Ένα από τα θεμελιώδη προβλήματα του κεντρικού σχεδιασμού οποιουδήποτε είδους είναι αυτό που εμείς οι συστημικοί στοχαστές ονομάζουμε «νόμος των ακούσιων συνεπειών».
Δεν είναι πραγματικά νόμος αλλά θα έπρεπε να είναι.
Γνωρίζουμε ότι αντιμετωπίζουμε μια «ακούσια συνέπεια» μιας πολιτικής όταν οι πολιτικοί, οι τραπεζίτες, οι ρυθμιστικές αρχές και όσοι τους στηρίζουν στα μέσα ενημέρωσης λένε, «λοιπόν, ξέρετε, κανείς δεν θα μπορούσε να είχε προβλέψει το… (συμπληρώστε εσείς το κενό)».
Κάποια από αυτά τα κενά είναι:
– Η φούσκα της αγοράς κατοικίας της περιόδου 2005-07 που προκάλεσε την οικονομική κρίση του 2008.
– Η εκλογή του Donald Trump μετά από δεκαετίες προσφοράς ψευδών επιλογών στο αμερικανικό εκλογικό σώμα.
– Πιο πρόσφατα η κατάρρευση της αφγανικής κυβέρνησης από τους Ταλιμπάν και η άδοξη υποχώρηση των ΗΠΑ.
Όλα αυτά είναι γεγονότα, και υπάρχουν κι άλλα δεκάδες στην καθημερινότητά μας, αν αρχίσετε να τα αναζητάτε, τα οποία κανείς από τους αρμόδιους δεν θα παραδεχόταν ότι τα θεωρούσε πιθανά όταν ξεκινούσε μια συγκεκριμένη πολιτική, αλλά εκ των υστέρων ήταν τελικά αναπόφευκτα να συμβούν. Οι πολιτικές συλλογικής δράσης στο πλαίσιο του κράτους, που ορίζεται ως οντότητα, με την εξουσία να στρέφει τα όπλα στους ανθρώπους για να επιβάλλουν τα διατάγματά της, οδηγούν πάντα σε αυτές τις ακούσιες συνέπειες. Αλλά όχι επειδή αυτά τα αποτελέσματα δεν ήταν προβλέψιμα, αλλά μάλλον επειδή δεν ήταν σημαντικά για τους ανθρώπους που τα εφάρμοσαν.
Ζύγισαν τα οφέλη και αγνόησαν τα κόστη ως ασήμαντα πράγματα που θα μπορούσαν, όπως ένας κακός παραγωγός ταινιών, να διορθώσουν στη περίοδο μετά την παραγωγή τους. Έτσι, έχοντας αυτό κατά νου και κοιτάζοντας τον κορεσμό του πορνογραφικού φόβου και την αμείλικτη πορεία προς μια κλειδωμένη, πλήρως ελεγχόμενη και συνταγματική κοινωνία, ως αποτέλεσμα της COVID-9/11, σας παραθέτω ως παράδειγμα ένα ρεπορτάζ του δημόσιου ρωσικού πρακτορείου ειδήσεων TASS:
Nezavisimaya Gazeta: Η στάση του κοινού στην παγκοσμιοποίηση άλλαξε κατά τη διάρκεια της πανδημίας
Η στάση των ανθρώπων στο ελεύθερο εμπόριο και την παγκοσμιοποίηση έχει αλλάξει πολύ από την έναρξη της πανδημίας του κορωνοϊού. Η υποστήριξη του εμπορίου χωρίς εμπόδια έχει μειωθεί.
Η Ρωσία είναι ένας από τους παγκόσμιους ηγέτες όσον αφορά την αρνητική άποψη των ανθρώπων για την παγκοσμιοποίηση, γράφει η Nezavisimaya Gazeta, επικαλούμενη δημοσκόπηση της εταιρείας Ipsos και του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ. Μόνο το 48% των ερωτηθέντων σε 25 χώρες συμφωνούν ότι η παγκοσμιοποίηση είναι καλή για τις χώρες τους. Στη Ρωσία, ένας στους τρεις ανθρώπους δήλωσε ότι απορρίπτει την ιδέα ότι η παγκοσμιοποίηση διευκολύνει την αποτελεσματική οικονομική πολιτική.
