Βλέπω στο fb όμορφες φωτογραφίες που ανεβάζουν φίλοι και ζηλεύω και θα ήθελα κι εγώ να ανεβάζω όμορφα πράγματα και να μην ποστάρω μπούρκες, σαγιονάρες, ναργιλέδες και Καμπούλ. Όταν όμως ζεις σε ένα στρατόπεδο ουσιαστικά με το συρματόπλεγμα νοητό μεν, υπαρκτό δε, όταν είσαι όμηρος διαφόρων τριτοκοσμικών κοινοτήτων και μίας κατάστασης που έφτιαξαν πολιτικάντηδες και λαμόγια, γιατί κοίταξαν τις τσέπες τους και όχι τον τόπο, την πόλη και τους ανθρώπους της, δεν υπάρχει τίποτα όμορφο να δεις. Μόνο ασχήμια.
Αν δεν συνηθίσεις την Καμπούλ-Μογκαντίσου που έφτιαξαν για εσένα, υποφέρεις.
Αν την συνηθίσεις, αποκτηνώνεσαι.
Δέκα χρόνια κοιτάμε μία καταστροφή που απλώνεται και απλώνεται και απλώνεται και δεν ξέρουμε πια τι να κάνουμε. Περπατάμε και παραμιλάμε, περπατάμε και βρίζουμε, κλεινόμαστε στα σπίτια μας να μην βλέπουμε αυτό το χάλι, να μην ακουμε τα αλλαχουακμπάρ, αρρωστήσαμε.
Από την άλλη πλευρά το δούλεμα πάει σύννεφο. "Δεν έχουμε δυνάμεις, δεν έχουμε κόσμο, δεν τους παίρνουν πίσω, δεν θα έρθουν άλλοι, δεν θα γίνουν άλλες δομές, βάζουμε μία τάξη, δεν φταίμε εμείς, η ΕΕ φταίει".
Και στο μεταξύ η δική μας ομηρία καλά κρατεί. Υποφέρουμε εμείς για να περνάει καλά ο Χασάν με την Φατιμέ, ο Μικιούλης με την παρτσακλή μιτού και η Γιόχανσον με τις ελίτ που μας πατάνε στο κεφάλι για να κάνουν τις βρωμοδουλίτσες τους.
Η καταπίεση τόσα χρόνια, η εξαθλίωση μας, ο εξευτελισμός μας γεννά οργή. Και όταν αυτή η οργή εκδηλωθεί, να ξέρουν όλοι αυτοί που άπλωσαν το συρματόπλεγμα γύρω από τα σπίτια μας, τις ζωές μας και τις περιουσίες μας ότι αυτή η οργή θα γίνει τσουνάμι και θα τους πνίξει.
Κι αυτό το υπογράφω.