατορία και το κεφάλαιό σου να είναι άυλο και παντελώς απροστάτευτο; Είναι δυνατόν το κεφάλαιό σου να «χωράει» σε ένα «σκληρό δίσκο», ο οποίος μπορεί ν’ αντιγραφεί από τον καθένα; Είναι δυνατόν τα προϊόντα αυτού του κεφαλαίου ν’ αφήνονται εκτεθειμένα στις «ορέξεις» τού καθενός; Είναι δυνατόν να προστατεύεις το κεφάλαιό σου με εξ’ αποστάσεως απειλές κι εκβιασμούς εναντίον όσων ΔΕΝ σέβονται τα Πνευματικά Δικαιώματα επάνω στην πνευματική δημιουργία; Πόσο θ’ αντέξεις να το κάνεις αυτό και μάλιστα όταν αυτό, το οποίο πάντα ακολουθεί μια τέτοια σχεδιαστική αλλαγή, είναι μια τεράστια παγκόσμια οικονομική κρίση; Είναι άλλο πράγμα να φυλάγεις με στρατούς χωράφια ή εργοστάσια και ν’ απειλείς ολόκληρους λαούς με τη στέρηση της τροφής ή των βιομηχανικών προϊόντων ή της ενέργειας και άλλο πράγμα να τους απειλείς με πρόστιμο για παράνομο downloading.

Εάν ελέγχεις την τροφή και θέλεις να τιμωρήσεις τους ανθρώπους, μπορείς να τους οδηγήσεις στον θάνατο από πείνα. Εάν ελέγχεις τις πετρελαιοπηγές, μπορείς να τιμωρήσεις τους ανθρώπους με θάνατο από το κρύο. Εάν ελέγχεις τη βιομηχανική παραγωγή, μπορείς να τιμωρήσεις τους ανθρώπους με απόλυτη υποβάθμιση της καθημερινότητας τους, εφόσον με τα προϊόντα τής βιομηχανίας «λειτουργεί» η σημερινή «μηχανή», η οποία προσφέρει στην ανθρωπότητα την ποιότητα ζωής που απολαμβάνει. Εάν ελέγχεις το Facebook, ΜΕ ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ θα τους απειλήσεις; …Δεν θα τους αφήνεις να κάνουν like; Εάν ελέγχεις το Netflix, ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ θα τους κάνεις, εάν απολαμβάνουν τα «προϊόντα» σου, χωρίς να τα πληρώνουν; …Θα τους «μαλώσεις»; …Θα τους φέρεις στο «φιλότιμο»; …Θα «κλάψεις» για να σε λυπηθούν ως αδικημένο «δημιουργό»; Τι ακριβώς θα κάνουν οι Εβραίοι, εάν οι λαοί ΟΛΟΥ του Κόσμου —σήμερα κιόλας— αποφασίσουν οργανωμένα —και απολύτως μόνοι τους— να κάνουν αναδιανομή τού πανανθρώπινου —και άρα του δικού τους δικαιωματικά— άυλου κεφαλαίου; Τι θα γίνει, εάν οι άνθρωποι, είτε σε ατομικό επίπεδο ως πρόσωπα είτε σε συλλογικό ως λαοί, αποφασίσουν ΝΑ ΜΗΝ ΣΕΒΟΝΤΑΙ ΚΑΝΕΝΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ επάνω σε ΟΛΑ τα προϊόντα που τους ενδιαφέρουν, προκειμένου ν’ απολαύσουν ένα καλό επίπεδο ζωής;

ΠΟΙΟ σύστημα και με ΠΟΙΟΥΣ ισχυρούς κεφαλαιοκράτες θα τους υποτάξει; ΜΕ ΤΙ ακριβώς θα εκβιαστούν και θα απειληθούν με θάνατο; Ποιοι θα βγουν «μπροστά» να επιτεθούν στους λαούς; Ποιος δηλαδή είναι ο «οπλισμός» εκείνος, ο οποίος θα προστατεύσει το «σκυρόδεμα» της Νέας Τάξης από την πλήρη αναρχία και διάλυση, σε περίπτωση που αρχίσουν να διαδίδονται οι «εφελκυστικές» ιδέες τής ανυπακοής; Η Ρώμη των προηγούμενων σχεδιασμών είχε κεφάλαιο-Γη και εργοστάσια και έβαζε τους στρατούς να τα φυλάγουν απ’ όλες τις απειλές. Μπορούσε να στερήσει από τους λαούς τα προϊόντα τού κεφαλαίου αυτού και να τους «γονατίσει» σε περίπτωση που ήταν απείθαρχοι. Ταυτόχρονα είχε κι εκείνο το έμψυχο δυναμικό, το οποίο μπορούσε να την υπερασπιστεί με όλα τα μέσα …Είχε τις δυνάμεις εκείνες, οι οποίες γνώριζαν τις ιδιότητες του κεφαλαίου τους και μπορούσαν μ’ αυτό να επιτεθούν στους λαούς.

Η Ρώμη ΕΙΧΕ ΠΑΝΤΑ τους Ρωμαίους της κι αυτοί ήταν ο «οπλισμός» της. Οι Ρωμαίοι της ΗΤΑΝ ΠΑΝΤΑ έτοιμοι να φέρουν τον λαό «απέναντι» από το κεφάλαιο και τις οδυνηρές συνέπειες της σύγκρουσης μ’ αυτό. Είχαν τις γνώσεις να το κάνουν και ο λαός το γνώριζε …Γνώριζε ότι δεν είχε επιλογές επιβίωσης σε περίπτωση σύγκρουσης μ’ αυτούς και με τα «όπλα» τους. Όσο κι αν θύμωνε αυτός ο λαός με τη Ρώμη, ποτέ δεν έφτανε στη σύγκρουση με τον πανίσχυρο «οπλισμό» της …Έναν «οπλισμό», για τον οποίο ο λαός γνώριζε ότι υπερείχε όχι μόνον σε μέσα, αλλά και σε γνώση. Με το υλικό κεφάλαιο υπό την ιδιοκτησία της η Ρώμη και με πανίσχυρους Ρωμαίους στο πλευρό της, δεν υπήρχε περίπτωση να «ηττηθεί» ποτέ. Τι απ’ όλα αυτά διαθέτει σήμερα το σύστημα της Νέας Τάξης; …Τα Πνευματικά Δικαιώματα; Πού ακριβώς θα τοποθετηθούν τα στρατεύματα, για να υπερασπιστούν το κεφάλαιο αυτό, όταν οι λαοί θ’ αρχίσουν να το «λεηλατούν»; Ποιοι είναι οι «Ρωμαίοι» της, οι οποίοι θα φορέσουν τα «κόκκινα» και θ’ αναλάβουν την άμυνά της; …Οι χαφιέδες του ίντερνετ; …Οι πολιτικοί τής διαφθοράς, οι οποίοι «κατασκευάζονται» από τα ΜΜΕ των Εβραίων; …Οι «πληθωριστικοί» απόφοιτοι των πληρωμένων Κολεγίων τους; …Οι ανεπάγγελτοι κι αγράμματοι influencers; …Οι καλοπληρωμένοι «λογιστές» των τραπεζιτών; …Οι «αδερφές» τής μόδας; …Οι «ευαίσθητοι» κλιματολόγοι;

 

 

Το μεγάλο «Εργοτάξιο» τής Νέας Τάξης Πραγμάτων.

Το θηρίο αφήνεται ελεύθερο να «σαρώσει» τα πάντα.

Η μεγαλύτερη «βόμβα» στην ιστορία τής ανθρωπότητας.

 

Αγνοώντας οι Εβραίοι «μηχανικοί» τις ιδιαιτερότητες των μέσων και των «υλικών» που απαιτούν τα μεγάλα «έργα» και τα οποία μόλις περιγράψαμε, ΔΕΝ «είδαν» τους κινδύνους εκείνους, οι οποίοι θα απειλούσαν την «κατασκευή» τους. Θεωρούσαν ότι τα πάντα γι’ αυτούς ήταν «καλοσχεδιασμένα» και οι λαοί ήταν πολύ «βλάκες» για να καταλάβουν τις αδυναμίες τής «κατασκευής» τους. Με αυτά τα μέσα και υπό αυτές τις συνθήκες ξεκίνησαν οι Εβραίοι —wannabe «αυτοκράτορες»— το «έργο» τους, το οποίο ήταν η Νέα Τάξη Πραγμάτων …Ένα «έργο», το οποίο ξεκίνησε ακριβώς στις 2 Αυγούστου τού 1990 …Ξεκίνησε με την εβραϊκή «εντολή» τής —υπό αμερικανική διοίκηση— συμμαχικής εισβολής στο Ιράκ. Ο «κύβος» είχε πλέον ριφθεί. Από εκείνη την ημερομηνία κι έπειτα ΔΕΝ θα υπήρχε «γυρισμός» …ΔΕΝ θα υπήρχε πλέον εκείνη η επιλογή, γιατί απλούστατα, για να φτάσουν σ’ εκείνη την «εναρκτήρια» παράσταση, είχε ολοκληρωθεί το «γκρέμισμα» ΟΛΟΥ του προηγούμενου ρωμαϊκού σχεδιασμού …Ό,τι είχε δημιουργήσει η Ρώμη για τον σχεδιασμό της επάνω στα δόγματα, το είχαν προηγουμένως καταστρέψει …Είχαν «γκρεμίσει» τους «πυλώνες» τού προηγούμενου σχεδιασμού.

Στο «γκρέμισμα» ήταν γρήγοροι, γιατί αυτό ήταν από τη φύση του εύκολο και βέβαια χρησιμοποιούσαν τη «μπουλντόζα» τού Τραϊανού …Την ίδια «θυμωμένη» Γερμανία είχαν εκμεταλλευτεί, για να «ισοπεδώσουν» το προηγούμενο σύστημα …Τη «θυμωμένη» Γερμανία τού Τραϊανού …Την ακόμα πιο «θυμωμένη» Γερμανία, η οποία, μετά τις ήττες της στους Παγκόσμιους Πολέμους, ταπεινώθηκε όσο κανένα άλλο κράτος και κανένας άλλος λαός στον κόσμο. Αυτήν τη Γερμανία και τα άγρια ένστικτά της είχαν εκμεταλλευτεί. Την είχαν «ενώσει» και στη συνέχεια της έδωσαν να «φάει» την Ε.Ε., για ν’ αυξήσουν το μέγεθός της και —λόγω των συμφερόντων της— να τη διατηρούν ελεγχόμενη. Έδωσαν στην Ενωμένη Γερμανία την Ε.Ε, μέσα στην οποία βρισκόταν τόσο η Ρώμη όσο και το ελληνικό κράτος και μέσω αυτής είχαν ως στόχο να παραδώσουν τον Χριστιανισμό —και άρα στο σύνολο της τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία— στον προτεσταντικό έλεγχο.

