«Από τη στιγμή που η δικτατορία του ελεύθερου εμπορίου εμφανίστηκε ως ο τρόπος ανάπτυξης του κερδοσκοπικού καπιταλισμού, η επιβίωση έγινε ξανά αυτό που, παρά τις καταναλωτικές ψευδαισθήσεις, ήταν πάντα: μια μακρά αγωνία, ένα ποταπό υλικό πάνω στο οποίο οι Επιστήμες από την τεχνολογία μέχρι τη γενετική, δεν έχουν ενδοιασμούς για πειράματα όπως σε πειραματόζωα, για να ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις των χορηγών που είναι και οι ίδιοι σκλάβοι της απόλυτης επιταγής του κέρδους».Τάδε έφη Ραούλ Βανεγκέμ , ο Eπαναστημένος Άνθρωπος, ο μεγάλος διανοητής, αμφισβητίας του Βελγίου.-« », ρωτάει ο Raoul Vaneigem.
Οι επιπτώσεις της απανθρωποποίησης και των συστηματικών επιθέσεων στο περιβάλλον δεν χρειάζονταν τον κορωνοϊό για να καταδείξουν την τοξικότητα της καταπίεσης της αγοράς. Από την άλλη, η καταστροφική διαχείριση της κρίσης έδειξε την αδυναμία του κράτους να επιδείξει οποιαδήποτε αποτελεσματικότητα πέρα από τη μοναδική λειτουργία που μπορεί να ασκήσει: την καταστολή, τη στρατιωτικοποίηση ατόμων και κοινωνιών.
Έχουμε μεθύσει στο έπακρο με την πρόοδο της τεχνολογίας. Για να πετύχουμε τι; Διαστημικά λεωφορεία για τον Άρη και έλλειψη νοσοκομειακών κρεβατιών και αναπνευστήρων στη γη. Η δικτατορία του κέρδους αποφάσισε να μας αφαιρέσει τα πάντα τη στιγμή που η ανημποριά της εξαπλώνεται παγκοσμίως και την εκθέτει σε πιθανό αφανισμό. .
Στο τελευταίο του πραξικόπημα, το κράτος δεν έκανε τίποτα περισσότερο από το να παίρνει ομήρους πολίτες και να τους φυλακίζει. ( lockdown) Η μη βοήθειά του σε όποιον κινδυνεύει, σκοτώνει κατά χιλιάδες. (σσ και οι φθηνιάρηδες ματζουνογιατροί και τα τσιράκια των εταιριών οι απεύδευτοι μιντιανοσανοί τα φορτώνουν στους ανεμβολίαστους) Θα παραδεχτούμε επιτέλους ότι η αγορά και οι διαχειριστές της είναι ο ιός που πρέπει να εξαλειφθεί; Δεν ζητάω από κανέναν να με εγκρίνει, πόσο μάλλον να με ακολουθήσει, πάω τον δρόμο μου. Ο καθένας είναι ελεύθερος να κάνει το ίδιο. Η επιθυμία για ζωή είναι απεριόριστη. Η αληθινή μας πατρίδα είναι όπου απειλείται η ελευθερία της ζωής. Η γη μας είναι μια πατρίδα χωρίς σύνορα.
Αποσπάσματα από κείμενο του Raoul Vaneigem "Λαοί του κόσμου ακόμα μια προσπάθεια!", στο mediapart.
Ποιος είναι ο Ραούλ Βανεγκέμ
‘Γεννήθηκε το 1934 στην πόλη Λεσίν του Βελγίου και μαζί με τον Γκυ Ντεμπόρ ήταν οι βασικοί θεωρητικοί εκφραστές του κινήματος των Καταστασιακών κατά τη διάρκεια του ταραχώδους Γαλλικού Μάη του ‘68. Πολλά από τα «τσιτάτα» του έγιναν συνθήματα που αποτυπώθηκαν στους τοίχους του Παρισιού και έμειναν στην ιστορία, ενδεικτικά του ανατρεπτικού κλίματος της δεκαετίας του ‘60.
Ήταν γιος σοσιαλιστή και αντικληρικαλιστή σιδηροδρομικού υπαλλήλου που συμμετείχε ενεργά στην αντίσταση εναντίον των ναζί κατακτητών. Σπούδασε στις Βρυξέλλες λατινική φιλολογία και δίδαξε επίσης στο πανεπιστήμιο.
Χαρακτηριστικό του έργου του είναι η απόρριψη της ηθικής της εργασίας και η δριμύτατη κριτική που ασκεί στον παραγωγισμό του καπιταλισμού. «Δούλεψε για να επιβιώσεις, επιβίωσε καταναλώνοντας, επιβίωσε για να καταναλώνεις: ο κύκλος της κόλασης έχει ολοκληρωθεί»! Όμως ο Βάνεγκεμ είχε σαφή ερμηνεία σχετικά με την έννοια της «τεμπελιάς»:«Να τελειώνουμε λοιπόν με τη σύγχυση που ταυτίζει την τεμπελιά του σώματος με την πνευματική μαλάκυνση που ονομάζεται νωθρότητα του πνεύματος»
Το 1953 ο Γκι Ντεμπορ είχε γράψει σε έναν Παρισινό τοίχο «Ne travaillez jamais» (μη δουλεύετε ποτέ,) ως απάντηση στη φράση: «Arbeit macht frei» (η εργασία απελευθερώνει,) που ήταν γραμμένη στην πύλη του Άουσβιτς. Τόσο ο Ντεμπόρ, όσο και ο Βάνεγκεμ περιφρονούσαν την εργασιακή ηθική, ως μια ηθική υποκρισίας της τότε μπουρζουαζίας. Μάλιστα με τον Ντεμπόρ ο Βάνεγκεμ συναντήθηκε το 1960, όπου και προσχώρησε στην Καταστασιακή Διεθνή. Το 1967 γράφει ένα από τα θεμελιώδη κείμενα της ομάδας, την «Πραγματεία για την τέχνη του βίου προς χρήση των μελλοντικών γενεών», ενώ αρθρογραφεί τακτικά στο ομώνυμο έντυπο της ομάδας.