Πολύ μελάνι χύθηκε και μεγάλη ανακούφιση δημιούργησαν οι 2 αμυντικές συμφωνίες με την Γαλλία και τις ΗΠΑ.
Είναι όμως αληθινά αξιόπιστες και οι δύο αυτές συμφωνίες, και είναι αρκετό τοότι πέσανε οι υπογραφές;
1. Ο Κλαούζεβιτς λέει ότι ο σύμμαχός σου, είναι τόσο πολύτιμος για σένα, και τόσο διατεθειμμένος να σε υπερασπιστεί, όσο πολύτιμος και ισχυρός είσαι και εσύ γι’αυτόν, στο πλευρό του.
Άρα οι συμφωνίες αυτές, μπορεί να εκληφθούν, μόνο ως μια αφορμή και μία εκκίνηση, για να εισέλθει η Ελλάδα στον επίπονο δρόμο της αύξησης της στρατηγικής ισχύος και αξιοπιστίας της.
Με χάραξη εθνικού σχεδιασμού και άσκηση εθνικής λειτουργίας.
Μόνο τότε οι σύμμαχοι της Ελλάδας θατην σέβονται, θα την θεωρούν πολύτιμη, και αναγκαία.
2. Οι συμφωνίες και οι υπογραφές είναι μόνο χαρτιά, που ουδέποτε τα κράτη δίστασαν να παραβιάσουν ή να αθετήσουν, όταν το συμφέρον τους, ακόμα και ελάχιστο, το επέβαλε, (όπως στην μικρασιατική καταστροφή, στην συμφωνία ΑΟΖ Ελλάδας Αλβανίας, στην συμφωνία Ρίπεντροπ-Μολοτώφ και εκατοντάδες άλλες).
Είναι επομένως φρόνιμο να εξετάσουμε για τις δύο αυτές συμφωνίες, τις πραγματικές προθέσεις, την αξιοπιστία, και τα στρατηγικά συμφέροντα των δύο συμμάχων μας.
Η ΓΑΛΛΙΑ είναι κυρίαρχη μεσογειακή και ευρωπαϊκή δύναμη,με συμφέροντα στην Βόρεια Αφρική, στον Λίβανο και σε όλη την Μεσόγειο, που βλέπει την αναγεννημένη Τουρκία να αμφισβητεί έμπρακτα την κυριαρχία της και να προσπαθεί να την ανατρέψει (τουρκολιβυκό μνημόνιο, τουρκικές βάσεις Λιβύης, δημιουργία πανμουσουλμανισμού από τις μυστικές υπηρεσίες της Τουρκίας σε Λιβύη, Τυνησία, Αλγερία, Μαρόκο,προσπάθεια φινλανδοποίησης και καταβρόχθισης της Κύπρου,της Θράκης, του Αιγαίου και μετέπειτα ολόκληρης της Ελλάδος).
Η Γαλλία, όχι μόνο για πολιτισμικούς λόγους, αλλά και για αμιγώς στρατηγικούς, βλέπει την Τουρκία, μόνο ως αντίπαλο.
Δεν υφίσταται ούτε ένα γεωπολιτικό σενάριο, πιθανής συνεργασίας ή στρατιωτικής συμμαχίας Γαλλίας Τουρκίας εναντίον τρίτου, εχθρού της Γαλλίας.
Θυμίζω ότι η Ρωσία, (ειδικά η μετακομμουνιστική Ρωσία), δεν είναι και ουδέποτε ήταν, στρατηγικός εχθρός της Γαλλίας.
Η Γαλλία βλέπει την Ελλάδα, όχι ως έναν φτωχό και αδύναμο συγγενή, που για ηθικούς και πολιτισμικούς λόγους πρέπει να αναλάβει την αβαρία να βοηθήσει,
αλλά ως μία γενναία και με εξαιρετικό κίνητρο, εμπροσθοφυλακή, που υπερασπιζόμενητις δικές της εστίες, στην πραγματικότητα υπερασπίζεται την Γαλλία έναντι της τουρκικής απειλής.
Γι’αυτό και είναι αληθινά πρόθυμη, να δώσει κάθε υλική βοήθεια, αλλά και ενεργή στρατιωτική συνδρομή,προκειμένου η τουρκική νέο-οθωμανική απειλή να ανασχεθεί στα εξωτερικά σύνορα της Ελλάδας και να μην βρει ποτέ την ευκαιρία να φτάσει στην πόρτα της Γαλλίας.
Εξ ού και η εξαρχής προσφορά προς αγορά, ήδη από το 2016, των σύγχρονων σημερινών φονικών φρεγατών belharra, σε σχέση με τις «αλουμινότρατες» του 1970, που μας προσέφεραν οι άλλοι «σύμμαχοί μας», οι αμερικανοί, ως κυνικά και σαρκαστικά ανεπαρκή απάντηση στην τουρκική απειλή.