Στόχος τους στην πρώτη και πιο κρίσιμη φάση ήταν να μπορούν να ελέγχουν —μέσω Γερμανίας— τις δυνάμεις τής Ρώμης …Να ελέγχουν τόσο το Βατικανό ως κέντρο εξουσίας όσο και την Ελλάδα ως αντιδραστικό λαό. Αυτό ήταν κάτι το πρωτόγνωρο για τη ρωμαϊκή ιστορία. Θα επέτρεπαν για πρώτη φορά στο θηρίο Φένριρ να «καταπιεί» τη Ρώμη και τους Έλληνες ταυτόχρονα. Στόχος τους ήταν να εξασφαλίσουν τον γερμανικό έλεγχο στην Ευρώπη και μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης να προχωρήσουν το σχέδιο τους στον ακόμα μεγαλύτερης κλίμακας —και άρα ακόμα πιο επισφαλή— σχεδιασμό …Έναν σχεδιασμό, ο οποίος εκείνη την ώρα φαινόταν λίγο «περίεργος» …Έναν σχεδιασμό, ο οποίος ήταν φανερό σε όλους ότι έθιγε άμεσα τα ζωτικά συμφέροντα των μεγάλων προτεσταντικών δυνάμεων και ταυτόχρονα είχε ανάγκη τη βοήθειά τους για να δρομολογηθεί …Έναν σχεδιασμό, ο οποίος εκείνη την ώρα εμφανώς απειλούσε τα εθνικά συμφέροντα των ίδιων των «πλανηταρχών» ΗΠΑ και άρα θα έπρεπε να τον διαχειριστούν έξυπνα, για να μη βρουν κάποια αντίσταση από τους λαούς τους οποίους έθιγε. Στο σημείο αυτό τους εξυπηρέτησε το «μεγεθυμένο» θηρίο τής Γερμανίας.

Μέσω τής γερμανοκρατούμενης Ε.Ε. θα εξασφάλιζαν ένα ισχυρό «αντίβαρο», για να παρασύρουν σε αλλαγή την πολιτική των ΗΠΑ κατά το δοκούν. Σ’ αυτόν τον στόχο τούς βοηθούσε η ισχυροποίηση της Γερμανίας. Η ισχυροποίηση της Γερμανίας και ο στόχος τής δικής της πανευρωπαϊκής κυριαρχίας —που δήθεν συνέφερε ταυτόχρονα και τους Αμερικανούς— ήταν εκείνο που τους «έπεισε» ν’ αλλάξουν εις βάρος τους τούς νόμους τού παγκόσμιου εμπορίου. Εκεί παρασύρθηκαν οι Αμερικανοί από τη Γερμανία, που πίστεψαν ότι με την ανάπτυξή της θα εξυπηρετούσε τα δικά τους συμφέροντα. «Πείστηκαν» δηλαδή να βάλουν ένα «αυτογκόλ», για να εξασφαλιστεί ο σίγουρος «θρίαμβός» τους στο «παιχνίδι» αυτό, το οποίο οι Εβραίοι τούς διαβεβαίωσαν πως ήταν «στημένο». Έτσι τους είπαν οι πονηροί Εβραίοι τοκογλύφοι να κάνουν κι αυτό πίστεψαν οι αφελείς Αμερικανοί.

Οι άπληστοι τοκογλύφοι θα έκαναν ακόμα πιο άπληστο το τέρας τού Ρήνου, για να παρασύρουν στα συμφέροντά του και τους υπόλοιπους Προτεστάντες. Τότε ξεκίνησε από Γερμανούς κι Αμερικανούς μια «κούρσα» λεηλασίας τόσο της Ε.Ε. όσο και της διαλυμένης Σοβιετικής Ένωσης. Ήταν τόσο μεγάλο το «πλιάτσικο» και τόσο γρήγορα τα κέρδη για τους Προτεστάντες, που έβλεπαν τους Εβραίους σαν «μάγους» …Πραγματικούς «μάγους», οι οποίοι έφερναν κέρδη στρατιωτικών κατακτήσεων, χωρίς να «πέφτει» ούτε ένας «πυροβολισμός» …Όλα γίνονταν αυτόματα και με λίγες υπογραφές …Οι λαοί «έπεφταν» με «γιορτές» και «πανηγύρια» …«Μάγοι» στην κυριολεξία οι Εβραίοι. Έφερναν τόσο άμεσα και γρήγορα κέρδη στους Προτεστάντες, που ήταν θέμα χρόνου να πειστούν ότι οι Εβραίοι έχουν βρει την απόλυτη λύση σε όλα τους τα προβλήματα.

Πάνω σ’ αυτό το πρωτοφανές «πλιάτσικο», το οποίο μετέτρεψε όλους τους Προτεστάντες σε μια συμμορία αρπάγων, στηρίχθηκε το μεγάλο «άλμα» στον σχεδιασμό. Αυτό όμως ήταν επικίνδυνο, γιατί διαλυόταν η ίδια η δομή τού Χριστιανικού Κόσμου. Οι Εβραίοι, που το μεθόδευαν, δεν είχαν πρόβλημα να δοκιμάσουν μια τόσο ακραία πολιτική. Οι ίδιοι μόνον θα κέρδιζαν απ’ αυτήν την επιλογή. Και ν’ αποτύγχαναν, πάλι κερδισμένοι θα ήταν, εφόσον στην περίπτωση αυτήν τα κόστη θα αφορούσαν τους λαούς, οι οποίοι ήταν ιδιοκτήτες αυτών των συστημάτων και όχι τους Εβραίους, οι οποίοι ήταν φιλοξενούμενοι …Οι Εβραίοι για τα χρήματα ενδιαφέρονταν …κι αυτά είναι που μπαίνουν σε «βαλίτσες» και μετακινούνται. Αλίμονο στον ιδιοκτήτη που του ανήκει το σπίτι που «καίγεται», όταν ο πονηρός φιλοξενούμενος θα φεύγει από το παράθυρο με τη «λεία» του.

Οι Εβραίοι, δηλαδή, ρίσκαραν την επιβίωση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, γιατί απλά ΔΕΝ τους ανήκε. Γι’ αυτόν τον λόγο τολμούσαν να κάνουν αλλαγές, τις οποίες ΔΕΝ τόλμησε ποτέ κανένας αυτοκράτορας να δοκιμάσει. Γιατί να μην τολμήσουν; Είναι σαν κάποιον, που παίρνει ένα ξένο αυτοκίνητο, για να κάνει μια παρανομία και δεν τον νοιάζει να οδηγεί με προσοχή, γιατί δεν τον αφορά η ζημιά που μπορεί το αυτοκίνητο αυτό να πάθει. Αν τον συμφέρει να πάει γρήγορα, θα το κάνει σαν «ραλίστας», ακόμα κι αν είναι άσχετος, γιατί το αυτοκίνητο δεν είναι δικό του κι ούτε θα πληρώσει αυτός τη ζημιά. Τον ενδιαφέρει να πάει γρήγορα και άρα το «σανιδώνει», χωρίς να το σκεφτεί δεύτερη φορά. Περί αυτού πρόκειται. Οι Εβραίοι πάτησαν τέρμα το «γκάζι» όταν αισθάνθηκαν πανίσχυροι και οι «μπουλντόζες» άρχισαν να ισοπεδώσουν τα πάντα επάνω στο παγκόσμιο «οικόπεδο».

Τα πάντα έγιναν μπροστά στα «μάτια» μιας έκπληκτης παγκόσμιας κοινωνίας, η οποία δεν μπορούσε να αξιολογήσει αυτά τα οποία «έβλεπε». Τα πάντα έγιναν με τρομερές ταχύτητες και δεν μπορούσαν να αξιολογηθούν για την ορθότητά τους ούτε καν απ’ αυτούς που τα δρομολογούσαν —και υποτίθεται πως οι αποφάσεις ήταν δικές τους—. Το 1991 γκρέμισαν το Ανατολικό Μπλοκ και άρα «κατήργησαν» τον «Ρήνο» τού δικού τους Δυτικού Βιομηχανικού Κόσμου. Η Γερμανία ενώθηκε και πολλαπλασίασε τις δυνάμεις της κι έτσι «κατάπιε» την Ευρώπη. Ο Μπους, μετά απ’ αυτές τις κοσμοϊστορικές αλλαγές, ανακοίνωσε την έναρξη του Παγκόσμιου Πολέμου, εφόσον ανακοίνωσε την προσπάθεια εγκαθίδρυσης της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Μέσα στα πλαίσια αυτού του Παγκοσμίου Πολέμου των τοκογλύφων —ο οποίος είναι πρωτίστως οικονομικός— οι ΗΠΑ ρίχνουν τη μεγαλύτερη «βόμβα» τής ιστορίας …Τη «βόμβα» τού χρήματος …Ο Εβραίος Γκρίνσπαν της αμερικανικής FED εξαπολύει τη μεγαλύτερη «πλημμύρα» χρήματος στην ιστορία τής ανθρωπότητας.

Όπως συμβαίνει πάντα με τις «πλημμύρες», έτσι έγινε και σ’ αυτήν την περίπτωση. Στην αρχή ξεκίνησε με τη χαρά αυτών που βλέπουν «βροχή» μετά από μια μεγάλη περίοδο «λειψυδρίας». Σταδιακά, όμως, η «χαρά» έγινε «εφιάλτης. Οι πρώτες αθώες σταγόνες βροχής έγιναν «κατακλυσμός», που οδήγησε σε πλημμύρες. Πολλοί «πνίγηκαν» …Άλλοι «καταστράφηκαν» οικονομικά και πολλά «μέσα» μετακινήθηκαν. Οι λαοί τής Δύσης «πνίγηκαν» από το «φτηνό» χρήμα και στη συνέχεια καταστράφηκαν, γιατί, εξαιτίας εκείνου του χρήματος, καταστράφηκε η δομή τής οικονομίας τους.

