του Καθηγητού Κωνσταντινίδη Αθανάσιου*
Όχι άλλα ολέθρια λάθη. Ο καιρός γαρ εγγύς…
Τους τελευταίους μήνες βιώνουμε άπαντες μία κατακόρυφη αναβάθμιση της Τουρκικής επιθετικότητας, η οποία σε τακτικό επίπεδο έχει εκφραστεί μέσω επανειλημμένων παραβιάσεων απαράγραπτων ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αρχιπέλαγος και καταπάτησης κάθε στοιχειώδους έννοιας Διεθνούς Δικαίου. Η Άγκυρα επιζητώντας διακαώς τις δύο τελευταίες δεκαετίες την ταυτότητα της περιφερειακής Υπερδύναμης επεμβαίνει -πλέον- είτε σε θύλακες συγκρούσεων μείζονος Γεωπολιτικού ενδιαφέροντος είτε σε κρίσιμες περιοχές που χαρτογραφούνται ως περιοχές «πηγών ενέργειας/γραμμών μεταφοράς» (Λιβύη -Συρία-Πόλεμος Αρμενίων/Αζέρων).
Οι Τούρκοι πολιτικοί και επιτελείς μετέρχονται πλέον μία πρωτόγνωρη αμετροεπή και «τραμπουκίζουσα» ρητορική ισχύος, απειλώντας αμέσως και ευθέως τον οιονδήποτε. Επικαλούμενοι δε, συμβάσεις τις οποίες οι ίδιοι ουδέποτε προσυπέγραψαν και διαρρήδην κατά άλλων Κρατών κατεπάτησαν (Συρία), αξιώνουν την άμεση αποστρατικοποίηση Ελληνικών Νήσων και διεκδικούν την μερίδα του λέοντος από έναν ορυκτό υποθαλάσσιο πλούτο , ο οποίος -νόμω- δεν τους ανήκει.
Απέναντι σ΄αυτήν την κατακόρυφα αναβαθμισμένη τουρκική επιθετικότητα, πως θα εκτιμούσε ο Διεθνής παρατηρητής την αντίδραση της Ελλάδας . Πως θα αξιολογούσε τα αντανακλαστικά, τα οποία επέδειξε η Ελληνική Κυβέρνηση απέναντι στην συνεχιζόμενη «πειρατική» συμπεριφορά της Τουρκίας;
Ακόμα και ο πλέον φιλοκυβερνητικός εκτιμητής, θα ήταν εκ των εν όντων υποχρεωμένος να συμφωνήσει με την θλιβερή διαπίστωση, ότι δια μίαν εισέτι φοράν , δεν ασκήθηκε από ελληνικής πλευράς αξιόπιστη αποτροπή. Η ενδοτική και άτολμη Ελλάδα των τελευταίων δεκαετιών δεν «πρόδωσε» τον εαυτό της.
Έστω κι αν σε επιχειρησιακό επίπεδο, τόσο στη θάλασσα όσο και στο αέρα, το τουρκικό Π.Ν και η ΤΗΚ υπέστησαν -αρκετές φορές- αιφνιδιασμό από τους Έλληνες, η εικόνα που μας μένει από τους επίσημους κυβερνητικούς χειρισμούς είναι τα στείρα διαβήματα, η εμμονική επίκληση του Διεθνούς Δικαίου, η μόνιμα άκαρπη προσπάθεια για κινητοποίηση συμμαχικών μηχανισμών, και οι ενίοτε ατελέσφορες διαμαρτυρίες μας, σε ΗΠΑ Ρωσία. Εάν δε, κάποιος συνεκτιμήσει και την έλλειψη συμβατότητας ανάμεσα σε δηλώσεις επιφανών πολιτικών προσώπων , οι οποίες μοιραία, οδήγησαν μεσούσης της Κρίσεως σε θεαματικές παραιτήσεις, τότε εύλογα αντιλαμβάνεται ότι η συνολική στάση της Κυβέρνησης υπήρξε τόσον αποτρεπτική , ό,σο Μαρξιστική είναι η Cοca Cola…
Διότι Αποτροπή δεν ασκείται ούτε με διαβήματα, ούτε με παραινέσεις για αμοιβαία προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (ό,που πιθανότατα θα οδηγηθούμε σε Εθνική Τραγωδία) . Αποτροπή άσκησε η Ελλάδα το 87 . Αποτροπή ασκεί η Τουρκία, διότι εν εναντία περιπτώσει θα είχαμε ήδη ασκήσει το κυριαρχικό δικαίωμα μας , των 12 μιλίων. Μπορεί άραγε κάποιος να φανταστεί το Ισραήλ αδρανές και διστακτικό έναντι απειλών τις οποίες δέχεται; Όχι. Όλοι γνωρίζουν και θεωρούν απολύτως βέβαιον ότι το Ισραήλ θα αντιδράσει ακαριαία και έμπρακτα κατά αυτών των απειλών Δεν πιθανολογεί κανείς, αν το Ισραήλ θα αντιδράσει , εν περιπτώσει προκλήσεως . Αυτό εκτιμάται ως δεδομένο. Και αυτό κοντολογίς λέγεται αποτροπή.
