Αν δεν υπάρχουν παγκόσμιες απειλές, δεν υπάρχει ανάγκη παγκόσμιας διακυβέρνησης – άσχετα εάν το ζητούμενο της δεν είναι η αντιμετώπιση κρίσεων, αλλά πολλά άλλα, όπως ο έλεγχος των φυσικών πόρων, του πληθυσμού και του εμπορίου. Σε κάθε περίπτωση, δεν είναι η πρώτη φορά που μια κρίση χρησιμοποιείται για να προωθήσει ριζοσπαστικές λύσεις – ενώ οι κρίσεις αποτελούσαν ανέκαθεν ευκαιρία για την προώθηση συγκεκριμένων στόχων, όπως έχει αναλυθεί στο βιβλίο «Το Δόγμα του Σοκ» και σε πολλά άλλα. Έχει επίσης αναφερθεί από την Χίλαρι Κλίντον κατά την κρίση του 2008, από τον τότε Υπουργό Οικονομικών των ΗΠΑ κοκ.
Ανάλογη ευκαιρία θεωρούνται οι τρομοκρατικές επιθέσεις για την εγκατάσταση ενός αστυνομικού κράτους ή για τον έλεγχο της εξουσίας – όπως συνέβη με την πυρπόληση του Reichstag από τους ναζί. Με δεδομένο δε το ότι, αναφέρεται από τον Dr. Fauci και άλλους πως μπορεί να υπάρξει μία άλλη πανδημία ή μία μετάλλαξη, ένα συνομωσιολογικό σενάριο μπορεί να είναι το εξής: η παρούσα πανδημία δεν ήταν παρά μια πρόβα, έτσι ώστε να τελειοποιηθούν οι τεχνικές ελέγχου των μαζών.
Σε αυτό το πλαίσιο κάποιες μικρότερες χώρες, όπως η Ελλάδα, μπορεί να λειτούργησαν ως πειραματόζωα ή ως «λαγοί» για κάποια μέτρα – θυμίζοντας την πρόταση της Ελλάδας για ψηφιακό πιστοποιητικό εμβολίων που υιοθέτησε η ΕΕ. Κάτι τέτοιο δεν μπορούσε να προέλθει από άλλους ηγέτες της ΕΕ, επειδή αντιμετώπιζαν πολλές αντιδράσεις – οπότε επιλέχθηκε η Ελλάδα που ο λαός της αποδέχεται τα πάντα αδιαμαρτύρητα, μετά την επιβολή των μνημονίων.