Μιλάμε για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, εφόσον η καταστροφή των οικονομιών σήμανε και καταστροφή των ανθρώπων οι οποίοι εξαρτιόταν απ’ αυτές. Υπό την προστασία τής αμερικανικής διπλωματίας —και άρα υπό την απειλή των αμερικανικών όπλων— οι Εβραίοι εξανάγκασαν τους πάντες να μπουν σ’ ένα παιχνίδι τύπου «Μονόπολη» …Ένα «στημένο» παιχνίδι στο οποίο ήταν βέβαιο ότι θα χάσουν, γιατί οι Εβραίοι διατήρησαν για τους εαυτούς τους το προνόμιο να «τυπώνουν» ανεξέλεγκτα χρήμα. Διαφθείροντας τις ηγεσίες των λαών, έσυραν τα κράτη στον όλεθρο. Χωρίς τη διαφθορά αυτών των ηγεσιών, δεν θα μπορούσαν να το καταφέρουν, εφόσον κανένας λαός δεν δέχεται να παίξει σ’ ένα τέτοιο «στημένο» παιχνίδι. Μόνον με απειλές κι εκβιασμούς κάθισαν οι λαοί στο «τραπέζι» τής Νέας Τάξης να «παίξουν», γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι θα χάσουν. Μιλάμε για απάτες τού κοινού ποινικού δικαίου. Η κατάσταση πλέον δεν ήταν ιμπεριαλισμός των στρατηγών —που απαιτούσε ανάλυση Θουκυδίδη—, αλλά απάτη τού πεζοδρομίου, δρομολογημένη από τον υπόκοσμο κι αντιληπτή με ανάλυση απλού χωροφύλακα.

Μέσα σε λίγα χρόνια οι Εβραίοι έπεσαν επάνω στα κράτη σαν «ακρίδες» και τα λεηλάτησαν στην κυριολεξία. Κατέστρεψαν κράτη, πόλεις, οικογένειες, ιδιώτες. Με τις πράσινες «φωτοτυπίες» άρπαξαν ΟΛΑ τα «φιλέτα» ΟΛΩΝ των λαών. Τίποτε δεν ξέφυγε από την απληστία τους. Με «εγγυητικές» αγόραζαν πολύτιμο κεφάλαιο, το οποίο «αυτοεξυπηρετούνταν» στις υποχρεώσεις του. Στα πάντα άπλωναν το «χέρι» τους, για να το αρπάξουν. Απλά, για τις ανάγκες τής άμυνάς τους έδιναν κάποιο «μερίδιο» σε Αμερικανούς και Γερμανούς. Όμως, η καταστροφή των λαών τού Χριστιανισμού ήταν απόλυτη και συντονιζόταν από τα υπόγεια της FED των Εβραίων. Τα μέχρι τότε πολύτιμα εργοστάσιά τους έγιναν «παλιοσίδερα», τα οποία διαλύθηκαν και ξεπουλήθηκαν για «σκραπ». Η «πλημμύρα» τής οικονομίας μετακίνησε τη χριστιανική παραγωγή στην Κίνα κι άλλαξαν τα δεδομένα αιώνων. Μετακινήθηκε το μεγαλύτερο μέρος τής «οικοσκευής» τής Ρώμης. Η τεχνογνωσία, η οποία έδινε δύναμη και ισχύ στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία να ελέγχει τον κόσμο, μετακινήθηκε σε λαούς με διαφορετική θρησκεία.

Μετά απ’ αυτόν τον εβραϊκής εμπνεύσεως χριστιανικό «κατακλυσμό» η Κίνα άρχισε να «υψώνεται» σε πρωτοφανή για τη θρησκεία της «ύψη». Άρχισε να ισχυροποιείται με τη γνώση τής Δύσης, προκειμένου να γίνει ο άλλος παγκόσμιος «πυλώνας» τού νέου σχεδιασμού …Ένας «πυλώνας», τον οποίο οι Εβραίοι θεωρούσαν ότι έλεγχαν, εφόσον την εξουσία μέσα σ’ αυτόν την είχαν δικοί τους κομμουνιστές τού δικού τους κομμουνισμού. Αυτό ήταν το «κόλπο» τής «πλημμύρας» …Μετακίνησαν «βάρη» με τον ίδιο τρόπο που μετακινούσαν οι αρχαίοι τους ογκόλιθους των μεγάλων κατασκευών τους. Με την «πλημμύρα» τού χρήματος «μετακίνησαν» την κομμουνιστική τους «παράγκα» από τη Ρωσία στην Κίνα. Με την «πλημμύρα» αυτήν «μετακίνησαν» τη βιομηχανική υποδομή τού Χριστιανισμού στην Κίνα. Με την «πλημμύρα» αυτήν ύψωσαν την «πλωτή» Κίνα σε απίστευτο «ύψος». Θεωρητικά όλα γίνονταν με έξυπνο τρόπο. Ό,τι ήταν η Ρωσία για τον βιομηχανικό Δυτικό Κόσμο επεδίωξαν να κάνουν την Κίνα για τον μεταβιομηχανικό «Ελεύθερο» Κόσμο …Να την κάνουν τον αντίπαλο «πυλώνα», ο οποίος θα είναι ταυτόχρονα και «φόβητρο» αυτού του Κόσμου.

Αυτό είναι το σχέδιό τους. Γι’ αυτόν τον λόγο μιλάμε για «αντιγραφή» τού σχεδιασμού τού Τραϊανού. Θεώρησαν ότι και η δική τους αυτοκρατορία θ’ αποκτήσει την απαραίτητη σταθερότητα «δίπλα» σε ένα σταθερό «αντιστήριγμα» …Δίπλα σ’ ένα σταθερό κι άκαμπτο σύστημα, όπως είναι το κομμουνιστικό σύστημα της Κίνας. Όπως οι Ρωμαίοι αποκτούσαν το «άλλοθι» για την εξουσίας τους, κρατώντας για τους εαυτούς τους τον ρόλο τού εκπολιτιστή και του προστάτη των λαών απέναντι στην «πίσω» από τον Ρήνο βαρβαρότητα, έτσι θέλησαν να κάνουν και οι Εβραίοι, χρησιμοποιώντας τους κομμουνιστές. Στη Νέα Τάξη θέλουν να εμφανίζονται σαν οι προστάτες τής παγκόσμιας «πολιτικά ορθής» —και άρα αφελληνισμένης— Δημοκρατίας και της ελεύθερης οικονομίας απέναντι στον κινεζικό κομμουνισμό. Θέλουν να κρατήσουν τις βασικές αρχές τού Δυτικού Πολιτισμού, τον οποίον όμως ΔΕΝ σεβάστηκαν οι ίδιοι. Θέλουν να επιτύχουν τη σταθερότητα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η οποία βασιζόταν στον ελληνικό «οπλισμό», χωρίς όμως πλέον να έχουν ούτε Ρώμη ούτε «οπλισμό».

Το σχέδιό τους ήδη το έχουν αποκαλύψει. Κάνουν αυτό, το οποίο είπαμε ότι θα έπρεπε να κάνουν οι Προτεστάντες στην εποχή τής Βασίλισσας Βικτώριας και ΔΕΝ το έκαναν. Το κάνουν όμως τώρα με λάθος τρόπο και χωρίς να σέβονται τους περιορισμούς τής «μηχανικής». Συγκεντρώνουν το Προτεσταντικό «Τόξο» κάτω από τις εντολές τους, αλλά ΔΕΝ έχουν πλέον απέναντί τους την αυθεντική Καθολική Ρώμη, αλλά την κομμουνιστική Κίνα. Χρησιμοποιούν την άθεη Γερμανία ως «μπράβο», για να ελέγχουν την υπόλοιπη Ευρώπη και δεν χρησιμοποιούν την αυθεντικά Προτεσταντική Πρωσία, η οποία επί αιώνες πολεμά πραγματικά με την υπόλοιπη Ευρώπη …Περίπου, δηλαδή, οι «πυλώνες» τους είναι «σωστοί» και περίπου τα «υλικά» τους είναι τα σωστά …ΟΛΑ λάθος …Τελείως ΛΑΘΟΣ, αν σκεφτεί κάποιος ότι ούτε με τα ιδανικά υλικά στις ιδανικές συνθήκες δεν θα δοκίμαζε κάποιος να στήσει αυτοκρατορία σ’ αυτήν την «κλίμακα».

Αυτόν τον προτεσταντικό «πυλώνα» τής Νέας Τάξης «ύψωσαν» πριν λίγες ημέρες, για να έρθουν σε δήθεν «αντιπαράθεση» με τον «πυλώνα» τής Κίνας, προκειμένου να συνθέσουν το δίπολο της δυναμικής ισορροπίας. Η συμφωνία Μεγάλης Βρετανίας, ΗΠΑ και Αυστραλίας με το όνομα «AUKUS» είναι αυτός ο «πυλώνας». Η Βρετανική Κοινοπολιτεία μαζί με τις ΗΠΑ και την Αυστραλία είναι ο ένας «πυλώνας» από το δίπολο με την Κίνα. Αυτός ο «πυλώνας», ο οποίος έχει —όπως και ο κινεζικός— πυρηνικό «εξοπλισμό», φιλοδοξεί με τη λειτουργία του να τρομοκρατήσει τον Πλανήτη και να τον υποτάξει στον νέο σχεδιασμό …Ο «πυλώνας» αυτός, ο οποίος δήθεν εξόργισε τον υπάλληλο των τοκογλύφων Μακρόν και τον «υποχρέωσε» να σπρώξει» ακόμα πιο πολύ τη Γαλλία στα γερμανικά «δόντια» τού Βερολίνου. Γι’ αυτόν τον λόγο έγινε η δήθεν αμερικανογαλλική «φασαρία» …Για να «σφίξει» λίγο η έτσι κι αλλιώς «χαλαρή» Ευρώπη επάνω στην οποία βρίσκεται τόσο η Ρώμη όσο και οι Έλληνες. Γι’ αυτόν τον λόγο έγινε και η δήθεν ελληνογαλλική αμυντική συμφωνία για τους ήδη ενοχλημένους με τους Γερμανούς Έλληνες. Έβαλαν τους δήθεν «θυμωμένους» Γάλλους, δηλαδή, να πλευρίσουν τους Έλληνες, προκειμένου να ελέγχουν τις ανεπιθύμητες αντιδράσεις τού Ελληνισμού.