Διότι είναι γνωστό ότι τα δύο βασικά στοιχεία για να διαθέτει κανείς αποτροπή είναι να έχει την ισχύ και πρωτίστως να έχει πείσει τον αντίπαλο, ότι αν χρειαστεί θα την χρησιμοποιήσει χωρίς κανέναν δισταγμό ( αξιοπιστία) . Αυτή είναι η ουσία της αποτροπής όπως συναντάται το πρώτον στους Θουκυδίδη /Σουν Τζου μεταγενέστερα στον Carl von Clausewitz αλλά και πολύ μετά, στους νεώτερους Raymond Aron , André Beaufre .
Σε όλους ανεξαιρέτως τους προαναφερθέντες μεγάλους, ποζάρει μόνιμα η Αρχή ότι, αν κάποιο κράτος Έθνος επιδεικνύει ιστορικά και κατ’ επανάληψη μειωμένη ή ασταθή βούληση άσκηση αποτροπής, το πιθανότερο είναι ότι σε μία διμερή διαμάχη ο αντίπαλος δεν «θα πάρει στα σοβαρά τις απειλές του». Και είναι πλέον μαθηματικώς βέβαιον, ότι αυτό έχει συμβεί με την Ελληνική Εξωτερική Πολιτική η οποία στερείται όχι μόνον μίας Σταθερής Στρατηγικής Βάσεως, αλλά -πολύ φοβάμαι- ακόμα και στοιχειώδους -έστω-σοβαρότητας.
Απάδεις προς την Αποτροπή, και τελικά την ακυρώνεις, με τα αστεία ψευτοδιλήμματα του Τύπου «και τι θέλετε , να κάνουμε πόλεμο;» . Προκαλείς θυμηδία στον αντίπαλο, και εισπράττεις οργή από τον εσωτερικό σου χώρο, όταν επικαλείσαι τους ανέμους, ως την αιτία δεινών… Άλλοτε για παραβίαση εθνικών υδάτων και άλλοτε για την υποστολή Εθνικών συμβόλων .
Σήμερα μπροστά στην εικόνα που προβάλει η Γειτονική Χώρα, αποτελεί αδήριτη Εθνική ανάγκη, η αναθεώρηση αρχών, δομής και λειτουργείας Θεσμών. Εκείνων των θεσμών που αποτελούν συνιστώσες της Εθνικής μας Στρατηγικής (όταν και εφόσον υπάρξει τέτοια).. Απαιτείται άμεση λήψη αποφάσεων, ώστε μέσα σε άναρχο και αδιαλείπτως ασταθές Παγκόσμιο Σύστημα, να αρχίσουμε να συμπεριφερόμαστε «λογικά» ως Κράτος Έθνος. Αποφάσεων τις οποίες έπρεπε προ πολλού να είχαμε λάβει…Όταν χάναμε χρόνο- τόσο πολύτιμο- βαυκαλιζόμενοι με τις μόνιμες ονειρικές ψευδαισθήσεις μας. Άλλοτε με εκείνες τις περί Διεθνούς Δικαίου και άλλοτε με εκείνες των Διεθνών Ταυτοτήτων μας. Ότι τάχα θα μας παρέξουν προστασία και ασφαλιστικές δικλείδες. Αν λοιπόν έχουμε αφυπνιστεί από την παραλυτική Νιρβάνα στην οποία είχαμε περιπέσει, αν συνειδητοποιήσαμε αυτό για το οποίο κάποιοι -εδώ και χρόνια επί ματαίω ουρλιάζουμε εν τη ερήμω- , ότι θα είμαστε απολύτως μόνοι, τότε θα πρέπει άμεσα να προχωρήσουμε σε…..
1. Αύξηση του χρόνου της Στρατιωτικής Θητείας. Αύξηση όχι με γνώμονα το εκάστοτε Πολιτικό κόστος , αλλά τις ρητές εισηγήσεις των αρμόδιων Επιτελείων, ώστε να διασφαλιστεί σε βάθος χρόνου η πλήρης επάνδρωση των Μονάδων.
