Ο ελληνικός λαός, με τον έντονο συναισθηματισμό του, αδυνατούσε και αδυνατεί να βλέπει πέρα από το παραβάν.
Λογικό είναι, αφού πάντα είχε ευήκοα ώτα σε κάθε τυχάρπαστο που του έταζε τον ουρανό με τ’ άστρα.
Έχει πληρώσει με ποταμούς αίματος την ευπιστία του για τους δήθεν «συμμάχους» που πάντα τον πρόδιδαν και τον άφηναν στα κρύα του λουτρού. Και ο ίδιος βέβαια, δεν είναι άμοιρος ευθυνών.
Ειδικά στον 20ο αιώνα, οι Έλληνες έπαθαν τρομερές ζημιές από εκείνους που θεωρούσε φίλους και εξακολουθούν να είναι δεμένοι στο άρμα τους, χωρίς κανένα ουσιαστικά αντάλλαγμα.
O μεγάλος θεωρητικός του πολιτικού ρεαλισμού, Νικολό Μακιαβέλι, δεν αντιλαμβανόταν τις συμμαχίες ως μια παθητική ή δουλική συμφωνία με ισχυρότερους συμμάχους.
«Οι ξένες λόγχες, όσο ισχυρές κι αν είναι, μάχονται για λογαριασμό τους. Μόνο αξιόπιστες εθνικές στρατιωτικές δυνάμεις μπορούν να εξασφαλίσουν την ανεξαρτησία και την ελευθερία ενός κράτους, με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό κάθε φορά.
Τα μισθοφορικά και τα δανεικά στρατεύματα αποδείχθηκαν συχνά όχι μόνο άχρηστα αλλά κι επικίνδυνα. Η καταστροφή του κράτους ή της πόλης που βασίζεται σ’ αυτά, αναβάλλεται για όσο αναβάλλεται η επίθεση του εχθρού:
«Στην ειρήνη λεηλατούν τον Ηγέτη οι μισθοφόροι του, ενώ στον πόλεμο οι εχθροί του. Ποτέ ένας μισθός μισθοφόρου δεν είναι ικανός να τον κάνει να πεθάνει για τον Ηγέτη που τον πληρώνει. Ο μισθοφόρος στρατιώτης είναι στρατιώτης του Ηγέτη όσο ο τελευταίος δεν κάνει πόλεμο. Με το που θα ξεκινήσει ο πόλεμος, θα το βάλει τα πόδια».
Αυτά για όσους ελπίζουν ότι θα πολεμήσουν άλλοι για εμάς.
Ο Μακιαβέλι γνώριζε ασφαλώς τις πολεμικές αρετές του πατριωτικού στρατού.
Σε μια επιστολή προς τον Φραντζέσκο Βεττόρι έγραφε:
«Και πρέπει να ξέρεις τούτο, ότι οι καλύτεροι στρατοί είναι των αρματωμένων λαών, και σ’ αυτούς δεν μπορούνε ν’ αντιταχτούνε παρά στρατοί όμοιοί τους. Θυμήσου τους ονομαστούς στρατούς· θα ιδείς εδώ τους Ρωμαίους, τους Λακεδαιμόνιους, τους Αθηναίους, τους Αιτωλούς, τους Αχαιούς και τα μελίσσια των βόρειων λαών και θα βρεις πως όσοι κάνανε πράξεις τρανές δώσανε άρματα στο λαό τους, καθώς ο Νίνος στους Ασσύριους, ο Κύρος στους Πέρσες και ο Αλέξανδρος στους Μακεδόνες.»
Η χώρα μας έχει αφήσει την άμυνά της σε κάθε λογής «ελληνοποιημένο» αλλοδαπό (Πολλοί οπλίτες είναι Αλβανικής καταγωγής) που σε πρώτη ευκαιρία δεν θα διστάσουν να σηκώσουν τα όπλα εναντίον της.
Βέβαια, όσα συνέβαιναν την εποχή του Μακιαβέλι συνεχίζουν να συμβαίνουν και σήμερα. Τα σύγχρονα και πανάκριβα οπλικά συστήματα έχουν αλλάξει ριζικά τη μορφή του πολέμου, ωστόσο, όπως απέδειξε περίτρανα ο 20ος αιώνας, ούτε η ανθρώπινη «βαρβαρότητα» υποχώρησε, ούτε οι πόλεμοι σταμάτησαν, επειδή τάχα οι «άνθρωποι» διδάχθηκαν από τα παθήματα του παρελθόντος.
Η «φιλανθρωπία», αν με αυτό εννοούμε την τύχη των αμάχων, τους φόνους, τις αιχμαλωσίες και τα τόσα δεινά που φέρνει ο πόλεμος στους ηττημένους (ή και στους νικητές), ελάχιστα απασχολεί τον Μακιαβέλι. Τέτοιες θυσίες θεωρούνται δεδομένες και ίσως αναπόφευκτες, σύμφωνα με τα πολεμικά ήθη όλων σχεδόν των εποχών. Όλοι γνωρίζουμε από την ιστορία τι είδους «δικαιώματα» μπορεί να έχει μια πόλη ή ένα κράτος υπό ξένη κατοχή.
Οι Γερμανοί, οι Τούρκοι, οι Βούλγαροι και οι Ιταλοί έχουν δώσει δείγματα γραφής τον τελευταίο αιώνα. Και εμείς συνδιαλεγόμαστε με αυτούς και είμαστε και "σύμμαχοι".
Αφήνω έξω τους Άγγλους και τους Αμερικανούς, ειδικά τους τελευταίους.
Η όλη κατάσταση που έχει διαμορφωθεί είναι δικής τους έμπνευσης. Αφήνουν το προτεκτοράτο τους (Γερμανία) να παίζει τον μπαμπούλα, με εκτελεστικό όργανο, τους Τούρκους.
Εμείς, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, περιμένουμε για κάποιο θάμα.
Ένας πολιτικός είναι Ηγέτης όταν έχει το λαό από πίσω του. Με την στάση του πρέπει να δίνει ξεκάθαρα μηνύματα.
«Μονάχα πρέπει να παραμερίζεις κάθε άλλη σκέψη και να ακολουθείς την απόφαση που θα γλυτώσει τη ζωή της πατρίδας σου και θα σώσει τη λευτεριά της.»
ΓΙΑ ΠΟΣΟΥΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟ ΠΟΥΜΕ ΠΙΑ;;