 

 

Το άθραυστο «δόρυ» τού Θεού…

…και το σιδερένιο «παπούτσι» τού Θεανθρώπου.

 

Από τη στιγμή που πήγαν στον παγκόσμιο σχεδιασμό, σημαίνει ότι «σκέπασαν» τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία …Σημαίνει ότι την «κατάπιαν». Άρα «κατάπιαν» και τον θεό της —όπως κι αν αυτός ονομάζεται ανάλογα με την θεολογική γνώση τού κάθε λαού—. Για τη σκανδιναβική μυθολογία αυτός είναι ο μεγάλος ΟΝΤΙΝ. Αυτή η άσχημη για τη Ρώμη εξέλιξη είναι εκείνο ακριβώς το οποίο περιγράφει ο μύθος τού Φένριρ σε σχέση με τον ΟΝΤΙΝ. Αυτό, όμως, —εφόσον μιλάμε για Θεούς— δεν ήταν κάτι το απρόβλεπτο ή το αιφνιδιαστικό …Ο Οντίν γνώριζε εκ των προτέρων τι θα συμβεί. Από τη στιγμή που ο Φένριρ «ακρωτηρίασε» τον υιό Του, ήταν βέβαιον ότι δεν θα σταματούσε εκεί. Το μέλλον τού θηρίου ήταν προδιαγεγραμμένο, γιατί ήταν άπληστο κι αυτό θα το οδηγούσε στο τέλος του. Ο Οντίν γι’ αυτήν τη γνώση τού μέλλοντος έχασε το «μάτι» του …Τη γνώση τής έκβασης της μεγάλης μάχης τού Ράγκναροκ.

Ο μονόφθαλμος ΟΝΤΙΝ γνώριζε ότι ο χρόνος για το τέλος αυτού του θηρίου είχε ξεκινήσει να «μετράει» αντίστροφα από τη στιγμή που κινήθηκε εναντίον των Θεών κι άρχισε ν’ «ακρωτηριάζει» τον Κόσμο τους. Γνώριζε όμως κι ό,τι αφορά και τον ίδιο εξαιτίας αυτής της επίθεσης …Γνώριζε ότι γι’ αυτό το Τέλος απαιτούνταν και η δική του συνεισφορά. Θα έπρεπε για την παγίδευση του θηρίου να αφεθεί να τον καταπιεί αυτό το θηρίο, προκειμένου να σκοτωθεί. Αυτό το τέλος τού θηρίου για τους Βόρειους λαούς είναι το Τέλος τού Κόσμου. Ήταν «γραμμένο», δηλαδή, να χαθεί —έστω κι εφήμερα— τόσο ο ΟΝΤΙΝ όσο και η «κατοικία» των θεών —το μυθικό και λαμπερό Άσγκαρντ—. Όταν θα συνέβαινε αυτό, θα ήταν το τέλος και του Φένριρ …Θα ήταν το τέλος του, γιατί ο ΟΝΤΙΝ είναι αθάνατος κι οπλισμένος.

Ο ΟΝΤΙΝ, ο πατέρας των Θεών και Θεός τού Πολέμου στην Ιερή Γνώση των Σκανδιναβών μπορεί να πολεμήσει και «μέσα» στην «κοιλιά» τού θηρίου. Είναι ο ανίκητος θεός τού Πολέμου, ο οποίος είναι πάντα ο πατέρας των διδύμων της Ρώμης …Δεν εξουδετερώνεται ούτε καν όταν φαινομενικά έχει χάσει μια τέτοια μάχη. Γιατί; …Γιατί απλά αλλάζει «επίπεδο» δραστηριοποίησης. Αυτό σημαίνει ότι, ακόμα κι αν λόγω μεγέθους το θηρίο Φένριρ τον «καταπιεί», ΔΕΝ τον «ξεφορτώνεται» ως πρόβλημα …Ο αθάνατος ΟΝΤΙΝ θα του κάνει ζημιά «μέσα» του. Ενώ δηλαδή στο γενικό επίπεδο φαίνεται σαν o «χαμένος» στη μάχη, γιατί χάνεται το πεδίο στο οποίο είναι κυρίαρχος, στην πραγματικότητα η αθάνατη «φύση» του επιβιώνει με άλλη μορφή, ως Υιός Του. Είναι αυτός, που διατηρεί την αθάνατη θεϊκή «ουσία» και θα επιτεθεί στο θηρίο από «μέσα», για να του «σκίσει» τα «σωθικά».

Ο ΟΝΤΙΝ, δηλαδή, «φεύγει», για να «επιστρέψει» ως ένας από τους δίδυμους γιους του …«Φεύγει», ως ο ένας κυρίαρχος γιος τής προηγούμενης εποχής, για να «επιστρέψει» ως ο άλλος, ο οποίος θα κυριαρχήσει στην επόμενη. Στην περίπτωση αυτήν αποσύρεται ο Ρωμύλος κι εμφανίζεται εκ νέου ο Ρώμος …«Νικιέται» ο χριστιανισμός στο ανοικτό «πεδίο» τής Παγκοσμιοποίησης» κι «επιστρέφει» ο Ελληνισμός, ο οποίος ευνοείται από το πεδίο αυτό …Αποσύρεται ο Ιησούς, που συνδέεται με την ιουδαϊκή «γραμμή» κι «επιστρέφει» ο γιος του από την ελληνική «γραμμή» …Από τη «γραμμή» τού «σίδηρου» …Από τη «γραμμή» τού «δόρατος» …Από τη «γραμμή» τής Γυναίκας …Ο ζωντανός Υιός Του …Αυτός, ο οποίος προηγουμένως —εξαιτίας τού αδερφού— του «γεύτηκε» τον θάνατο, αλλά πρακτικά είναι αθάνατος …Ο Ρώμος, ο Αχιλλέας, ο Πολυδεύκης κλπ.. Αυτός είναι ο Βίνταρ …Ο δίδυμος αδερφός του.

Σήμερα βλέπουμε πραγματικά να εκπληρώνεται όλη η Προφητεία των Βορείων λαών σε σχέση με το μέλλον και βέβαια με τον Φένριρ. Ο Φένριρ, από τότε που «γεννήθηκε», ήταν γνωστό ότι θα απειλήσει με πτώση τον Κόσμο των Θεών και άρα τη Ρώμη. Προς στιγμή και με την παγίδευσή του εντός τής Τρίτης Ρώμης, κατάφεραν ν’ αναβάλουν αυτήν την πτώση και να τον εντάξουν στον ρωμαϊκό σχεδιασμό ως πλήρες και λειτουργικό μέλος. Με τη Νέα Τάξη Πραγμάτων αυτό το δεδομένο ανατράπηκε και οι εξελίξεις πλέον είναι ραγδαίες. Το θηρίο, όπως ήταν «γραμμένο», απελευθερώθηκε και πλησιάζουμε στη μεγάλη σύγκρουση των Θεών, που είναι το φοβερό και τρομερό «Ράγκναροκ» …«Το τέλος τού Κόσμου». Εκεί θα τα «δούμε» όλα. Το θηρίο Φένριρ, εφόσον έχει το πλεονέκτημα της πρώτης κίνησης, είναι δεδομένο ότι, κινούμενο με το «ελατήριο» της απληστίας, θα επιτεθεί και πάλι σε ό,τι βρει μπροστά του.

Τώρα, όμως, δεν υπάρχει η Χελ να ελέγχει τις «ορέξεις» τους και άρα, —όπως συνέβαινε στο παρελθόν— για να προστατεύσει το «σπίτι» της, προστάτευε αναγκαστικά το θηρίο ακόμα κι απ’ τον ίδιο του τον εαυτό …Την «έδιωξαν» από το «σπίτι» της και τώρα είναι μόνοι τους. Τώρα το θηρίο θα επιτεθεί και στην ίδια τη Ρώμη …Θα κάνει αυτό, το οποίο το έχει «προγραμματίσει» να κάνει ο Τραϊανός, αλλά αυτήν τη φορά δεν υπάρχουν «τείχη» …Δεν υπάρχουν «Ρήνοι» για να το περιορίζουν. Τώρα η Χελ είναι «απέναντί» του μαζί με τον τρομερό Υιό της. Εφόσον καταφέρνει λοιπόν και δημιουργεί νέο σύστημα, το οποίο «υπερκαλύπτει» τη Ρώμη, σημαίνει ότι «κατάπιε» μαζί μ’ αυτήν και τη Χριστιανική Αυτοκρατορία …«Κατάπιε» τον θεό της και «κατάπιε» και τη Χελ …«Κατάπιε» ολόκληρη τη Ρώμη και άρα το Άσγκαρντ …Το Άσγκαρντ, το οποίο —σύμφωνα με τον μύθο— ήταν βέβαιο ότι θα «έπεφτε», γιατί, εξαιτίας τού πατέρα τού Φένριρ —του δίδυμου αδερφού τού ΟΝΤΙΝ—, είχε πρόβλημα με τη θωράκισή του …Αυτό είναι που βλέπουμε σήμερα να συμβαίνει. Γι’ αυτόν τον λόγο κάναμε ιδιαίτερη αναφορά στην τελευταία συμφωνία των μεγάλων προτεσταντικών δυνάμεων με το ακρωνύμιο AUKUS. Άφησαν εκ του πονηρού τη Γερμανία να ελέγχει την Ευρώπη και οι υπόλοιπες προτεσταντικές δυνάμεις προσπαθούν να «καταπιούν» ολόκληρο τον κόσμο. Προσπαθούν να στήσουν το μεγαλύτερο σύστημα που γνώρισε ποτέ ο ανθρώπινος πολιτισμός…

…Ένα πραγματικό Υπερσύστημα με πρωταγωνιστή την ηλίθια Λύκαινα τη Φένριρ, η οποία, υπό τις εντολές τού πονηρού όφι Γιόρμουνγκαντ, «καταπίνει» τα κράτη χωρίς κανένα «φρένο» …Περί αυτού πρόκειται. Το κεφάλι της βρίσκεται ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ευρώπη, με τα γερμανικά δόντια τής άνω γνάθου «καρφωμένα» πάνω στην Ε.Ε. και τα αυστραλιανά «δόντια» τής κάτω γνάθου να έχουν «αρπάξει» την Κίνα. Η Άνω Γνάθος αγγίζει τον Ουρανό και η Κάτω Γνάθος σέρνεται στη Γη μαζί με τον δηλητηριώδη Γιόρμουνγκαντ, ο οποίος έχει γίνει η δηλητηριώδης «γλώσσα» της.

