Εάν υπάρχει κάτι που μπορούμε να μάθουμε από την πανδημία, είναι το ότι η επιστήμη αποτελεί κάτι εξαιρετικά πολύτιμο, για να θυσιάζεται στο βωμό της πολιτικής – ενώ δεν πρέπει να χρησιμοποιείται σε καμία περίπτωση ως «εργαλείο» δικτατορικής διακυβέρνησης και υποταγής των Πολιτών.
Ούτε βέβαια μπορεί να χρησιμεύει ως βάση της κρατικής εξουσίας. Κάτι τέτοιο είναι αντίθετο με τη φύση της, ως αμφιλεγόμενη και σκεπτόμενη ερευνητική διαδικασία – η οποία μπορεί να ενημερώνει τους πολιτικούς, όσον αφορά τη λήψη αποφάσεων, αλλά είναι εγκληματικό να τις καθορίζει.
Η πολιτική δεν είναι να βρούμε τη «σωστή» απάντηση σε όλα τα ζητήματα, έτσι ώστε να αναθέσουμε τη λήψη αποφάσεων σε ειδικούς – αφού πρόκειται για σύγκρουση συμφερόντων, αξιών και προτιμήσεων. Όποιος το αρνείται, καταδικάζει στη σιωπή όλους όσους έχουν το δικαίωμα να έχουν λόγο – να συν καθορίζουν τον τρόπο, με τον οποίο διοικείται μία κοινωνία.
Εάν δεν αναγνωρισθεί από όλους μας, ιδιαίτερα από τις κυρίαρχες ελίτ, η Επιστήμη και η Δημοκρατία θα συνεχίσουν να υποφέρουν – ενώ αργά ή γρήγορα θα χαθεί η εμπιστοσύνη στην Επιστήμη και στη Δημοκρατία, με τελικό αποτέλεσμα κάποια στιγμή να ξεσπάσουν αιματηρές κοινωνικές εξεγέρσεις που θα μας οδηγήσουν δεκαετίες πίσω.