Και ενώ μπορούμε να δούμε στα όσα συμβαίνουν στη Γαλλία το μέλλον μας, εμείς συνεχίζουμε την ισλαμοποίηση της χώρας με τις άθλιες πολιτικές μίας αλλοπρόσαλλης και σίγουρα καταστροφικής κυβέρνησης, η οποία νομίζει ότι ζούμε ακόμη στις ισλαμοαγαπούλικες αλληλέγγυες εποχές.
Διαβάζοντας τον γαλλικό τύπο λοιπόν βλέπω ότι επιθεωρητές της δημόσιας εκπαίδευσης είχαν προ ετών κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου για την ισλαμική επέκταση μέσα στα σχολεία. Ουδείς ενδιαφέρθηκε.
Η Γαλλία ήταν από τις πρωτοπόρες χώρες που ακολούθησε μία εκπαίδευση βασισμένη στα ανθρώπινα δικαιώματα, τις ελευθερίες, τον σεβασμό στο διαφορετικό, όπου διαφορετικό ήταν κατά 99% το ισλαμικό στοιχείο, η μπούρκα και τα ισλαμικά μούσια. Απούσης της θρησκείας στα σχολεία και στον δημόσιο χώρο λόγω του νόμου περι διαχωρισμού Κράτους - Εκκλησιών, το Ισλάμ βρήκε εύφορο έδαφος να απλωθεί. Σε ένα ουδετερόθρησκο Κράτος που δεν ενδιαφέρεται για τις θρησκείες στην επικράτεια του, αγνοώντας προφανώς για την σημασία που έχουν, ειδικά σε τριτοκοσμικούς πληθυσμούς, έστρωσε το έδαφος για την ισλαμική υπεροχή. Γιατί στον πόλεμο Γαλλία - Ισλάμ μέχρι στιγμής καταγράφουμε 0-1 (για να μην βάλω τον πραγματικό αριθμό των νεκρών).
Ενώ λοιπόν η Γαλλία τόσα χρόνια έχει τους μουσουλμάνους και την κουλτούρα τους στα όπα όπα, ενώ της δίνει αξία, ενώ αφήνει ελεύθερο το Ισλάμ να διακηρύσσει ό,τι θέλει, αποφασίζει ξαφνικά ότι δεν θα είναι πια έτσι. Οτι τώρα πρέπει να κάνει ακριβώς το αντίθετο. Και απαντά με την άλλη extreme τακτική. Να σατιρίσει τον Μωάμεθ. Από την μία ασυδοσία της υπέρμετρης ανοχής, στην άλλη ασυδοσία της επίθεσης στα ιερά και όσια του άλλου λόγω ουδετεροθρησκείας.
Η Γαλλία κλυδωνίζεται μπροστά στα αδιέξοδα που η ίδια δημιούργησε. Καλά θα κάνει η Γαλλική Δημοκρατία να κοιτάξει λίγο τις δικές της ευθύνες. Ο ηθικός αυτουργός δεν είναι μόνο ο ιμάμης που είχε συστήσει συμμορία. Είναι και το γαλλικό δικαστήριο που έδωσε το άσυλο στους Τσετσένους και οι γαλλικοί νόμοι που επιτρέπουν την βλασφημία και η γαλλική κουλτούρα που επέτρεψε να απαλειφθεί ένα κομμάτι της ταυτότητας της γαλλικής κοινωνίας που αφορούσε το θρήσκευμα. Το ουδετερόθρησκό Κράτος θα έρθει να το καταλάβει και να το καταργήσει ο αλλόθρησκος, γιατί το ουδέτερο δεν είναι θέση. Είναι αδυναμία.