«Η εισβολή [της τεχνητής νοημοσύνης] δεν περιορίζεται στον χώρο των μίντια. Αρκετά πανεπιστήμια, σε Ευρώπη και Αμερική, έχουν αρχίσει να χρησιμοποιούν συστήματα αυτόματης διόρθωσης των γραπτών. Αρχικά, αυτό περιοριζόταν σε διαγωνίσματα με ερωτήσεις πολλαπλής επιλογής, όπου επρόκειτο για απλό αυτοματισμό. Στη συνέχεια όμως, επεκτάθηκε και στη βαθμολόγηση των απαντήσεων σε προβλήματα ανοιχτού τύπου, που απαιτούν κρίση, γεγονός που προκάλεσε και προακλεί οξεία αντιπαράθεση στους κόλπους της ακαδημαϊκής κοινότητας. Σε αρκετές χώρες επίσης, δοκιμάζονται λογισμικά σχεδιασμένα για να υποβοηθούν (στην πράξη, να υποκαθιστούν) δικαστές στην εκδίκαση υποθέσεων ρουτίνας» (Πέτρος Παπακωνσταντίνου, Άνθρωποι και Ρομπότ. Οι προκλήσεις της τεχνητής νοημοσύνης, εκδ. Λιβάνη, Αθήνα 2020, σελ. 72)