Anastasiadis Lazaros
Κύριο χαρακτηριστικό της κβαντικής φυσικής είναι ότι, εάν ένα σωματίδιο δεν υπάρχει µια δεδομένη χρονική στιγµή, (δεν μπορούμε να το μετρήσουμε ή να το παρατηρήσουμε) θα υπάρχει την επόμενη στιγµή, που σηµαίνει απλά ότι τίποτα στο σύμπαν δεν είναι ποτέ πραγματικά άδειο.
Αυτό που αντιλαμβανόμαστε εμείς ως κενό (κβαντικό κενό) δεν είναι πραγματικό κενό, αλλά ένα σύνολο κβαντικών διακυμάνσεων στο οποίο συμμετέχουν σε κάποια φάση, όλα τα σωματίδια τα οποία υπάρχουν στη φύση.
Έχει αποδειχθεί ότι και το ίδιο το σύµπαν µας, συμμετέχει σε αυτές τις κβαντικές διακυμάνσεις και άρα μπορεί να εμφανιστεί από αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως "τίποτα" (κβαντικό τίποτα).
Επιπλέον, επειδή η ενέργεια διατηρείται και η ενέργεια του κενού είναι μηδενική, αυτό έχει ως αποτέλεσα η συνολική ενέργεια του σύµπαντός µας, (δηλαδή η ελκτική βαρυτική ενέργεια, µε αρνητικό πρόσηµο) και η κινητική ενέργεια (που προέρχεται από την αρχική έκρηξη το Big Bang, µε θετικό πρόσηµο), να µηδενίζονται.
Αυτή η από εικοσαετίας ανακάλυψη συνεχίζει να επαληθεύεται μέσα από µια σειρά πειραµάτων.
Η αστρο-σωµατιδιακή φυσική στηρίζεται σε αυτά τα πειραµατικά δεδοµένα, που επιβεβαιώνουν ότι µια στατιστικά τυχαία κβαντική διακύµανση διατηρείται και διαστέλλεται, καταρχήν εκθετικά στη λεγόµενη πληθωριστική φάση (inflation phase) και στη συνέχεια πολύ πιο γραμμικά και ήρεµα.
Για να κατανοήσουµε όλα αυτά τα φαινόµενα στην επιστημονική κοινότητα, χρειαζόµασταν µια στέρεα θεωρία ικανή να µας βοηθήσει να µελετήσουµε την κβαντική βαρύτητα στην αρχή του σύµπαντος.
Η µόνη θεωρία που καλύπτει όλο το φάσµα από τις χαµηλές ενέργειες στις υψηλές ενέργειες, δηλαδή από το 1ΤeV στο 10^(17) GeV, φαίνεται να είναι η θεωρία των υπερχορδών, η λεγόµενη superstring theory που πιο σωστά πρέπει να αναφέρεται ως supersymmetric string theory.
Χρησιμοποιεί υπερσυμμετρία για να μεταφράσει την βαρύτητα στον κόσμο μας και δέχεται την ύπαρξη τουλάχιστον 10 διαστάσεων στο σύμπαν.
Ο κόσμος τον οποίο αντιλαμβανόμαστε με τις ανθρώπινες αισθήσεις μας έχει τρείς διαστάσεις (με τον χρόνο να βάζει υποψηφιότητα ως η τέταρτη διάσταση).
Οπλισµένοι µε τη Superstring theory, διαπιστώσαµε τα τελευταία χρόνια µια απίστευτη ταύτιση µεταξύ των θεωρητικών προβλέψεων και των πειραµατικών δεδοµένων που συλλέγαµε, κάτι που αποδεικνύει πως είµαστε σίγουρα στον σωστό δρόµο.
Όπως είδαµε, το σύµπαν µας, (αυτή η κβαντική διακύµανση από το κβαντικό κενό), κατόρθωσε τελικά να διατηρηθεί και να αναπτυχθεί διαρκώς διαστελλόµενο για να φτάσει στη σηµερινή του µορφή.