Ελένη Παπαδοπούλου
Πάω σήμερα στο 6ο ΔΔ να καταθέσω κάτι χαρτιά. Ανεβαίνω στον όροφο αέρα. Κανείς δεν ελέγχει τίποτα. Με ξέρουν επάνω, οπότε δεν μου ζητάνε κάτι. Δίνω χαρτιά. Περιμένω κάμποση ώρα. Στο μεταξύ ανεβαίνουν και άλλοι. Μετά από λίγο ακούω κάποιον να ουρλιάζει "πώωωως μπήηηηηκατε;" και να βρίζει τον κόσμο. Ανεβαίνει ένας μπάρμπας, ετών 162, ουρλιάζει στους δύο που ήταν δίπλα μου, με κοιτά με ένα ύφος πιο μαζεμένο, "Εσείς;" μου λέει. "Εξυπηρετούμαι", του λέω. Ούτε "πώς μπήκες", ούτε τίποτα. Πετάει τους άλλους δύο έξω.
Για να μην τα πολυλογώ βγαίνω και βλέπω τον τύπο να τους έχει βγάλει όλους έξω από την καγκελόπορτα του κήπου, στο πεζοδρόμιο - το κτίριο είναι ένα νεοκλασικό μέσα σε παρκάκι - να έχει περάσει την αλυσίδα με το λουκέτο και να του δείχνουν πάσα και ταυτότητες από τα κάγκελα.
Ένα μπουλούκι καημένων ανθρώπων με χαρτιά στα χέρια να θέλουν να κάνουν την δουλειά τους και ο άλλος να τους έχει πετάξει έξω από το κτίριο, να τους έχει κλειδώσει και να τους μιλάει αγενέστατα.
Μου είπαν ότι αυτός είναι ο προϊστάμενος του Διαμερίσματος.
Αντε να δεχτούμε ότι οι δημόσιες υπηρεσίες είναι σαν τα κτίρια στο Ιράκ μετά τον βομβαρδισμό. Πιο τριτοκοσμικός πεθαίνεις.
Αντε να δεχτούμε να περιμένουμε και σε μία ουρά να κάνουμε την δουλειά μας.
Αλλά τον τραχανοπλαγιά που διορίστηκε με τον τενεκέ τον λάδι και δεν έχει τους στοιχειώδεις τρόπους συμπεριφοράς δεν θα τον ανεχτούμε.
Όποιος συναλλάσσεται με κόσμο και δεν έχει τρόπους δεν κάνει για την δουλειά. Πίσω στο γιδομαντρί του.
Επίσης τα μέτρα δεν είναι αφορμή για τον κάθε συμπλεγματικό, για να βγάλει τα απωθημένα του. Δεν κλειδώνεις τον κόσμο πίσω από καγκελόπορτες, για να ελέγξεις χαρτιά. Και δεν του ουρλιάζεις.
Τέλος φτιάξτε κ. δήμαρχε το κτίριο, γιατί θα πέσει στο κεφάλι του κόσμου. Καλοί οι ιαπωνικοί κήποι, αλλά ρίξτε και κανένα φράγκο σε υποδομές. Αντε που είμαστε σαν την Ουγκάντα μετά από εμφύλιο