2. Προμήθεια/πρόσκτηση κύριων Μονάδων Υλικού με βάση τις πραγματικές επιχειρησιακές ανάγκες των ελληνικών Ε.Δ. και στόχο την επίτευξη ποιοτικής υπεροχής έναντι του αντιπάλου Είναι η ώρα που θα πρέπει οι αποφάσεις και οι τελικές μας επιλογές να είναι συμβατές με τις εισηγήσεις των Επιτελείων. Αποφάσεις που διέπονται από πρόθεση τήρησης πολιτικών ισορροπιών και οι οποίες υποθηκεύουν την Εθνική μας ασφάλεια (λ.χ Φρεγάτες ΜΜSC), δεν πρέπει ούτε καν να συζητιούνται. Πρέπει κάποτε -επιτέλους-οι πέραν του Ατλαντικού Σύμμαχοι μας, να αντιληφθούν ότι δεν έχουν να κάνουν ούτε με εντολοδόχους ούτε με αποπαίδια . Μόνον τότε ίσως θα αρχίσουν να μας σέβονται… Ή συζητάμε Κύριοι για Μονάδες επιφανείας ανάλογων δυνατοτήτων με τις γαλλικές Φρεγάτες (FRΕΜΜ/BELHARRA) ή δεν έχουμε -περαιτέρω- ουδέν προς συζήτηση… Δεν είναι δυνατόν να δέχεστε (06/11/2020) πρόταση εισόδου της Ελλάδας σε ένα πρόγραμμα ως εκείνο του F-35 και να μας προτείνετε για το πολεμικό Ναυτικό, ό,σα μας προτείνετε. Ταπεινή γνώμη του γράφοντος, να είχαμε απορρίψει -εξ αρχής- ως απαράδεκτη την πρόταση. Ίσως σήμερα να είχαν επιστρέψει οι ΗΠΑ, με μία νέα αξιόλογη πρόταση…
3. Άμεση Συνεργασία των Ε.Δ με Ελληνικά Πανεπιστήμια στον Τομέα Έρευνας & Τεχνολογίας Αιχμής . Εδώ πρόκειται για μία παράμετρο που απετέλεσε σημείο αναφοράς και πρώτιστη Στρατηγική επιλογή για την Γείτονα Χώρα, αρχής γενομένης επί Θητείας Οζάλ, -τον οποίον ο γράφων εκτιμά ως τον αναμορφωτή της Νεώτερης Τουρκίας-. Ήταν η εποχή, όταν και άρχισε να συντελείται στην Τουρκία, μία κοσμογονία στον Τομέα της Οικονομίας, της Βιομηχανικής Ανάπτυξης και της Άμυνας. Η απόφαση του για γενναία χρηματοδότηση των συνεργασιών των τουρκικών Ε.Δ με τα Τουρκικά Πανεπιστήμια , απετέλεσε τον θεμέλιο λίθο για την ανάπτυξη της Εγχώριας Στρατιωτικής Βιομηχανίας και την ραγδαία αναβάθμιση της .Σήμερα η Τουρκική Αμυντική Βιομηχανία Θεωρείται από τις κορυφαίες παγκοσμίως, ειδικότερα στον Τομέα των μη επανδρωμένων (UAVs, UCAVs) ο ρόλος των οποίων έχει πλέον καταστεί καταλυτικός, αν όχι και καθοριστικός στον Σύγχρονο Πόλεμο.
Εδώ θα πρέπει να αναφερθεί ότι -αντίθετα- όλες ανεξαιρέτως οι ελληνικές μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις, υπό την διακοσμητική παρουσία της ΓΔΑΕΕ, εγκλημάτησαν κατά της Ελληνικής Αμυντικής Βιομηχανίας, η οποία εδώ και χρόνια πνέει λοίσθια. Υπό το κράτος της σκανδαλο-φοβίας και της ευθυνο-φοβίας ακόμα και τα πλέον διαφανή και υπερπολύτιμα για τις Ε.Δ προγράμματα, τα οποία αποτελούσαν εισηγήσεις Ελληνικών Πανεπιστημίων, είτε δεν ξεκίνησαν είτε δεν αποπερατώθηκαν (CCIAS/HEMPAS , “ΣΕΙΡΙΝΑ” κ.α).
4. Αξιοποίηση του Επιστημονικού Δυναμικού της Χώρας . Η διαχείριση Στρατιωτικών Κρίσεων είναι Επιστήμη. Με αυτήν θα πρέπει να ασχολούνται /και γι αυτήν/ μεσούσης της Κρίσεως, θα πρέπει να ομιλούν -αν πρέπει-, άνθρωποι, οι οποίοι είναι ενήμεροι επί του Αντικειμένου-και όχι ο Υπουργός Γεωργίας, ή Ανάπτυξης, οίτινες διάγουν νύχτες πέραν του Δουνάβεως επί συναφών Θεμάτων. Κάποτε θα πρέπει σ΄ αυτό τον Τόπο να αντιληφθούμε άπαντες πως έρχονται στιγμές κρίσιμες…Κατά την διάρκεια αυτών, είναι προτιμότερο ,αν όχι επιβεβλημένο, να σιωπάμε…
*Το άρθρο του Καθηγητού Κωνσταντινίδη Αθανάσιου (επικεφαλής της ομάδας που εφηύρε τα ραντάρ παθητικής άμυνας CCIAS) δημοσιεύτηκε στο ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