Αυτός είναι ο απολύτως εσφαλμένος σχεδιασμός τής Νέας Τάξης. Χρησιμοποιεί τα «εργαλεία» τής Ρώμης, αλλά όχι στο σύνολό τους και όχι με τον ίδιο τρόπο. Χρησιμοποιεί τα θηρία των Θεών, αλλά ΔΕΝ έχει τους μηχανισμούς ελέγχου τους. ΔΕΝ υπάρχει η έξυπνη Χελ, η οποία γνώριζε τον Κάτω Κόσμο και ήξερε να περιορίζει τα θηρία με τα ανεξέλεγκτα πάθη …Τον άπληστο Γιόρμουνγκαντ και τον αιμοβόρο Φένριρ. Αυτά τα δύο θηρία με τα μεγάλα πάθη έμειναν μόνα τους κι ανεξέλεγκτα …Ο ηλίθιος κι ο πανηλίθιος στο «τιμόνι» τού Κόσμου. Τώρα το σύστημα μοιάζει με ένα τεράστιο υπερφορτωμένο «φορτηγό», που τρέχει σ’ έναν επικίνδυνο κατηφορικό δρόμο δίπλα σε γκρεμούς χωρίς καθόλου «φρένα» και κανένας δεν γνωρίζει ποια θα είναι η τύχη του …Ένα ανεξέλεγκτο κι άπληστο «δίδυμο», που δεν ξέρει πού να σταματήσει και δεν έχει ιδέα από στρατηγικό σχεδιασμό. Τώρα, που το σύστημα αυτό θα πρέπει να περάσει από τη μεγάλη κρίση τής παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης —που απαιτεί κάθε νέο reset τού σχεδιασμού—, να δούμε πόσο θ’ «αντέξουν» αυτά τα «δόντια» κι αυτά τα «σαγόνια»…

…Στην Ευρώπη θα γίνει η μεγάλη μάχη. Η κομμουνιστική Κίνα έτσι κι αλλιώς δεν μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο …«Κομπάρσος» των Εβραίων είναι, που μετά βίας επιβιώνει ως σύστημα με ένα φασιστικό καθεστώς μισητό από τον λαό της …Στην Ευρώπη θα γίνουν όλα. Στην Ευρώπη ο ΟΝΤΙΝ και η Ρώμη έχουν ήδη παραδοθεί στις «ορέξεις» τού Φένριρ, αλλά από εκεί και πέρα ξεκινάνε τα δύσκολα γι’ αυτόν. Το θηρίο Φένριρ θα πρέπει να «συνθλίψει» με τα «δόντια» του το ελληνικό «ατσάλι» …πράγμα αδύνατον. Το θέμα είναι ότι αναπόφευκτα θα έρθει αντιμέτωπο με το «ατσάλι» αυτό και αν είναι στις δυνατότητές του, θα προσπαθήσει είτε να το παρακάμψει είτε να το «ξεράσει». Εδώ έρχεται να μας λύσει την απορία η ίδια Προφητεία …Δεν θα μπορέσει να κάνει ούτε το ένα ούτε το άλλο …Το «ατσάλι» είναι «μαγικό» και θα του επιτεθεί το ίδιο. Ο Υιός τού ΟΝΤΙΝ θα είναι αυτός, ο οποίος θα επιτεθεί στα θηρία με τα ελληνικά όπλα. Περιμένουμε λοιπόν την εμφάνιση του Θεανθρώπου…

…Με τον Θεάνθρωπο θα αναμετρηθεί τόσο το θηρίο εκείνο, το οποίο «γκρεμίζει» τα πάντα στο πέρασμά του, όσο και ο Σιωνισμός τής Διασποράς, ο οποίος «σέρνεται» μέσα στα «ερείπια» του Χριστιανισμού …Η γερμανική Λύκαινα, δηλαδή, και ο αδερφός της ο Όφις ο Αρχαίος …Το «αδηφάγο» θηρίο Φένριρ και ο «δηλητηριώδης» Γιόρμουνγκαντ …Τα τέρατα αυτά, τα οποία δημιούργησε ο Τραϊανός με περίπου ίδιο τρόπο —για διαφορετικούς λόγους— και τα οποία εκμεταλλεύτηκαν τις αδυναμίες τής Ρώμης και συνεργάστηκαν μεταξύ τους εναντίον της αυτοκρατορίας του. Αυτά είναι που θα έρθουν «απέναντι» στον Θεάνθρωπο. Γι’ αυτόν τον λόγο πρέπει να γνωρίζουμε ποιος από τους δίδυμους θα «επιστρέψει» για τη μεγάλη μάχη. Αυτός, ο οποίος επιστρέφει, είναι ο Υιός τής Γυναίκας…Ο Υιός τής Χελ …Ο Θεάνθρωπος της ελληνικής πλευράς …Της πλευράς αυτής, που ΔΕΝ «συνεργάστηκε» με τη Λύκαινα …Της πλευράς αυτής, που από τη βλακεία τους «απελευθέρωσαν» και της επέτρεψαν να φύγει από το «προσκήνιο» και να κρυφτεί μέχρι να «ξαναγεννήσει».

Τώρα βαδίζουμε στα τελευταία «βήματα» πριν το τέλος …Ο Ρώμος τής Χελ θα σκοτώσει τη Λύκαινα που τον «θήλασε» και που μαζί με τον Ρωμύλο τού Γιόρμουνγκαντ είχαν συνωμοτήσει εναντίον του. Απλά είναι τα πράγματα …Ο «απογαλακτισμός» των θείων «βρεφών» θα φέρει τη σύγκρουση μεταξύ όλων των παραγόντων που εμπλέκονται στη συγκεκριμένη κατάσταση. Η ανθρωπότητα δεν έμαθε ποτέ το πώς τελειώνει ο Μύθος τής Ρώμης …Δεν γνωρίζει την τύχη τής Λύκαινας. Όταν η Λύκαινα ακρωτηρίαζε το «χέρι» τού Θεού τού Πολέμου, στην πραγματικότητα έκανε επίθεση στη Χελ, για να σκοτώσει τον Ρώμο …Αυτόν είχε ως στόχο να εξοντώσει, για να μοιραστεί τη Ρώμη με τον λαό-εκφραστή τού Ρωμύλου —που είναι οι Εβραίοι—. Ο αθάνατος Ρώμος έμεινε μαζί με τη Μητέρα του «τραυματισμένος» εντός τής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, μέχρι να «θεραπευτεί» από το τραύμα του …Αυτός ο Ρώμος είναι που θα γυρίσει, για να εξοντώσει την αιμοβόρα Λύκαινα.

Ο μυθικός Βίνταρ των Βορείων λαών είναι ο εκφραστής τού Ελληνισμού των έσχατων καιρών …Ο Θεός τής Σιωπής, της Κρυψίνοιας και της Εκδίκησης …Ο τρομερός Αχιλλέας των Ελλήνων, ο οποίος κρύβεται ΜΕΤΑΜΦΙΕΣΜΕΝΟΣ ΣΕ ΓΥΝΑΙΚΑ μέχρι να ξεκινήσει ο πόλεμος …Ο άοπλος Αχιλλέας, ο οποίος περιμένει νέα «όπλα», για να μπει στη μάχη. Αυτός, ο οποίος προορίζεται να κυβερνήσει τον Κόσμο μετά το Ράγκναροκ στη θέση τού ΟΝΤΙΝ …Αυτός, μαζί με τον δίδυμο αδερφό του τον Βάλι …Ο τρομερός Υιός τού Οντίν, ο οποίος έχει βρει τον τρόπο ν’ απαλλαγεί από το θανάσιμο ελάττωμα της «Αχιλλείου Πτέρνας». Γι’ αυτόν τον λόγο εμφανίζεται να φορά ένα πανίσχυρο σιδερένιο «παπούτσι», όταν «πατά» το τρομερό Φένριρ στο «κεφάλι» πριν το σκοτώσει. Αυτό το ατσάλινο «παπούτσι» τού δίνει την ευκαιρία να εκτελέσει το θηρίο. Ακινητοποιεί το κεφάλι του, πατώντας το με το πόδι του —το οποίο είναι πλέον απρόσβλητο— και «μπήγει» μέσα σ’ αυτό το ατσάλινο «δόρυ» του. Καλύπτει το εκ γενετής μειονέκτημα, που έχει ως Υιός τής Γυναίκας και το οποίο τον οδήγησε στον θάνατο όταν «πάτησε» και πάλι στο κεφάλι τον Όφι τον Αρχαίο κι αυτός πρόλαβε και τον «δάγκωσε», δηλητηριάζοντάς τον…

…Δεν έχει το μειονέκτημα του Αχιλλέα, ο οποίος έχασε τη ζωή του, όταν ένα «βέλος» τού Ασιάτη Απόλλωνα καρφώθηκε στην «πτέρνα» του …Δεν έχει το μειονέκτημα του Αλεξάνδρου, όταν ο Όφις τής Ασίας τον «δηλητηρίασε», δαγκώνοντάς τον στην «πτέρνα». Η σημερινή πανανθρώπινη τεχνολογία απάλλαξε τον Ελληνισμό από το μειονέκτημά του, που δεν του επέτρεπε να φτάσει στο στόχο του και ο οποίος είναι η ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ. Δεν μπορεί το θηρίο Φένριρ με τον αδερφό του τον Γιόρμουνγκαντ να τον εξουδετερώσουν. Δεν μπορεί το Προτεσταντικό Φένριρ να τον «κατασπαράξει» και δεν μπορεί κι ο Σιωνιστής αδερφός του να το βοηθήσει. Δεν μπορεί ο Γιόρμουνγκαντ να τον «δηλητηριάσει» κι αναγκαστικά θα υπομείνει τη μοίρα του. Δεν μπορεί ο εβραϊκός Όφις των Σιωνιστών να «δηλητηριάσει» τον Υιό Τού ΟΝΤΙΝ. Το Τέλος τού Κόσμου θα ολοκληρωθεί με την εξόντωση των θηρίων και θ’ αποκατασταθεί και πάλι η Τάξη των Θεών.