Οι ειδικοί δεν εκπλήσσονται από το μειούμενο ενδιαφέρον για την παγκοσμιοποίηση. «Οι άνθρωποι με οικονομική δυνατότητη μπορούν να δουν τα καθημερινά τους έξοδα να αυξάνονται. Οι τιμές καταναλωτή ήταν πιο σταθερές πριν ξεκινήσει η παγκοσμιοποίηση και δημιουργηθούν ζώνες ελεύθερου εμπορίου», δήλωσε ο οικονομολόγος Andrei Loboda, επισημαίνοντας ότι η αλλαγή του κλίματος προκλήθηκε από τον αυξανόμενο πληθωρισμό που επηρεάζει τις οικονομίες παγκοσμίως.
Η παγκοσμιοποίηση έχει φτάσει στα όριά της και σταμάτησε να ενισχύει την οικονομική ανάπτυξη, επεσήμανε ο επικεφαλής στρατηγικός επενδυτής της BCS Maxim Shein. «Το εισόδημα του πληθυσμού μειώνεται, εξ ου και η μείωση της υποστήριξης [στην ιδέα της παγκοσμιοποίησης]», είπε.
«Το υψηλό επίπεδο κατανάλωσης, η εύκολη πρόσβαση σε οποιοδήποτε αγαθό σε σχετικά χαμηλές τιμές, οι καλοί μισθοί, οι υψηλές συντάξεις και η πρόσβαση των επιχειρήσεων στις αγορές του εξωτερικού, όλα αυτά σχετίζονταν με την παγκοσμιοποίηση. Ωστόσο, στα τέλη του 20ού και στις αρχές του 21ου αιώνα, η παγκόσμια οικονομία άρχισε να αντιμετωπίζει κρίσεις, αύξηση της ανεργίας, μείωση της μεσαίας τάξης και αύξηση της εισοδηματικής ανισότητας. Όλα αυτά τα ζητήματα σχετίζονται επίσης άμεσα με την παγκοσμιοποίηση», τόνισε ο Αναπληρωτής Καθηγητής του Τμήματος Επιχειρήσεων και Logistics στο Ρωσικό Οικονομικό Πανεπιστήμιο Plekhanov, Igor Stroganov.
Επιπλέον, μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες και αλυσίδες λιανικής εισέρχονται σε ξένες αγορές, καταστρέφοντας τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και την τοπική γεωργία. «Η μετανάστευση αυξάνει επίσης τον ανταγωνισμό στις τοπικές αγορές εργασίας. Οι άνθρωποι σε πολλές χώρες αισθάνονται έτσι», τόνισε ο οικονομολόγος.
Ενώ βομβαρδιζόμαστε καθημερινά από νέες δημοσκοπήσεις που διαπιστώνουν ότι η πλειοψηφία των Αμερικανών λατρεύουν τη χρήση της μάσκας τους ή πιστεύουν ότι οι γείτονές τους πρέπει να κρατηθούν και να τους χορηγηθεί μια πειραματική γονιδιακή θεραπεία, οι Ρώσοι κοίταξαν το πρόσωπο της νέας κανονικότητας και το απέρριψαν.
Αυτή είναι η ακούσια συνέπεια της πίεσης για την Παγκοσμιοποίηση: Οι άνθρωποι τη βλέπουν όπως είναι και την απορρίπτουν. Το μεγάλο ερώτημα είναι το γιατί και προσπαθώ να απαντήσω σε αυτό που δεν απαντάει το σημείωμα του TASS.
Το εμπόριο τοξικής διασποράς
Αυτό που δεν αναφέρεται στο ρεπορτάζ του TASS είναι ο ρόλος που έχουν οι κεντρικές τράπεζες και το Cantillion Effect (η αλλαγή στις σχετικές τιμές που προέκυψε από μια αλλαγή στην προσφορά χρήματος, η οποία περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον οικονομολόγο του 18ου αιώνα Richard Cantillon. Η διάθεση πολλών φθηνών χρημάτων μέσω τραπεζών δεν σημαίνει αυτόματα ότι η ζήτηση για τα πάντα θα αυξηθεί ταυτόχρονα) στις τιμές.
