Πάω σήμερα σε ένα φυτώριο στην Κυψέλη, από αυτές τις μικρές οάσεις της περιοχής, μία ομορφιά και μία ευωδιά ολούθε. Έρχεται ένας νεαρός και με ρωτάει, πολύ ευγενικά ομολογώ, αν έχω πιστοποιητικό. Έκπληκτη, του λέω ότι έχω, τον ρωτάω αν το θέλει, "όχι" μου λέει το παιδί, "δεν υπάρχει θέμα". Ρωτώ "καλά, και σε εσάς;". "Και σε εμάς" λέει ο άνθρωπος κουνώντας το κεφάλι. Πιστοποιητικό για να μπεις σε φυτώριο. Το ζήσαμε και αυτό.
Συνεχίζω "πείτε μου ότι χρειάζεται και μάσκα" περιμένοντας να ακούσω "όχι βέβαια, αφού είμαστε έξω" και αντί αυτού μου λέει "ναι, δυστυχώς, θεωρούμαστε εσωτερικός χώρος.". Κοιτάω γύρω μου το τεράστιο οικόπεδο, πάνω από το κεφάλι μου ο ουρανός, ψάχνω να βρω γιατί το έξω λογαριάζεται ως μέσα και δεν μπορώ να καταλάβω. "Οι τοίχοι των διπλανών πολυκατοικιών είναι πάνω από 1 μέτρο", μου λέει ο υπάλληλος. "Γι'αυτό το οικόπεδο - φυτώριο θεωρείται εσωτερικός χώρος".
Δηλαδή ένας ανοιχτός χώρος που περικλείεται από τοίχους διπλανών κτιρίων θεωρείται κλειστός χώρος.
Αυτό το πραγματικά πολύ έξυπνο μέτρο πιστεύω ότι το σκέφτηκε αυτός που είχε σκεφτεί και το άλλο έξυπνο μέτρο που απαγόρευε το ψάρεμα, το κολύμπι μέσα στο καταχείμωνο, την βόλτα στο πουθενά χωρίς μήνυμα, την μάσκα στο πουθενά και διάφορες άλλες χαριτωμενιές που εφαρμόστηκαν στου κασίδι το κεφάλι.
Για αυτήν την καταπληκτική ομολογουμένως ιδέα από μένα έχει το βραβείο της ανοιχτής παλάμης ως ελάχιστη επιβράβευση της συγκλονιστικής ευφυίας αμοιβάδας που διαθέτει.
Είναι ανεξάντλητοι μπαγλαμάδες.
Ελένη Παπαδοπούλου