 

 

…η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ έχει ξεκινήσει !!!

 

Η ημέρα τής Κρίσης είναι προ των Πυλών. Υπάρχει ένας «λογαριασμός» εγκλημάτων, τα οποία πρέπει να πληρωθούν απ’ αυτούς που τα διέπραξαν …Εγκλήματα, τα οποία έγιναν συνειδητά στη μοναδική περίοδο της ανθρωπότητας, που —έστω και θεωρητικά— υπήρχε η πιθανότητα να ζήσει ο άνθρωπος με μια σχετική άνεση. Η «αυγή» τής βιομηχανικής επανάστασης έπρεπε να σώσει τον άνθρωπο κι όχι να μετατραπεί σε πραγματική «βιομηχανία» θανάτου. Γι’ αυτόν τον λόγο μιλάμε για εγκλήματα, τα οποία έγιναν συνειδητά …Εγκλήματα, τα οποία κόστισαν στην ανθρωπότητα.

Σύντομα θα κληθούν τα θηρία να κριθούν για τις επιλογές τους. Τα σημερινά δισεκατομμύριά τους είναι «ματωμένα» χρήματα. Για να φτάσουν σ’ αυτά τα αστρονομικά αριθμητικά μεγέθη, είχαμε ανάλογους αριθμούς νεκρών. Αν όλα αυτά έγιναν εξαιτίας ενός σχεδιασμού, ο οποίος απαιτούσε ΔΥΟ Παγκόσμιους Πολέμους, εύκολη είναι η καταμέτρηση των εγκλημάτων τους …66 εκατομμύρια άνθρωποι χάθηκαν στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο …80 εκατομμύρια άνθρωποι χάθηκαν στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο …Τα βιομηχανικά κράτη τής βιομηχανικής περιόδου «παρήγαγαν» θάνατο σε βιομηχανικές κλίμακες …Πρωτοφανείς κλίμακες …κι αυτό έγινε συνειδητά απ’ αυτούς που το μεθόδευσαν.

Εάν όλος αυτός ο σχεδιασμός απαιτούσε τη δημιουργία των κομμουνιστικών «τεράτων», τότε τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο εφιαλτικά …Στη Σοβιετική Ένωση του Στάλιν χιλιάδες συγγραφείς, επιστήμονες και ιερείς εξοντώθηκαν στην αντι-αστική «υστερία», η οποία είχε καταλάβει τους αγράμματους κομμουνιστές …Ο «ανθός» ΟΛΩΝ των Εθνών τού Ανατολικού Μπλοκ «εξοντώθηκε» επίσης …Εκατομμύρια νεκρών από τις σταλινικές διώξεις στη Σοβιετική Ένωση …Τα ανάλογα και χειρότερα έγιναν στην Κίνα …Στην Κίνα, για να επικρατήσει το εβραϊκής εμπνεύσεως κομμουνιστικό καθεστώς τού Μάο, εξόντωσε δεκάδες εκατομμύρια πολιτών …Καί αυτό το καθεστώς των αγράμματων «αποψίλωσε» την κινεζική κοινωνία από τον «ανθό» της.

Όλα αυτά, εάν τα αθροίσει κάποιος, είναι αριθμοί ιλιγγιώδεις …Είναι αριθμοί που τρομάζουν με την άβυσσο που μπορεί η ανθρώπινη φύση να κρύβει μέσα της. Όταν γνωρίζουμε ότι όλα αυτά έγιναν συνειδητά, για να κονομήσουν κάποιοι, αντιλαμβανόμαστε ότι ακόμα κι ο όρος «Εγκλήματα κατά τής ανθρωπότητας» είναι πολύ «φτωχός» για να περιγράψει τα συμβαίνοντα …«Εγκλήματα κατά τού Θεού και της Δημιουργίας» είναι όλα αυτά. Γι’ αυτόν τον λόγο μιλάμε για θηρία και όχι γι’ ανθρώπους. Αυτός ο «λογαριασμός» σήμερα πρέπει να παραδοθεί σ’ αυτούς που τους αφορά. Ποιοι είναι αυτοί; …Οι προτεσταντικές δυνάμεις και οι Σιωνιστές Εβραίοι τής Διασποράς …Ο Φένριρ κι ο Γιόρμουνγκαντ. Αυτοί έκαναν όλα τα εγκλήματα συνειδητά —και μάλιστα γνωρίζοντας εξ’ αρχής ότι, λόγω τής τεχνολογίας τής βιομηχανικής εποχής, τα τελικά κόστη σε ανθρώπινες απώλειες θα ήταν απείρως μεγαλύτερα απ’ ΟΛΟΥΣ τους προηγούμενους πολέμους μαζί—. Αυτοί οι δύο είναι που θα κριθούν στις Έσχατες Ημέρες.

Το θηρίο Φένριρ βέβαια θα απαλλαγεί, λόγω βλακείας. Αυτό συμβαίνει, γιατί στην πραγματικότητα είναι ένας αυτοκαταστροφικός βλάκας, ο οποίος οριακά μπορεί να οδηγηθεί στην «αυτοχειρία». Είναι βίαιο κι ανεγκέφαλο και το χρησιμοποίησαν κάποιοι εις βάρος ακόμα και του ίδιου του τού εαυτού …Ένας βλάκας, ο οποίος πρώτα επιτίθεται και δαγκώνει ενστικτωδώς και μετά βλέπει τι είναι αυτό το οποίο προκάλεσε …Ο χαζός τού χωριού, που κάθε μέρα κάποιοι τον «μεθάνε» για να κάνει φασαρία στο καφενείο και στο τέλος τρώει περισσότερο «ξύλο» απ’ όσο δίνει. Αυτό κάνει εδώ και έναν αιώνα ο Προτεσταντικός Κόσμος, «καταναλώνοντας» το «δηλητήριο» των Σιωνιστών και φερόμενος ως ο «μεθυσμένος» ταραξίας μέσα στην Κοινωνία των Εθνών. Μετά την αρχική επιτυχία του, που τον έφερε στην «κορυφή», επαναλαμβάνει διαρκώς τον εαυτό του μόνον με ζημιά. Σε έναν κόσμο μέσα στον οποίο τα δεδομένα διαρκώς αλλάζουν, αυτός κάνει συνέχεια το ίδιο πράγμα, γιατί απλούστατα ΔΕΝ ξέρει να κάνει τίποτε άλλο.

Επιτίθεται σε όποιον βρει μπροστά του, χωρίς να διαχωρίζει εχθρούς ή φίλους …Ακριβώς ό,τι περιγράφουν οι μύθοι για την περίπτωση του θηρίου αυτού …«Κατασπαράζει» λαούς και ο ίδιος αιμορραγεί πιο πολύ από τα θύματά του. Ειδικά μετά την εμφάνιση του κράτους τής Γερμανίας χάθηκε κάθε έλεγχος. Θυσίασε τη μεγαλύτερη αυτοκρατορία τού Κόσμου, για να κάνει μερικές εκατοντάδες Εβραίων Σιωνιστών βαθύπλουτους. Ό,τι έκανε υπό την καθοδήγηση των Εβραίων —κι εξαιτίας μιας ανεπαρκούς εσωτερικής ηγεσίας— ήταν λάθος και πλήρωσε το βαρύ «τίμημά» του πολύ πριν βρεθεί στη θέση τού κατηγορούμενου. Στην πραγματικότητα πλήρωσε μεγαλύτερο τίμημα ακόμα κι απ’ τη ζημιά που προκάλεσε στα θύματά του. Στην ιστορία θα καταγραφεί ως ένας ηλίθιος «γίγαντας», ο οποίος πληρώνει ένα τεράστιο κόστος, για να κονομάνε κάποιοι άλλοι …Το ηλίθιο «κατοικίδιο» των Σιωνιστών.

…Γι’ αυτόν τον λόγο μιλάμε για αφελή «αυτόχειρα». «Καταβροχθίζει» λαούς χωρίς δεύτερη σκέψη, αλλά στο τέλος ο «λογαριασμός» είναι πάντα εις βάρος του. Από τη στιγμή που εγκατέλειψε τον ρόλο του στο «δίπολο» της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, πάντα «φορτώνεται» ζημιά. Προφανώς, ως άσχετος και νεόπλουτος, ΔΕΝ εκτίμησε την τεράστια επιτυχία του να γίνει συνέταιρος της Ρώμης. Λειτουργεί σαν εκείνον τον άσχετο, ο οποίος κέρδισε τον πρώτο λαχνό τού λαχείου και έπεσε θύμα επιτηδείων, οι οποίοι μέσα σε λίγο χρόνο τού τα έφαγαν «όλα» με τις «έξυπνες» επενδύσεις που του πρότειναν. Από τη στιγμή που έκανε την κίνησή του εναντίον τής Ρώμης —και άρα «κόντρα» στην ανέλπιστη τύχη του— μόνον ζημιές «μετράει». Πάντα κάτι χάνει μετά από κάθε φασαρία κι εξακολουθεί να παραμένει στο προσκήνιο, γιατί απλούστατα έχει ακόμα πολλά να χάσει. Δυστυχώς γι’ αυτόν τα «δόντια» του δεν είναι τόσο ισχυρά όσο θα ήθελε ο ίδιος. Στα δεκάδες εκατομμύρια νεκρών που προκάλεσε, μετράει κι ο ίδιος δεκάδες εκατομμύρια νεκρών. Όλα αυτά γιατί; …Για να «κονομάνε» οι Εβραίοι …Για να τον μισεί ο Κόσμος ολόκληρος και κάθε φορά που αυτοί μετράνε «κέρδη» ο ίδιος να «γλύφει» μόνιμα τις «πληγές» του σε κάποια «γωνία» …Για να βιώνει σήμερα την παρακμή του …Για να είναι σήμερα λεηλατημένος, φτωχός και άνεργος και να περιμένει από τα «αφεντικά» του να τον ελεήσουν.