Το φαινόμενο Cantillion συμβαίνει όταν οι αυξήσεις των τιμών από τον νομισματικό πληθωρισμό έχουν καθυστερημένη επίδραση καθώς το νέο χρήμα εξαπλώνεται στην κοινωνία. Όσοι λαμβάνουν χρήματα ξοδεύουν αυτό το ποσό σε σημερινές τιμές, οι οποίες ωστόσο, με την πάροδο του χρόνου, αυξάνονται εξαιτίας της προσφοράς όλων των άλλων σε αγαθά ή στην παροχή υπηρεσιών για τις οποίες εξαρχής αναζήτησαν τα χρήματα.
Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση ελέγχει μόνο τις πρώτες δαπάνες, από τα ταμεία της έως τον προμηθευτή. Στη συνέχεια, η ροή χρημάτων είναι χαοτική με βάση τις οριακές ανάγκες χρησιμότητας του ατόμου που τα λαμβάνει. Όμως, αυτό για το οποίο μπορείτε να είστε σίγουροι, χωρίς καμία αμφιβολία, είναι ότι οι πλησιέστεροι στην πηγή των χρημάτων έχουν ένα τεράστιο πλεονέκτημα σε σχέση με εκείνους που βρίσκονται στα περιθώρια της οικονομίας. Εκείνοι, υποστηρίζουν ότι θέλουν να βοηθήσουν τους «φτωχούς ανθρώπους» τους οποίους οι ίδιοι εξαθλίωσαν.
Το επιχείρημά τους είναι ότι αντί να δώσουν τα χρήματα στις τράπεζες ή τις εταιρείες, τα προσφέρουν απευθείας στους ανθρώπους ως ένα είδος αποζημίωσης για προηγούμενες χρηματικές αμαρτίες. Φυσικά, αυτό είναι ανοησία με πατέντα. Το να δίνουμε χρήματα στους ανθρώπους αντί να σταματήσουμε να τους κλέβουμε δεν είναι ο δρόμος επιστροφής σε μια ηθική και βιώσιμη οικονομία. Είναι όμως η πορεία που ακολουθούν προκειμένου να αποκτήσουν μία πιο μόνιμη δύναμη. Αα χα!
Έτσι, η επίδραση των κεντρικών τραπεζών που τυπώνουν χρήματα σε όλο τον κόσμο είναι να δημιουργήσουν ένα μόνιμο Cantillion Effect σε εθνικό επίπεδο. Στην περίπτωση των ΗΠΑ, η Fed δίνει στην κυβέρνηση των ΗΠΑ και στις τράπεζες-μέλη της προτιμώμενη πρόσβαση σε κεφάλαια με χαμηλότερο κόστος δανεισμού, ενώ την ίδια στιγμή υπάρχει πρόσβαση με υψηλότερο κόστος, δηλαδή με υψηλότερα επιτόκια.
Αυτό επιδοτεί τις επενδύσεις στο εξωτερικό ενώ υπερεκτιμά τη δύναμη του δολαρίου ΗΠΑ, καθώς αυτά τα δολάρια μπορούν να δαπανηθούν για πιο αποτελεσματική αναζήτηση εργασίας και απόκτηση περιουσίας στο εξωτερικό σε σχέση με την αγορά των ίδιων πραγμάτων στις ΗΠΑ.
Το γεγονός αυτό εξάγει τον νομισματικό πληθωρισμό στο εξωτερικό διατηρώντας παράλληλα ένα φράγμα στις εγχώριες τιμές στο εσωτερικό. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο είναι επίσης απερίσκεπτο οι οικονομικοί σχολιαστές να χρησιμοποιούν τον εγχώριο ΔΤΚ (Δείκτης τιμών καταναλωτή) ως μέτρο πληθωρισμού για να ακυρώσουν τη Θεωρία Ποσότητας Χρήματος (Quantity Theory of Money), για την οποία έχω γράψει πιο παλιά. Η χρήση του ΔΤΚ για τη μέτρηση του πληθωρισμού είναι σαν να προσπαθείτε να μετρήσετε έναν πίνακα με χρονόμετρο. Είναι το λάθος εργαλείο για τη συγκεκριμένη δουλειά.
