Ίων Αθηναίος
Επιστροφή από γνωστή πρωτεύουσα πλούσιας χώρας το 2018, επαγγελματικό ταξίδι, τελευταία πτήση, αργά βράδυ.
20' πριν την άφιξη στην Αθήνα, ακούω από την πίσω θέση, θόρυβο. Ένα τραγουδάκι, που έμοιαζε με κάτι ανάμεσα σε σαμπρέλα που χάνει αέρα, και γατάκι με 39 πυρετό που ζητάει depon.. Ο επιβάτης της πίσω θέσης (αγνώστων λοιπών στοιχείων), ήταν βεβαίως ο ένοχος.. Ως εδώ καλά, λες "Ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος φελλός είναι που θα δούμε στην ζωή μας"..
Βέβαια, ακούγοντας πιο προσεκτικά, παρατηρώ πως πρόκειται για a capella ανατολίτικη, Φιλισταίικη, με εσάνς Αλ Καΐντα...
Με το που προσγειώνεται το αεροπλάνο, ακούνε τα ανυποψίαστα αυτάκια μου το εξής αφοπλιστικό που ξεστόμισε ο Αμπού Χάμζα της πτήσης μας, στους διπλανούς και παραδιπλανούς του, Έλληνες: "Καλώς ήρθατε στην Αθήνα μας".. "Μ α ς", ξαναλέω.
Ουδείς από τους ζελεδιασμένους, καθωσπρέπει κουραμπιέδες δεν έβγαλε άχνα. Νομίζω ένας κάτι πήγε να πει, αλλά είδα να σχηματίζεται στα μάτια του ο ΤΡΟΜΟΣ και η ΕΝΟΧΗ να διαφωνήσει με την γραμμή της Σίας, του Άρη και της Καθημερινής της Κ, όπου και συντάχθηκε και αυτός με την στρατιά των κομάντο της υποταγής, χαμογέλασε και έφυγε.
Μην αγχώνεστε, μια αδιάφορη ιστοριούλα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας, άσχετη με όσα ζούμε και όσα θα ζήσουμε. Πηγαίνετε στην αμάλ, παραμείνετε άτεκνοι, δείτε λίγο bachelor, και όλα θα σιάξουν.