Μιλάμε για τραγική κατάσταση. Από κοσμοκράτορες «Ρωμαίοι» κατάντησαν σήμερα επαίτες των Εβραίων …Τους τα πήραν ΟΛΑ. Απόλυτα εξαρτώμενοι απ’ αυτούς, όπως το πρώην πλούσιο «πρεζόνι» από τον πονηρό «προμηθευτή» του. Το σύνολο σχεδόν του —πάλαι ποτέ θηριώδους βιομηχανικά— Προτεσταντικού Κόσμου έχει σήμερα αποβιομηχανιστεί και απειλείται από μια πρωτοφανή φτώχεια. Τα περισσότερα Προτεσταντικά κράτη έχουν μετατραπεί σε «χωματερές» προσφύγων, γιατί απλά οι Σιωνιστές φοβούνται πλέον για τη δική τους ασφάλεια. Έχουν ανάγκη από συλλογικές «άμυνες» στους χώρους όπου εγκληματήσαν και πλέον αισθάνονται ανασφαλείς. Τώρα οι αποτυχημένοι «Ρωμαίοι» τού Προτεσταντισμού περιμένουν τη «δόση» τους, για να επιβιώσουν …Να τους «λυπηθούν» οι Εβραίοι, να «κόψουν» εκ νέου χρήμα, για να μοιράσουν δάνεια κι επιδόματα …Να πάρουν «ανάσα» τα κράτη τους, για να βγάλουν την επόμενη «μέρα». Οι πάλαι ποτέ κυρίαρχοι έχουν σήμερα τα κράτη με τα πιο μεγάλα χρέη στον κόσμο…Αυτό, το οποίο πήγαν να κάνουν στους άλλους, για να τους μετατρέψουν σε «δουλικά» τους, το «λούστηκαν» οι ίδιοι. Αυτοί, οι οποίοι πήγαν να κάνουν ΟΛΟΥΣ τους άλλους δούλους των χρεών τους, έγιναν οι μεγαλύτεροι δούλοι των τοκογλύφων.

Εξαιτίας όλων αυτών ο Προτεσταντικός Κόσμος έχει το ακαταλόγιστο, ακόμα κι όταν λειτουργεί ως άπληστο Φένριρ. Πάντα έχουν το ακαταλόγιστο τα ανεγκέφαλα «κτήνη» —μιλάμε βέβαια για τους λαούς και όχι για τις εγκληματικές τους ηγεσίες— …Ευθύνη για τις πράξεις των «κτηνών» έχουν τα «αφεντικά» τους …Τα «αφεντικά» αυτά, τα οποία ίδρυσαν ένα κράτος-φονική μηχανή, όπως τη Γερμανία …Ένα κράτος, το οποίο θα πάει κατ’ ευθείαν στα σκουπίδια τής ανθρώπινης ιστορίας …Το κράτος αυτό, το οποίο στην κυριολεξία τη στιγμή αυτή αποτελεί τη βασική «τροχοπέδη» για τα τελευταία «βήματα» της μεγάλης «πορείας» τής ανθρωπότητας προς τη σωτηρία …Το κράτος αυτό, το οποίο αποτελεί το τελευταίο «καρφί» που κρατά στη θέση του το «καπάκι» τής «σαρκοφάγου», μέσα στην οποία κάποιοι έχουν παγιδεύσει την ανθρωπότητα στο σύνολό της. Η διάλυση της Γερμανίας θα είναι το πρώτο «σημάδι» τής μεγάλης «αυγής» που ΟΛΟΙ περιμένουμε …Ο «ψόφος» τού ηλίθιου θηρίου είναι η αρχή τής νέας ζωής για την ανθρωπότητα.

Όμως, οι ευθύνες γι’ αυτά τα τερατώδη εγκλήματα εξακολουθούν να υπάρχουν. Κάποιοι είναι υπεύθυνοι για τις αποφάσεις εκείνες, οι οποίες οδήγησαν σ’ αυτήν την πανανθρώπινη «αιμορραγία». Αναζητώντας το «αφεντικό» τού θηρίου τού Ρήνου, φτάνουμε στον Γιόρμουνγκαντ …Στον «εγκέφαλο» που το «κατευθύνει» …Στο «αφεντικό», που του δίνει εντολές να επιτεθεί στους ανύποπτους λαούς …Στον κατά φαντασίαν στρατηγό των στρατηγών …Σ’ αυτόν, ο οποίος πληρώθηκε προκαταβολικά τον θρίαμβο μιας μάχης που τώρα ξεκινά και ήδη τον έχει πανικοβάλει. Αυτός είναι ο πονηρός Σιωνισμός, ο οποίος είναι υπεύθυνος για τη δολοφονική συμπεριφορά τού Φένριρ …Αυτός, ο οποίος τα δρομολόγησε ΟΛΑ και «ξύπνησε» το θηρίο Φένριρ την ώρα που δεν υπήρχε λόγος να το «ξυπνήσει», γιατί απλούστατα με τη δημιουργία τής Προτεσταντικής Αυτοκρατορίας είχε ολοκληρώσει το έργο για το οποίο είχε δημιουργηθεί.

Αυτό ήταν το μέγα έγκλημά τους κι απ’ αυτό ξεκίνησε μια τεράστια αλυσίδα εγκλημάτων, η οποία κόστισε στην ανθρωπότητα εκατοντάδες εκατομμύρια νεκρών. Δεν υπήρχε λόγος να μπει το θηρίο αυτό «μέσα» στη Χριστιανική Αυτοκρατορία. Από τη στιγμή που μπήκε «μέσα» σ’ αυτήν, το αιματοκύλισμα ήταν δεδομένο κι αυτό έγινε εσκεμμένα …Δεν έγινε εξαιτίας κάποιου λάθους, γιατί ΟΛΟΙ γνώριζαν τις συνέπειες αυτής της επιλογής …ΟΛΟΙ γνώριζαν τι θα γινόταν, εάν χρηματοδοτούνταν η Γερμανία τού Χίτλερ …Οι Σιωνιστές έβαλαν «μέσα» στον Χριστιανισμό την ανθρωποκτόνα Λύκαινα κι αιματοκύλισαν την κοινωνία του. Αυτοί, οι οποίοι «σταύρωσαν» τον Ιησού, αιώνες μετά «σταύρωσαν» στην κυριολεξία και τα παιδιά Του. Όλα τα εγκλήματά τους τα έκαναν μέσα σε μια «ξένη» γι’ αυτούς θρησκεία και υπέρ των δικών τους ΣΥΛΛΟΓΙΚΩΝ συμφερόντων. Με την απίστευτη «βρομιά» τους «βρόμισαν» έναν χώρο, ο οποίος δεν τους ανήκε …Πλούτισαν, καταστρέφοντας την «περιουσία» άλλων.

Αυτοί είναι ο πονηρός «Όφις», που είναι υπεύθυνος για ΟΛΑ τα εγκλήματα του προηγούμενου αιώνα, αλλά και γι’ αυτά τα οποία συντελούνται ακόμα και σήμερα. Ο Σιωνισμός είναι ο εμπνευστής των παγκόσμιων «μακελειών», που κόστισαν δεκάδες εκατομμύρια νεκρών. Είναι ο κύριος υπεύθυνος των δεκάδων εκατομμυρίων νεκρών των Παγκοσμίων Πολέμων, αλλά και των δεκάδων εκατομμυρίων νεκρών των κομμουνιστικών εκκαθαρίσεων, εφόσον χωρίς εκείνες τις εκκαθαρίσεις δεν θα μπορούσε να «στηθεί» κανένα από εκείνα τα καθεστώτα …Τα δικά τους καθεστώτα, τα οποία εξυπηρετούσαν τον δικό τους σχεδιασμό. Ακόμα και για τους σημερινούς νεκρούς τής Πανδημίας τού Κορονοϊού ο Σιωνισμός είναι υπεύθυνος …Σε συνεργασία με το δικό του κομμουνιστικό καθεστώς τής Κίνας έστησαν μια τρομοκρατική «παράσταση», για να βγάλουν χρήματα …Για το κέρδος —και πάλι— έβαλε σε μια περιπέτεια την ανθρωπότητα, από την οποία δεν έχει ξεμπλέξει ακόμα. Αυτός είναι ο μεγαλύτερος φονιάς στην Παγκόσμια Ιστορία …Ο ηθικός αυτουργός των μεγαλύτερων «ανθρωποσφαγών» που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα.

Κανένας Ταμερλάνος και κανένας Τζένγκις Χαν δεν μπορεί να συγκριθεί σε φονικότητα μ’ αυτό το αχόρταγο και άπληστο θηρίο …ΔΕΝ υπάρχει «φονιάς» τής ιστορίας, ο οποίος να μπορεί να «πιάσει» τα απόλυτα μεγέθη τού Σιωνισμού …Να μπορεί να συγκριθεί μ’ αυτό το δειλό και τιποτένιο «φίδι», που σέρνεται στη Γη για να μαζεύει χρήματα …Η μεγαλύτερη απόδειξη του ότι οι δειλοί και οι τιποτένιοι είναι εκείνοι που σκοτώνουν —και κανένας άλλος—. Δύο φορές μέσα σε έναν αιώνα «κλάδεψε» τον «ανθό» τής ανθρωπότητας, προκαλώντας της άπειρο πόνο. ΔΕΝ υπήρξε κι ούτε θα υπάρξει ΠΟΤΕ ξανά δύναμη στον κόσμο, η οποία για το κέρδος —και για να ικανοποιήσει τα κόμπλεξ της— θα μπορούσε να προκαλέσει τόσο «θανατικό» όσο ο Σιωνισμός …Απείρως ΑΔΙΚΟ «θανατικό», εάν σκεφτεί κάποιος ότι αυτό έλαβε χώρα στη βιομηχανική εποχή, η οποία θεωρητικά ήταν η μόνη εποχή που μπορούσε η ανθρωπότητα να σωθεί ακόμα και μόνη της … Ένα απίστευτα βίαιο «θανατικό» με μόνο στόχο το κέρδος και το χρήμα. ΔΕΝ υπάρχει «γωνιά» επάνω σ’ αυτόν τον Πλανήτη, όπου να μην έχουν εγκληματήσει οιΣιωνιστές. Ακόμα και τα εγκλήματα αυτά, τα οποία διαπράττουν οι φανατικοί Μουσουλμάνοι, είναι χρηματοδοτούμενα από τον Σιωνισμό.