Καθώς η Fed ωθεί και παρασύρει την προσφορά χρήματος μέσω της «νομισματικής πολιτικής», με την πάροδο του χρόνου υπερβάλλει σημαντικά σχετικά με τις εκτιμήσεις της ως προς τη φυσική άνθηση της οικονομίας και παράλληλα συμβάλλει τα μέγιστα στον κύκλο της οικονομικής κρίσης.
Τώρα ας κάνουμε ένα βήμα παραπέρα και ας σκεφτούμε τα επιχειρήματα του Jeff Snider, της Alhambra Partners, που υποστηρίζει ότι με τη δημιουργία του υπεράκτιου τραπεζικού συστήματος Eurodollar, η ίδια η Fed δεν ελέγχει καν τη δική της νομισματική πολιτική. Αυτό είναι ένα άλλο παράδειγμα ακούσιων συνεπειών των σημαντικών αλλαγών της πολιτικής, που μεταβιβάζουν το ρόλο της δημιουργίας νέου χρήματος σε μια κεντρική τράπεζα, σε αντίθεση με τη βάση του, σε ένα αποθεματικό ενεργητικού όπως ο χρυσός. Στην ουσία δημιουργείται ένα άγριο θηρίο που η κεντρική τράπεζα δεν μπορεί να ελέγξει πλέον.
Έτσι, όταν αυτές οι τιτάνιες δυνάμεις θέλουν να εισέλθουν σε νέες αγορές μέσω φθηνού χρήματος, το απαιτούν από τη Fed και τελικά η Fed τους κάνει το χατήρι ενώ ταυτόχρονα κατηγορείται για την πρόκληση παγκόσμιας κατάθλιψης… Ακούγεται οικείο; Απλοποιώ τα επιχειρήματα του Jeff εδώ, αλλά το θεμελιώδες σημείο που επισημαίνει είναι σωστό.
Ο αυτοκρατορικός βάλτος
Οι μεγάλης κλίμακας παραγωγοί εκμεταλλεύονται την κατάσταση επενδύοντας στο εξωτερικό και επαναπατρίζοντας τα κεφάλαια τους. Στην πραγματικότητα, φορτώνουν εκ νέου και περιμένουν να ξεκινήσει ο επόμενος κύκλος ενεργειών που θα προκληθεί από τη Fed. Οι πιο κοντινοί στην Fed τότε θα είναι επίσης καλύτερα προετοιμασμένοι όταν η πολιτική της αλλάξει προκειμένου να το εκμεταλλευτούν. Αυτή η δυναμική έχει παιχτεί με επιταχυνόμενο ρυθμό κατά τον 21ο αιώνα καθώς αυτοί οι κύκλοι άνθησης/εκτόξευσης γίνονται όλο και πιο ασταθείς και η νομισματική πολιτική χρησιμοποιείται για να τους υποστηρίζει όλο και πιο απερίσκεπτα.
Τελικά, οι χώρες που αρχίζουν να απορρίπτουν αυτό το σχέδιο απο-δολαριοποίησης είναι αυτές που απομονώνονται από τις επιπτώσεις αυτής της εισροής και εξόδου κεφαλαίων. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο είμαι αισιόδοξος για τη Ρωσία από το 2013, αγνοώντας τους ανθρώπους που την αποκαλούν «παγίδα αξίας» από νωρίς λόγω των πολλαπλάσιων της χαμηλής μετοχικής αγοράς. Ο Putin απέρριψε την παγκοσμιοποίηση ως οικονομικό όπλο και, ουσιαστικά, έστρεψε την παγκοσμιοποίηση στον εαυτό του.