Στην άλλη μεριά, οι άλλοι σύμμαχοί μας, οι ΗΠΑ, είναι ξεκάθαρο, ότι μετέχουν σε ένα ευρύτερο από την Μεσόγειο γεωστρατηγικό παίγνιο, σε ένα παγκόσμιο παίγνιο, στο οποίο ταυτοποιούν ως εχθρό τους την Ρωσία.
Στην αντιμετώπιση της Ρωσίας, οι αμερικανοί έχουν αποδείξει με όλους τους τρόπους τα τελευταία 70 χρόνια, ότι θεωρούν πολύτιμη συμμαχική χώρα την Τουρκία.
Και πάντως παρασάγγας πολυτιμότερη από την Ελλάδα.
Παρασάγγας πολυτιμότερη, επειδή είναι κοντινότερη στην Ρωσία, επειδή είναι μεγαλύτερη χώρα από την Ελλάδα, με μεγαλύτερο στρατό, και κατά μείζονα επίσης, λόγο, επειδή έχει διατηρήσει τις τελευταίες δεκαετίες στρατιωτική και πολιτική ισχύ και αξιοπιστία εθνικής λειτουργίας (αυτό που εμείς δεν εμφανίζουμε την ίδια περίοδο).
Παρότι την τελευταία δεκαετία, η Τουρκία εμφανίζεται να απορρίπτει τον ρόλο του vessel state, εμφανίζεται να έχειανεξάρτητη και εθνοκεντρική εξωτερική πολιτική και στρατηγική, χωρίς δουλοπρέπεια και δεδομένες συμμαχίες,και ενώ αισθάνεται ελεύθερη να προμηθεύεται, στρατιωτικό υλικό από άλλες, εχθρικές προς τις ΗΠΑ, χώρες, παραμένει για τους αμερικανούς, ένα ποθητό, πολύτιμο έπαθλο.
Οι ΗΠΑ αντιλαμβάνονται όλα τα παραπάνω τσαλιμάκια της Τουρκίας,απλώς σαν ένα μέρος μίας επίπονης διαπραγμάτευσης, για τους τελικούς όρους της συνεργασίας Τουρκίας-ΗΠΑ.
Δεν πρέπει να μας διαφεύγει, ότι στους όρους αυτούς, δεν θα είχαν κανέναν ενδοιασμό, οι αμερικανοί, να συμπεριλάβουνκαι κομμάτια του ελληνικού εθνικού κορμού.
Για όποιον αμφιβάλλει, αρκεί να δει την τύχη των Κούρδων στην Βόρεια Συρία και την τύχη των αφγανών συνεργατών των αμερικανών, μετά την κωμικοτραγική αποχώρησή τουςαπό το Αφγανιστάν.
Είναι επίσης εξαιρετικά αποδεικτικό προς τούτο, το γεγονόςότι οι αμερικανοί μας προσέφεραν τις «αλουμινότρατες» του1970, για φρεγάτες, καθώς και το γεγονός ότι με δικό τους βέτο οι γάλλοι, δεν συμπεριέλαβαν στον οπλισμό των belharraτους πυραύλους scalp naval, οι οποίοι με το τεράστιο βεληνεκές τους, μπορούσαν να αποτελέσουν, απειλή οδυνηρών αντιποίνων σε κάθε τουρκική επιθετική σκέψη.
Συμπέρασμα:
Οι αμυντικές συμφωνίες δεν είναι δύο. Είναι μία.Η συμφωνία της Ελλάδας με την Γαλλία.
Η οποία στηρίζεται σε κείνα τα πραγματικά και ειλικρινή θεμέλια, που μας επιτρέπουν να θεωρούμε ότι θα εφαρμοστεί, και επομένως να την θεωρούμε εγγύηση για την ασφάλειά μας και απαρχή μιας αληθινής ελληνικής στρατηγικής πορείας και ανάπτυξης.
Η συμφωνία με τους αμερικανούς είναι μόνο ένα ΠΡΟΣΧΗΜΑ.
Για να μην αισθάνονται ότι παραγκωνίστηκαν από τους Γάλλους.
Δεν πειράζει που την υπογράψαμε, δεν πειράζει που παραχωρήσαμε τις βάσεις εκείνες και τα πραγματικά ωφελήματα, που ζήτησαν οι αμερικανοί από αυτήν την συμφωνία, αρκεί να μην είμαστε τόσο αφελείς και ανόητοι,ώστε να νομίζουμε ότι η συμφωνία αυτή θα έχει οποιοδήποτε ανταποδοτικό όφελος για εμάς, και ότι αποτελεί,οποιουδήποτε είδους, εγγύηση, για την ασφάλειά μας.
Άρθρο της Ειρήνης Μαρούπα στο ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