Όμως, σε αντίθεση με το ανεγκέφαλο Φένριρ, αυτό το θλιβερό «ερπετό» όλα τα κάνει συνειδητά και μέσα από το «σκοτάδι». Δεν είναι ούτε «μεθυσμένο» κι ούτε έχει κάποιο άλλο ελαφρυντικό. Εγκληματεί από την κακία του και πάντα ακολουθεί μια πολύ πονηρή μεθοδολογία. Είναι υποχρεωμένο να έχει μια πονηρή μεθοδολογία, γιατί ποτέ δεν είχε τη ισχύ να ενεργήσει με όπλο του τη δύναμη. Ενεργεί όπως ένα βδελυρό φίδι, το οποίο σέρνεται «κρυμμένο», στήνοντας ενέδρες. Με το «δηλητήριό» του σκοτώνει τα θύματά του, αλλά και «παραπλανά» τους μάρτυρες που το παρακολουθούν. Εγκληματεί, παριστάνοντας το θύμα …Σκοτώνει, και κλαίει το ίδιο …Σκοτώνει, και κρύβεται ανάμεσα στα θύματα …«Μαχαιρώνει» τους πάντες, και «βάφεται» με το «αίμα» τους, για να δείξει ότι αυτό είναι το θύμα που «αιμορραγεί» …Κλέβει, και φωνάζει «κλέφτης». Είναι ένα τρομερό «ερπετό», το οποίο «δηλητηριάζει» τους πάντες γύρω του, προκειμένου να μην καταλαβαίνουν τι συμβαίνει.

Αυτός ο τρομερός φονιάς όχι μόνον ΔΕΝ πλήρωσε ΚΑΝΕΝΑ κόστος γι’ αυτό το ΜΕΓΑ έγκλημά του, αλλά αντίθετα παριστάνει ακόμα και σήμερα τον «μάρτυρα», ο οποίος πέφτει θύμα τής «καλοσύνης» του. Δεν ξέρει πού να κρύψει τα δισεκατομμύρια των κλοπιμαίων του κι ακόμα κρύβεται πίσω από το «δάκτυλο» του «κατατρεγμένου» και του «αδικημένου» …ΔΕΝ υπάρχει έγκλημα, που να παραβιάζει ακόμα κι αυτά τα όρια της ανθρώπινης ελεεινότητας και στο οποίο να μην πρωταγωνιστούν «πετυχημένοι» Σιωνιστές. «Έστησε» μια θεατρική παράσταση με τον τίτλο «ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ» —για το «ξεκάρφωμα»— και πλήρωσε τόνους χρημάτων για την «αγιοποίησή» του. Με έναν τεράστιο μηχανισμό προπαγάνδας και ψεύδους ο μεγαλύτερος φονιάς τής ιστορίας «αγόρασε» ένα «άλλοθι» και έγινε η «Ιερή Αγελάδα» των λαών. Όλα αυτά τα κατάφερε με ένα ψεύτικο Ολοκαύτωμα, το οποίο το «έστησε» μαζί με τους ΝΑΖΙ συνεργάτες του. Στη συνέχεια ο χρηματοδότης των ΝΑΖΙ έβαλε τους «συνεταίρους» του Αμερικανούς να «μετρήσουν» τα «θύματα» του «Ολοκαυτώματος» και να τα παρουσιάσουν στον Κόσμο …Ένα «Ολοκαύτωμα», στο οποίο κανένα στοιχείο —ή αριθμός— που το αφορά δεν είναι πραγματικό κι αληθινό.

Έχοντας τις «πλάτες» των Προτεσταντών και τη δύναμη των δικών τους παγκόσμιων ΜΜΕ, «κατασκεύασαν» τα στοιχεία όπως τους βόλευαν. Όποιος Εβραίος πέθαινε εκείνη την εποχή —και για τον οποιονδήποτε λόγο—, έμπαινε κι αυτός στη λίστα των θυμάτων, για να φαίνεται μεγάλος ο αριθμός τους. Θάνατοι από γηρατειά, από αρρώστιες, από δυστυχήματα κλπ., προστέθηκαν, πολλαπλασιάστηκαν κι εμφανίστηκαν όπως τους βόλευε. Κανένας από τους συγγενείς των «νεκρών» που επωφελούνταν δεν μιλούσε, γιατί η εισαγωγή του στις λίστες των «θυμάτων» σήμαινε τη δια βίου αποκατάστασή του. Υπό συνθήκες απόλυτης «ομερτά» οι πάντες βολεύονταν, συνθέτοντας τη μεγαλύτερη και πιο οργανωμένη εγκληματική «συμμορία» τής ανθρώπινης ιστορίας. Στη συνέχεια «σφράγισαν» νομικά τον «φάκελο» αυτόν και ποινικοποίησαν την οποιαδήποτε προσπάθεια νέας διερεύνησης ή αμφισβήτησης των στοιχείων.

Όταν ξεκινήσει η Κρίση τού Κόσμου, όλα αυτά τα αρχεία θα ανοίξουν και αλίμονο σ’ αυτούς που πλούτισαν, «κλαίγοντας» σαν θύματα, την ώρα που δολοφονούσαν ολόκληρους λαούς ως κτήνη. Μιλάμε για ένα μοναδικό φαινόμενο στην παγκόσμια ιστορία …ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΕΡΔΟΣ …Σιωνιστές, «δηλητηριώδεις» σαν φίδια, άπληστοι κι αχόρταγοι «πτωματοφάγοι» σαν ύαινες. Μόνον ο δικός τους δολοφονικός κομμουνισμός σκότωσε δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπων σε συνθήκες ειρήνης. Μόνον ο δικός τους κομμουνισμός κατέστρεψε τις πνευματικές «ελίτ» μεγάλων λαών, όπως ο ρωσικός, ο πολωνικός ή ο κινεζικός στις ημέρες μας. Ούτε καν ο Εβραϊσμός τού Ισραήλ δεν γλίτωσε από την κερδοσκοπική τους μανία. Το Ισραήλ σήμερα «ματώνει» από τους Σιωνιστές, προκειμένου να γίνει το «καλό» παράδειγμα για να μπουν όλοι στο «σφαγείο» τής Νέας Τάξης. ΔΕΝ υπάρχει κανένα έγκλημα, που να μην το έχουν δοκιμάσει οι Σιωνιστές —ακόμα και εις βάρος τού ίδιου του Ισραήλ— …Εις βάρος των πιο μεγάλων θυμάτων τους, οι οποίοι εδώ και πάρα πολλούς αιώνες είναι οι φτωχοί ομοεθνείς τους.

Έρχεται όμως η ώρα που ο Σιωνισμός θα πληρώσει για όλα τα εγκλήματά του και θα απαλλάξει τον Κόσμο από τη θλιβερή του παρουσία. Τώρα, που οι φτωχοί Εβραίοι έχουν βρει ασφαλές «καταφύγιο» στο υποσχεθέν από τον Θεό Ισραήλ, θ’ αρχίσει η μεγάλη καταδίωξη των κτηνών. Το περιφερόμενο ανά τον Πλανήτη ΣΙΩΝΙΣΤΙΚΟ ΓΥΦΤΑΡΙΟ θα τιμωρηθεί πολύ σκληρά απ’ αυτούς που ξεγέλασε, πρόδωσε και σκότωσε. Θα αποκαλυφθούν ΟΛΑ τα εγκλήματά του και θα καταμετρηθούν ΟΛΑ του τα κέρδη απ’ αυτά τα εγκλήματα. Ο Κόσμος, στον οποίο κάποτε μπορούσαν να κρύβονται, έχει γίνει πάρα πολύ μικρός για να τους προσφέρει ασφαλή «κρυψώνα». Το «φίδι», που πέταξε ο Τραϊανός στην Ευρώπη, ήρθε η ώρα να πιαστεί επ’ αυτοφώρω να «δαγκώνει» τους ανθρώπους …Ήρθε η ώρα να πατηθεί από τον Θεάνθρωπο στο «κεφάλι» και να μην το σηκώσει ποτέ ξανά.

…ΔΕΝ είναι τυχαίο που στο Πεδίον τού Άρεως τής Ρώμης, όπου έχασε τη ζωή του ο Ρωμύλος τής εβραϊκής «γραμμής» των μύθων, βρίσκεται σήμερα η εβραϊκή συνοικία τής πόλης …ΔΕΝ είναι επίσης τυχαίο, που ο αυτοκράτορας Τραϊανός επέλεξε να στήσει την «Κολώνα» του ακριβώς στα όρια αυτής της περιοχής, προκειμένου να τους «παρακολουθεί» και να τους απειλεί αιωνίως με το «μαγικό» του Δόρυ …Η ίδια η Κολώνα θα γίνει το «Δόρυ» τού Θεού με αιχμή του τον μεγάλο αυτοκράτορα. Αυτός είναι κι λόγος που ο μεγαλύτερος αυτοκράτορας της Ρώμης δεν έχτισε κάποιο μεγάλο Μαυσωλείο, για να φιλοξενηθεί η «τέφρα» του, όπως έκαναν οι προκάτοχοί του ή οι διάδοχοί του …Με την «τέφρα» του έγινε η «γόμωση» αυτού του τρομερού «δόρατος», το οποίο σε κάποια στιγμή θα «εκτοξευτεί» εναντίον τού θηρίου …Το «δόρυ» που θα σκοτώσει το θηρίο Φένριρ …Το ελληνικό «δόρυ», το οποίο κανένας βάρβαρος δεν τόλμησε ν’ αγγίξει μέσα στους αιώνες.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΕΦΤΑΣΕ και κανένας δεν θα μπορεί να κρυφτεί από τα «μάτια» Αυτού, που θ’ αναλάβει να φέρει εις πέρας την Κρίση. Ό,τι πρέπει να γνωρίζει Αυτός που θα Κρίνει —δυστυχώς για κάποιους—, το γνωρίζει …Θα πατηθούν στο «κεφάλι» …κι αυτήν τη φορά ΔΕΝ θα μπορούν με τα ψεύδη τους να «δηλητηριάσουν» κανέναν !!!

 

 

Τραϊανού Παναγιώτης