Ταυτόχρονα, έκανε ελιγμούς στη Ρωσία για να ελέγξει την οριακή τιμή βαρελιού πετρελαίου που παράγεται στον κόσμο. Αυτό έδωσε στη Ρωσία τη μοναδική θέση να εισάγει το ρούβλι στο παγκόσμιο εμπόριο ενώ βελτιώνει την περιφερειακή της σημασία καθώς η αναγέννηση της κεντρικής Ασίας μπορεί τώρα να ξεκινήσει με την κατάρρευση της αμερικανικής κατοχής στο Αφγανιστάν και με το τελευταίο καρφί στο φέρετρο των υπολειμμάτων της βρετανικής αυτοκρατορίας. Πλέον, το ρούβλι γίνεται πολύτιμο, καθώς η Τράπεζα της Ρωσίας δεν φαίνεται να επιστρέφει στις παλαιές τακτικές της.
Η απόρριψη της παγκοσμιοποίησης είναι ένα πραγματικό πρόβλημα τώρα για τη Μεγάλη Επαναφορά, καθώς οι μεμονωμένες χώρες μπορούν να κινηθούν προκειμένου να ανακτήσουν τον έλεγχο των διακρατικών συμφωνιών τους. Ο Martin Armstrong έχει αναφερθεί στο πρόσφατο παρλεθόν σχετικά με τις εταιρείες Big Tech που παίρνουν το ρόλο των τραπεζών εδώ και σχεδόν δύο χρόνια, καθώς ήδη βοήθησαν τα μέγιστα στην παγκόσμια επιχείρηση κατά της covid-19.
Τους τελευταίους μήνες, η σαφής πολιτική του πρωθυπουργού Xi Jinping είναι η Κίνα να κινηθεί γρήγορα για να κλειδώσει την εγχώρια οικονομία της, να κόψει τις ψηλότερες «παπαρούνες» (πολυεθνικές) της και να στείλει ξένα κεφάλαια. Δεν έδωσε ποτέ στις δυτικές τράπεζες την πρόσβαση που ήθελαν. Ήταν πάντα η παγκοσμιοποίηση υπό τους όρους της Κίνας και όχι της Δύσης.
Τώρα που ο Xi κάνει τις κινήσεις του, το Davos κάνει τις δικές του, προσπαθώντας να τον κατηγορήσει για την COVID-9/11 και να μετατρέψει τους Αμερικανούς σε αντι-Κινέζικα γεράκια πρόθυμα να σώσουν το μελανιασμένο έθνος στέλνοντας κατάρες στην αυλή της Κίνας. Ας ελπίσουμε ότι αυτή είναι η μία πτυχή της Μεγάλης Επαναφοράς που αποτυγχάνει να υλοποιηθεί πλήρως.
Η απόρριψη της δυτικής παγκοσμοιποίησης ήταν επίσης μία επιτυχία της Ρωσίας. Η μεγαλύτερη πρόκληση του Putin στα 20+ χρόνια στην εξουσία ήταν να αποκτήσει τον έλεγχο της κεντρικής του τράπεζας και του ρωσικού χρηματοπιστωτικού συστήματος, έτσι ώστε η εγγενής διαφθορά να λειτουργεί για τη Ρωσία και όχι για το Davos. Η Ρωσία, από ανάγκη, είναι πολύ πιο μακριά στην προσπάθειά να ανατρέψει/συλλάβει την παγκοσμιοποίηση από ό,τι η Κίνα.
Ωστόσο, μπορείτε να δείτε καθαρά το χέρι του Davos σε νομοθετικό επίπεδο που προσπαθεί να συνεχίσει προσπαθώντας να λειτουργήσει η παγκομιοποίηση. Η ΕΕ εξακολουθεί να ξεκινά εμπορικές διαπραγματεύσεις απαιτώντας από μια χώρα να της δώσει δικαίωμα αρνησικυρίας στις τοπικές κυβερνήσεις των «εταίρων» της στο διμερές εμπόριο…. και προσέξτε πόσες από αυτές τις συμφωνίες έχουν υπογράψει τα τελευταία δύο χρόνια. Μηδέν.
