Το ότι η βία ολοένα και αυξάνεται είναι πασιφανές. Στο ότι σε αυτές τις βιαιότητες συμμετέχουν κυρίως αλλοδαποί είναι επίσης πασιφανές. Το ότι η βία έχει να κάνει με την διανοητική ανάπτυξη που σχετίζεται με την γλωσσική ανάπτυξη είναι γνωστό, αλλά κανείς δεν του δίνει σημασία.
Όταν μέσα στα σχολεία έχουμε φτάσει να διαλύουμε την γλώσσα επισήμως πλέον και έχουμε μαθητες σε προγλωσσικό στάδιο,
όταν έχουμε γεμίσει την χώρα με εκατοντάδες χιλιάδες, για να μην πω εκατομμύρια, που δεν κατανοούν, μιλάνε, μαθαίνουν την γλώσσα μας, διογκώνοντας σε επικίνδυνο βαθμό το κομμάτι της κοινωνίας με αγλωσσία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, τα λόγια της Jacqueline de Romilly γίνονται πιο επίκαιρα από ποτέ.
Το αυτό βέβαια ισχύει και για τους γηγενείς που μιλάνε με πέντε λέξεις και δέκα κλισέ.
"Το να μάθεις να σκέφτεσαι, να κρίνεις, να είσαι ακριβολόγος και να ζυγίζεις τις λέξεις σου, να ανταλλάσσεις ιδέες, να ακούς τον άλλον σημαίνει ότι είσαι ικανός να κάνεις διάλογο. Είναι ο µόνος τρόπος για να μετριάσεις τη βία που ορθώνεται γύρω µας.
Οι λέξεις είναι το φρούριο που προφυλάσσει από την κτηνωδία. Όταν δεν γνωρίζουμε, όταν δεν μπορούμε να εκφραστούμε, όταν χειριζόμαστε τα πράγματα κατά προσέγγιση όπως κάνουν πολλοί νέοι σήμερα, όταν τα λόγια δεν είναι αρκετά για να ακουστούν, όταν ο λόγος δεν είναι επεξεργασμένος επειδή η σκέψη είναι ασαφής, τότε δεν μένει παρά η γροθιά, το ξύλο, η τυφλή βία. Κι αυτή απειλεί να στραγγαλίσει τον δυτικό, ανθρωπιστικό ιδανικό µας κόσμο».
Καλώς ήρθατε στον κόσμο της βαρβαρότητας.