Η COVID-9/11 είναι η τελευταία στάση της παγκοσμιοποίησης. Ο ρητός στόχος είναι να καεί ο κόσμος για να αναπτυχθεί καλύτερα. Σοβαρά, όσοι έχουν μνήμη θυμούνται πως αντιμετώπισαν η Ευρώπη και το Ηνωμένο Βασίλειο την Κίνα και τη Ρωσία;
Έτσι, το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ επιταχύνει τώρα τη στρατηγική της καμένης γης. Χρησιμοποιεί σαφώς τη μόχλευση που διαθέτει στα θεσμικά όργανα των ΗΠΑ για να ξοδέψει το τελευταίο πολιτικό κεφάλαιο των ΗΠΑ με διπλωματικές και γεωπολιτικές γκάφες «που ακόμη και ένας ερασιτέχνης δεν θα έκανε». Όταν η αποτυχία της κυβερνητικής πολιτικής είναι τόσο μεγάλη και η ίδια πιο ανίκανη από ό,τι μπορεί να εξηγηθεί, με εσωτερικές διαμάχες και μικροδιαφθορά, αυτό σημαίνει ότι έχουμε να κάνουμε με κάτι ηθελημένο. Όπου έχουν τον πλήρη έλεγχο και ευνοϊκούς νόμους/υποδομές, δηλαδή στην Αγγλία, τη Γαλλία, την Ιταλία, τη Γερμανία, την Ισπανία, ενισχύουν την τυραννία.
Στις ΗΠΑ κινούνται γρήγορα για να ρευστοποιήσουν όσα περισσότερα μπορούν αφού έχουν ήδη αντιστρέψει τα περισσότερα από τα καλά πράγματα που έγιναν υπό τον Trump. Η Pelosi μετέβαλε αρχικά την προθεσμία για το ανώτατο όριο προϋπολογισμού/υποδομής/χρέους έως τον Οκτώβριο. Τώρα, κινεί όλα τα νήματα στο παρασκήνιο, ενώ το Αφγανιστάν τραβάει όλη την προσοχή συμβάλλοντας τα μέγιστα στη σύγχυση.
Αν η Pelosi δεν τα καταφέρει τελικά, τότε το Κογκρέσο και η Γερουσία θα μπορέσουν γρήγορα να μπλοκάρουν τις ακροάσεις σχετικά με το Αφγανιστάν, ξεκινώντας ενέργειες για την παραπομπή/ακροάσεις για την 25η τροπολογία. Αυτή είναι η αιτία για την οποία νομίζω ότι ο Powell παρουσιάστηκε αγνός σαν «περιστέρι στο Jackson Hall. Πρέπει να μείνει στην καλή πλευρά του D.C. για να επιβεβαιωθεί εκ νέου. Μπορεί να αντέξει, αυτή τη στιγμή, έτσι ώστε να αφήσει την πίεση από το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα έως ότου εμφανιστεί άλλη χρηματοπιστωτική κρίση στις εγχώριες αγορές χρήματος.
Έτσι, το USDX πέφτει ελαφρά, το ευρώ υποχωρεί από τη λήθη και κοιτάμε μπροστά τις γερμανικές εκλογές και την επόμενη συνάντηση της Ομοσπονδιακής Επιτροπής Ανοικτής Αγοράς. Τίποτα από αυτά δεν είναι καλή είδηση για την παγκοσμιοποίηση, καθώς χρειάζονται σχεδόν 5 τρισεκατομμύρια δολάρια για να ολοκληρώσουν την εξαγορά του χρηματοπιστωτικού και πολιτικού συστήματος των ΗΠΑ. Δεν χρειάζεται να είσαι σκύλος για να μυρίσεις τον αυξανόμενο φόβο. Ψηλαφίζεται πλέον.
Η Pelosi χρειάζεται να περάσουν αυτοί οι λογαριασμοί, διαφορετικά η ηγεσία της στους Δημοκρατικούς θα καταρρεύσει. Οι οπαδοί της παγκοσμιοποίησης χρειάζονται έναν διαρκή πόλεμο σε όλο τον κόσμο για να συνεχίσουν να ξεπλένουν τα εύκολα χρήματα της Fed προκειμένου να κρατήσουν ζωντανό ολόκληρο το σχέδιο Ponzi. Με το Αφγανιστάν να είναι πλέον εκτός συζήτησης, πού πλέον θα στείλουμε τον στρατό στα πλαίσια της εξαγωγής πληθωριστικής δημοκρατίας;
Αλλά ο Powell, όπως και οι υπόλοιποι, γνωρίζουν ότι η παγκοσμιοποίηση αποτυγχάνει και πιέζει περαιτέρω γιατί θα επιταχύνει μόνο τη δημιουργία αυτού που ο Vaclav Havel ονόμασε «παράλληλα συστήματα». Συστήματα που υπάρχουν εκτός του ελέγχου τους. Έτσι, νομίζω ότι πατάει, επίτηδες, εδώ προσεκτικά στη νομισματική πολιτική. Ωστόσο, είναι το Davos που απελπίζεται. Όσο περισσότερο καταλαμβάνουν τον απόλυτο έλεγχο, τόσο πιο εύκολο γίνεται να δούμε τον Νόμο των Αθέλητων Συνθηκών να μεγαλώνει καθώς πολλαπλασιάζονται οι νέες λύσεις σε αιώνια προβλήματα.
Δεν με πιστεύεις;
Οι καλύτεροι και λαμπρότεροι στις ΗΠΑ έπαψαν να είναι μηχανικοί και επιστήμονες πριν από δύο γενιές όταν σταματήσαμε να «χτίζουμε πράγματα». Έγιναν χρηματοδότες και δικηγόροι. Αυτό ήταν μια ακούσια συνέπεια των χρημάτων που εισρέουν από το DC και την Fed σε αυτές τις θέσεις εργασίας για να τροφοδοτήσουν το αυξανόμενο ρυθμιστικό κράτος.
Τα παιδιά τους έμαθαν να ασχολούνται με τους κώδικες επειδή εκεί ήταν η ανάπτυξη, καθώς τα φθηνά χρήματα διοχετεύονταν για να επιδοτήσουν τη δημιουργία των σημερινών συστημάτων Big Data και AI που πιστεύουν ότι θα χρησιμοποιήσουν για να ελέγξουν τη ροή των πάντων σε όλο τον κόσμο.
Σήμερα, ωστόσο, οι καλύτεροι και οι πιο λαμπροί έχουν εγκαταλείψει την Google και το Facebook και εργάζονται σε κρυπτογράφηση για να λύσουν το ίδιο το πρόβλημα που ξεκίνησε όλο αυτή την ολέθρια παγκοσμιοποίηση στην αρχή. Δεν είμαι ο μόνος που το βλέπω. Είναι σαφές πού βρίσκεται η καινοτομία και ποια είναι τα κίνητρα αυτών των ανθρώπων: Να αντιστρέψουμε το αποτέλεσμα Cantillion του προνομίου που παρέχεται σε όσους βρίσκονται κοντά στον Βασιλιά και να αφήσουμε το κεφάλαιο να ρέει εκεί που οι άνθρωποι το χρειάζονται και όχι εκεί που είναι οι τύραννοι.
Οι Ρώσοι μπορεί να πρωτοστατούν, εάν οι δημοσκοπήσεις είναι σωστές. Απορρίψτε την αυτοκρατορία και το μεγαλείο, μας λένε. Η ηγεσία μας προσπαθεί να μας κάνει να ντραπούμε για το Αφγανιστάν. Μην τους αφήσετε. Να είστε σκεπτικοί αλλά να εσωτερικεύετε το μάθημα της ταπεινοφροσύνης και να επιστρέφετε στη δουλειά ανακατασκευάζοντας αυτό που έχει χαθεί. Οι ευκαιρίες για νέα συστήματα είναι πολλές.
Η τελική συνέπεια των παρατηρήσεων του Cantillion, σχετικά με τις τιμές, είναι ότι τελικά εξαντλείτε τους τρόπους να πιέσετε τους ανθρώπους μέσω του φόβου και του πληθωρισμού. Όταν συμβεί αυτό, εκείνοι στριμώχνονται πίσω…
kourdistoportocali.com